บทที่ 367

พบเจอจื่อเฉินอีกครั้ง ทั้งสองจำกันและกันได้ กลับเพราะสถานการณ์แบบนี้ เมี่ยวคงรู้สึกโศกเศร้าเสียใจอย่างยิ่ง

“ในช่วงเวลานี้เจ้าสบายดีอยู่นะ?” เมี่ยวคงถามขึ้น

“ย่อมปกติ” จื่อเฉินตอบกลับอย่างเรียบเฉย

“ข้าติดตามเรื่องราวของเจ้ามาตลอด ไม่พูดไม่ได้ว่า เจ้าสร้างปาฏิหาริย์อีกแล้ว เพียงแต่ข้าขอโทษด้วย ข้าไม่มีทางช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้” ในสายตาเมี่ยวคงมีความรู้สึกผิด

“ข้ารู้”

เวลานี้เมี่ยวคงโดนคนของสำนักบู๊ตามฆ่า เห็นได้ชัดว่าสถานะที่สำนักบู๊ยากจะจัดการเหลือเกิน โดยเฉพาะเขาอยู่แค่แดนฟ้ากำหนด พอจะก้าวก่ายอะไรได้เล่า ต้องรู้ว่าตอนนั้นคนที่ตามฆ่าจื่อเฉิน เป็นถึงยอดฝีมือครองฟ้า

“เดิมข้าก็เป็นคนของสำนักบู๊ เมื่อตอนเยาว์วัย เกิดความขัดแย้งกับอู่ฉงเล็กน้อย ถึงโดนส่งเข้าไปสำนักหลิงอู่ เป้าหมายคือสืบหาที่อยู่ของสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง”

“พออยู่สำนักหลิงอู่หนหนึ่งก็ปาไปเสียหลายปี ก่อนหน้านี้ข้าแอบค้นหาเงียบๆ สืบค้นเบาะแสบางอย่าง แต่กลับไม่เป็นผล จึงมีเพียงเข้าสู่สำนักในทางเดียว”

เมี่ยวคงค่อยๆ เล่า

“แต่น่าเสียดายมาก ข้าค้นหาอะไรมิได้สักอย่าง เพียงแค่รู้สถานะของซูเมิ่งเหยา โดยเฉพาะทางสำนักสงสัยว่า สมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นจะอยู่ในมือของท่านซู”

“สำนักโดนฆ่าล้านกะทันหัน ข้าไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย ถ้ามิเช่นนั้นข้าจะบอกให้เจ้ารู้ก่อนล่วงหน้า”

จื่อเฉินไม่ได้พูดจา ฟังอยู่เงียบๆ ความเร็วไม่ลดลง

“ความพินาศของสำนัก การตายของผู้อาวุโสไท่ซ่าง ข้ารู้สึกผิดมาก แต่กลับไม่มีความสามารถช่วยเหลือ มีเพียงช่วยซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยไว้ สำหรับเรื่องราวของเจ้าก็ติดตามมาตลอด ทุกคนล้วนคาดเดาว่า สมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นอยู่ในมือเจ้า ข้าสาบานว่าเจ้าไม่ได้นำไป แต่ว่าไม่มีใครเชื่อ”

“สมบัติล้ำค่า มันคือของอะไรกันแน่?” ในที่สุดจื่อเฉินเอ่ยปาก

“ข้าก็มิรู้เช่นกัน แต่ว่าตามสัญลักษณ์เครื่องรางที่โบราณสถานอันหนึ่ง เหมือนว่าจะเป็นของที่ลักษณะคล้ายเกล็ดสีดำ นี่คือความลับสูงสุด แม้จะบอกว่าให้ข้าสืบหา แต่ที่มากกว่านั้นยังเป็นการเนรเทศ ให้ข้าอยู่ห่างจากอู่ฉง” เมี่ยวคงหัวเราะอย่างขมขื่น “สถานะของอู่ฉงพิเศษมาก ถึงแม้พรสวรรค์ไม่มีทางเทียบได้กับสุดยอดอัจฉริยะ แต่กลับมีการวางตัวแบบสุดยอดอัจฉริยะมาโดยตลอด เบื้องหลังยิ่งใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ”

“เครื่องรางที่โบราณสถานอันหนึ่ง ของที่เหมือนเกล็ดสีดำ?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว หรือว่าเป็นเกราะดำจริงๆ ของที่ผู้อาวุโสไท่ซ่างมอบให้เขาป้องกันร่างกายในตอนนั้น เป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งจริงๆ

แต่ว่าของชิ้นนี้ ตั้งแต่ที่ช่วยชีวิตเขาไว้แล้วก่อนหน้านี้ พอในเวลาต่อมา ราวกับสูญสิ้นพลังทั้งหมดไป กลายเป็นเกราะดำธรรมดาชิ้นหนึ่งไปแล้ว

จื่อเฉินไม่ได้พูดต่ออีก ซูเมิ่งเหยาจะเป็นหรือตายยังไม่รู้ชัด เขาร้อนใจอย่างมาก

“ก่อนหน้านี้ซูเมิ่งเหยาอยู่ด้วยกันกับข้า จากนั้นพวกเราก็แยกกัน เจตนาเดิมคือให้นางหนีไป กลับนึกมิถึงโดยสิ้นเชิงว่าหวางซานจะลงมือต่อนาง ข้าคิดว่าคงหมายหัวมาที่เจ้า แน่นอนว่าเขาจะต้องมิรู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่”

มองความกังวลของจื่อเฉินออก เมี่ยวคงพูดว่า “นอกจากหวางซานแล้ว ยังมีเฉินเฟิงและคนอื่น ที่ในใจประสงค์ร้าย เพียงแค่หวางซานประกาศออกมาว่า ใครกล้าแตะต้องซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ย ย่อมเป็นศัตรูกับเขา ดังนั้นข้าคิดว่าเฉินเฟิงยังไม่มีความกล้าเช่นนี้หรอก”