บทที่ 360

เมื่อสักครู่จื่อเฉินโจมตีออกมาในขณะที่เขาสะลึมสะลือ ในสมองของเขายังมีชายฉกรรจ์อันน่าเกรงขามอยู่ เขาก็เลยอาศัยพลังจากอีกฝ่ายและโจมตีออกมา ทำให้พลังของมันน่ากลัวมากๆ แต่หลังจากเขาได้สติแล้ว ทุกอย่างก็ได้หายไปหมดแล้ว

ฉู่เฟยสิ้นหวังมากๆและอิจฉาจื่อเฉินมากๆ ถึงแม้จะเป็นหินสลักอันเดียวกัน แต่อีกฝ่ายกลับสามารถฝึกฝนกระบวนท่าที่แข็งแกร่งมากๆสำเร็จ แต่ตัวเองกลับเสียสติและคลุ้มคลั่ง ทำให้เขาอิจฉาและแค้นจื่อเฉินมากๆ

"แล้วเครื่องรางละ ตอนนี้หินสลักแตกสลายไปแล้ว ไม่มีเครื่องรางหรือ?"จื่อเฉินมองหน้าชายชรา

ชายชรามองหน้าจื่อเฉินด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นก็เอ่ยปากพูด"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีมันอาจจะไม่ใช่เครื่องรางที่พวกเราตามหาอยู่ เครื่องรางจริงๆอาจจะอยู่ข้างๆก็ได้"

……

"หนีเร็วๆ คุณชายหนีเร็วๆ!"

ทหารอารักขาที่ฝึกฝนถึงแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ตะโกนด้วยความโกรธ บนร่างกายของเขามีชี่แท้แดนฟ้ากำหนดปะทุออกมา และมีพลังอันรุนแรงพุ่งไปด้านในของรังสีกระบี่และรังสีดาบ

"ฉึก!"

รังสีดาบและรังสีกระบี่พุ่งผ่าน ทำให้ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์คนนี้เสียชีวิตทันที

"คุณชาย รีบหนีไป!"

แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์อีกคนหนึ่งรีบดึงมือของเมี่ยวคงและหนีไปทันที

มาถึงสถานที่แห่งนี้ก็ประมาณสองเดือนแล้ว ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมา เมี่ยวคงกลับโดนลอบสังหารอย่างต่อเนื่อง

"ฟิ๊ว!"

ในเงามืด จู่ๆก็มีแสงอันหนึ่งปรากฏ มันเต็มไปด้วยความเยือกเย็น มีกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งไปยังหว่างคิ้วของเมี่ยวคง

หอทลายฟ้า กระบี่ลอบสังหาร!

กระบี่พิฆาตชีวิต!

"ฉึก!"

มีนักบำเพ็ญเซียนแดนฟ้ากำหนดระยะกลางคนหนึ่งพุ่งไปหาเมี่ยวคง เขาใช้ร่างกายรับรังสีกระบี่นี้เอาไว้ ทำให้เขาโดนกระบี่แทงทะลุร่างกายทันที

"คุณชาย รีบหนีเร็วๆ!"

มีเลือดสดไหลออกมาจากมุมปาก นักบำเพ็ญเซียนพูดด้วยความลำบาก จู่ๆศีรษะของเขาก็เอียงลงและเสียชีวิตทันที

พวกเขาต่างเป็นองครักษ์ มีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของเมี่ยวคง

"ฉึก!"

นักบำเพ็ญเซียนแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์โจมตีออกไป และสังหารนักฆ่าของหอทลายฟ้าที่ลอบสังหารไม่สำเร็จจนเสียชีวิต

องครักษ์ที่อยู่ข้างๆตายไปทีละคน ทำให้สีหน้าของเมี่ยวคงกระตุก แต่สีหน้าของมันนิ่งสงบมากๆ จนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้แสดงความโกรธออกมาแล้ว เขาคุ้นชินกับเรื่องแบบนี้และคุ้นชินกับความเจ็บปวดมาตั้งนานแล้ว

หลายวันที่ผ่านมา มีคนจำนวนมากตายต่อหน้าเขา เขารู้สึกสิ้นหวังและเคยร้องไห้ เคยคำราม แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย ความตายยังคงคืบคลานมาอย่างต่อเนื่อง

"คุณชาย รีบหนีเร็วๆ"

นักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ดึงเมี่ยวคงขึ้นมาและบินหนีอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงดังเกิดขึ้น มีชายชุดดำปรากฏตัวในสนามรบ เมื่อมองเห็นซากศพที่อยู่บนพื้น สีหน้าของเขาเย็นชามากๆ