บทที่ 366

กำลังสู้รบพอจะเทียบได้กับสุดยอดอัจฉริยะ ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดระยะกลางสังหารยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ ง่ายดายดุจเชือดไก่ฆ่าสุนัข

“อู่ฉงหรือ ดีมาก” จื่อเฉินพยักหน้า ในสายตากลับมีแสงเย็นเฉียบปะทุขึ้นฉับพลัน

“ทำไม รู้จักถอยหนีแล้วหรือ ดีมาก ตอนนี้หันกลับไปฆ่าเมี่ยวคงเสีย เรื่องราวก่อนหน้านี้จะถือว่าแล้วกันไป มิหนำซ้ำยังจะจดจำความดีความชอบของเจ้าสักครั้งหนึ่งด้วย”

ผู้ที่เป็นหัวหน้าดีใจยกใหญ่

“ข้าบอกว่าดีมาก หมายความว่าหลังฆ่าพวกเจ้าแล้ว ค่อยไปฆ่าอู่ฉงต่อ แบบนี้จะดีมาก” ในสายตาจื่อเฉินมีความเยาะเย้ย ความอาฆาตแค้นเพิ่มขึ้นอีก ราวกับฟ้าแลบ พุ่งไปทางผู้ที่เป็นหัวหน้า

“เจ้า......เจ้านี่แม้แต่อู่ฉงยังไม่เห็นอยู่ในสายตา ดีเหลือเกิน เช่นนั้นจงรอความโกรธแค้นของสำนักบู๊มาเยือนเสียเถิด.....อ๊าก”

ผู้ที่เป็นหัวหน้าร้องเสียงประหลาดออกมา เคลื่อนไหวฝีเท้าฉับไวอย่างต่อเนื่อง หมายจะหลุดพ้นจากจื่อเฉิน แต่เขากลับพบเข้าอย่างน่าตกใจ คาดไม่ถึงความเร็วของจื่อเฉินมิใช่ไวกว่าเขาเพียงนิดเดียว กลับประสบความสำเร็จมากกว่าอีกฝ่ายที่ลงมือก่อน และมาถึงด้านหน้าของเขาแล้ว

“ไปให้พ้น!”

หลังจากร้องคำรามออกมาทีหนึ่ง ผู้ที่เป็นหัวหน้าก็โจมตีอย่างโหดเหี้ยมเข้ามา แสงดาบประดุจเส้นไหมสีขาวสายหนึ่ง ยาวสิบกว่าเมตรเต็มๆ มาพร้อมความอาฆาตอันน่ากลัว โจมตีมายังจื่อเฉิน

“กลับยังมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง ทว่าสำหรับข้าแล้ว มันไม่พอ!” ในสายตาจื่อเฉินมีความแปลกใจนิดหนึ่ง กลับลงมือไม่ปรานีแม้แต่น้อย ต่อยหมัดสีทองลงมา ชั่วขณะหนึ่งแสงดาบแตกออก ตามมาด้วยจื่อเฉินแวบหายตัวไป ก่อนจะมาโผล่ตรงด้านหน้าของผู้ที่เป็นหัวหน้าแล้ว ในชั่วขณะนั้นหมัดสีทองขยายใหญ่อยู่ในลูกตาของอีกฝ่าย

“ตึง!”

พอต่อยหมัดหนึ่งลงไป ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกหัก จมูกของผู้เป็นหัวหน้าคนนี้ยุบลงในขณะนั้น แล้วล้มลงทางด้านหลัง

“ไม่ได้การ พี่ใหญ่มีอันตราย จงไปช่วยพี่ใหญ่”

ผู้บำเพ็ญที่จงรักภักดีส่วนหนึ่ง ถืออาวุธไว้แล้วเข้ามาฆ่าทางจื่อเฉิน ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาอยู่นั้น กลับเป็นคมดาบสีทอง

ผ่าชิงเฟิง!

“ฟึ่บ!” “ฟึ่บ!” “ฟึ่บ!” “ฟึ่บ!”

ประหนึ่งกับหั่นผักตัดหญ้า คมดาบกลายเป็นแสงสีทองแวบผ่านไปฉับพลัน อาวุธของผู้บำเพ็ญเหล่านี้ถูกฟันขาด แม้แต่ชี่แท้ป้องกันกายก็ยังถูกทำลายลง ร่างกายโดนแยกออกเช่นเดียวกัน ชั่วพริบตาเดียวก็ตายอย่างผิดธรรมชาติ

“เจ้า......!”

ผู้ที่เป็นหัวหน้าเลือดไหลเต็มหน้า สายตากลับตื่นตกใจอย่างยิ่ง อุดจมูกที่ยุบลงเอาไว้แล้วหมายจะวิ่งหนี แต่ว่าจะว่องไวพอจะสู้จื่อเฉินได้ที่ไหนเล่า หลังจากต่อยหมัดสีทองลงไป แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์เยี่ยงผู้ที่เป็นหัวหน้า ร่างกายก็ล้มลงพื้นไปโดยตรง

ห่างไปไม่ไกลนัก เมี่ยวคงมองด้วยความตื่นตะลึงอย่างยิ่ง หากมิใช่ฟังซูเมิ่งเหยาบอกมาว่า นี่คือจื่อเฉิน เดิมทีเขายังไม่อยากเชื่อว่า คนหนุ่มที่แข็งแกร่งจนน่ากลัวตรงหน้าผู้นี้ จะเป็นสหายของเขาที่ตายไปตามข่าวลือผู้นั้น

“ไป ถอย กลับไปรายงานอู่ฉง ให้เขามาจัดการคนผู้นี้!”

พี่ใหญ่ตายแล้ว ส่วนคนอื่นๆ ก็ตกใจกลัวจนไร้ที่เปรียบ มีเพียงหลบหนีทางเดียว

“อยากหนีหรือ วันนี้ไม่มีใครพอจะหนีไปได้” ความอาฆาตแค้นในสายตาจื่อเฉินไม่ลดลง เหยียบเท้าลงเป็นวิชาท่าก้าวอย่างรวดเร็ว พุ่งไปทางด้านหน้า

“เฮือก!”

ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งโดนฟันศีรษะ เลือดสดไหลออกมา ร่างอันไร้ซึ่งศีรษะกลิ้งตกลำธารระหว่างภูเขา

“ปึง!”