บทที่ 361

สำเร็จอีกแล้ว ทำไมต้องใช้คำว่าอีกแล้วด้วย?

เนื่องจากกระบวนท่านี้ จื่อเฉินไม่ได้ศึกษาและเข้าใจทั้งหมด บางทีมันก็ใช้ได้ แต่บางทีก็ใช้ไม่ได้ ถึงแม้มันจะเป็นวิชาสังหารที่แข็งแกร่งมากๆ แต่ไม่สามารถใช้เป็นท่าไม้ตายได้

เนื่องจากเวลาส่วนใหญ่ กระบวนท่านี้ใช้ไม่ค่อยสำเร็จ

"ไปกันเถอะ"หลังจากเก็บยาวิเศษแล้ว จื่อเฉินก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนจากไป

"ไปไหนหรือ แกไม่ดูดซับพลังจากยาวิเศษหรือ?"ชายฉกรรจ์ถาม

"เวลาไม่ค่อยพอ พวกเราต้องหาเครื่องรางให้เจอก่อน ข้าจะเดินทางไปด้วยและดูดซับพลังไปด้วย"ขณะพูด จื่อเฉินก็กัดใบไม้ของยาวิเศษและกลืนเข้าไปทันที

ในเวลาเดียวกัน วิชาทะลวงกายฟ้าร้องกับตำราเสริมทักษะก็เคลื่อนไหวอยู่ในร่างกายของเขา ทำให้ร่างกายของเขาดูดซับพลังจากยาวิเศษต้นนี้

"เฮ้อ เป็นวัยรุ่นนี่ดีจริงๆ มีความมั่นใจในการพุ่งทะยานไปข้างหน้า"

"ใช่แล้ว เป็นวัยรุ่นนี่ดีจริงๆ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างเดียว ถึงแม้ข้างหน้าจะอันตรายแค่ไหนก็ไม่กลัว"ชายฉกรรจ์ก็อุทานออกมา

"ฮ่าๆๆ คุณลุง ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับว่าตัวเองอายุสี่สิบห้าแล้วใช่ไหม"จื่อเฉินหัวเราะออกมาและไม่สนใจอะไรอีก

ทั้งสี่คนเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ชายชราจะเล่าเรื่องของนักบำเพ็ญเซียนให้จื่อเฉินฟัง ทำให้จื่อเฉินเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น

……

"คุณชาย พวกเราจะไปไหนดี?"

ในถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง เมี่ยวคงพาองครักษ์ห้าคนหลบซ่อนตัวอยู่ด้านใน ห้าคนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอยู่ แต่ว่าถ้ำแห่งนี้ไม่ควรอยู่นาน เพราะศัตรูคงไล่ตามมาในไม่ช้า พวกเขาต้องรีบหนีไป

"ไปด้านนอก!"เมี่ยวคงพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

"ด้านนอก คุณชาย ถ้าพวกเราไปด้านนอก ท่านคิดว่าศัตรูจะปล่อยพวกเราไปหรือ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ข้าแนะนำให้พวกเราพุ่งไปเส้นทางแห่งนั้น ถึงแม้ต้องตายก็คุ้มค่า ถ้าพวกเราสามารถรอดชีวิตกลับมาได้ บางทีอาจจะได้สมบัติล้ำค่าก็ได้"

"ใช้แล้วคุณชาย พวกเราไม่กลัวตาย ถึงแม้ไปถึงด้านนอก พวกเราก็อาจจะไม่มีโอกาสรอดชีวิต ทำไมต้องทิ้งโอกาสที่จะได้สมบัติล้ำค่าด้วย?"

องครักษ์ทุกคนเอ่ยปาก สายตาของพวกเขาแน่วแน่มากๆ

"ไม่ ข้าไม่ได้ยอมแพ้ แต่ข้าต้องการหาคนมาช่วยเหลือพวกเรา"เมี่ยวคงพูดอย่างหนักแน่น

"หาคนช่วยเหลือ คุณชาย ตอนนี้บริเวณโดยรอบต่างเป็นคนของอู่ฉง ตอนนี้สำนักต่างๆที่เจอหน้าพวกเราแล้วไม่หลบหน้า ก็ถือว่าช่วยเหลือพวกเราแล้ว มีสำนักและตระกูลบางส่วน เพื่อประจบอู่ฉง พวกเขาไล่สังหารพวกเราด้วย ตอนนี้พวกเราเหมือนหนูที่น่ารังเกียจ ใครจะยอมช่วยพวกเราหรือ?"

"บางทีทุกคนอาจจะมาไล่สังหารพวกเรา แต่มีคนๆหนึ่งไม่ทำอย่างนั้นอย่างแน่นอน เขาไม่เพียงไม่สังหารพวกเรา เมื่อเจอหน้าพวกเราก็คงไม่หนี และเขาก็คงลงมือช่วยพวกเราด้วย"เมี่ยวคงมั่นใจมากๆ เมื่อพูดถึงคนๆนี้ ใบหน้าอันนิ่งสงบของเขา ฉายแววมั่นใจออกมา ราวกับมองเห็นโอกาส

"ใครหรือ?"

"เขาเป็นคนที่สร้างปาฏิหาริย์ตลอดเวลา คนๆนี้พวกแกก็รู้จัก"เมี่ยวคงพูดด้วยรอยยิ้ม

"พวกเรารู้จักหรือ? เขาเป็นใครกันแน่?"

"เฉินหลง!"เมี่ยวคงพูดออกมาทีละคำ

"เขาหรือ คนที่เป็นคนป่าเถื่อนคนนั้นหรือ"