บทที่ 368

“เจ้ามันวิกล จริต” สีหน้าซูเมิ่งเหยาซีดขาว ถ้าไม่ใช่โดนควบคุม ผนึกวิชาไว้แล้ว เวลานี้นางอยากฆ่าตัวตายจนใจแทบขาด

“วิกลจริตก็เพราะเจ้าอย่างไรเล่า ตอนแรกที่สำนักหลิงอู่ เพื่อจื่อเฉินไอ้อ่อนหัดผู้นั้นแล้ว เจ้าผิดใจข้าไปเสียทุกที่ เหอะ จื่อเฉินตายแล้ว เจ้ายังไม่ลืมเลือนไอ้อ่อนหัดนั้นอีก สมน้ำหน้าที่เจ้าต้องโดนทารุณเช่นในวันนี้” เฉินเฟิงพูดแผดเสียงดัง

“หากจื่อเฉินเป็นพวกอ่อนหัด เช่นนั้นเจ้าเป็นอะไร แม้แต่พวกอ่อนหัดเจ้าก็ยังสู้ไม่ได้ ไม่นับรวมเป็นคนต่ำต้อยเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้มากที่สุดถือว่าเป็นชายชู้” ซูเมิ่งเหยาก็ไม่ยอมอ่อนแอ

“หุบปาก!”

“ป้าบ!”

เสียงตบหน้าอันกังวานดังขึ้นทีหนึ่ง บนหน้าของซูเมิ่งเหยา ปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้าขึ้นในชั่วพริบตา บริเวณมุมปากมีเลือดสดไหลออกมา

“ทำไม โดนข้าพูดแทงใจดำ?” ซูเมิ่งเหยาเยาะเย้ย “ข้าจะบอกเจ้านะเฉินเฟิง ต้องมีสักวันที่เจ้าและก็พวกเจ้าด้วย จะต้องชดใช้อย่างสาสม สำหรับเรื่องราวในวันนี้”

“เจ้า......!” เฉินเฟิงโมโหเดือดดาล ยกฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง

“เฉินเฟิง เหตุใดต้องใส่ใจกับหญิงที่ไร้ยางอายคนหนึ่งด้วยเล่า” หลิงหยุนปัดมือ ในสายตาเต็มไปด้วยการตำหนิ กล่าวว่า “คนแบบนี้ ต่อไปอยากตายย่อมทำไม่ได้ ถือสาหาความกับนางเช่นนี้ มิใช่ว่าเจ้าลดสถานะของตนเองลงหรือ”

“จริงแท้ เป็นข้ารุนแรงเกินไป” เฉินเฟิงสงบอารมณ์ให้คงที่ ถลึงตาใส่ซูเมิ่งเหยาอย่างแรงทีหนึ่ง

“จุดจบของพวกเจ้า จะต้องย่ำแย่กว่าข้าเป็นแน่” ซูเมิ่งเหยาเยาะเย้ย บนหน้ามีรอยเลือด ตรงมุมปากมีเลือดสด

“แม่นาง จุดจบของพวกข้าเป็นเช่นไร ยังไม่ถึงขั้นที่เจ้าต้องมาสนใจ แต่ข้ารู้ว่า อีกไม่นานเจ้าจะกลายเป็นเหมือนหมูในอวย วางใจเสียเถิด ถึงตอนนั้นข้าจะไปเยี่ยมเยือนแน่ ไปทุกวัน” น้องชายของเฉินเฟิง หัวเราะแบบชั่วร้ายไม่เลิก

“หน้าไม่อาย!” ซูเมิ่งเหยาโกรธจนสั่นเทาไปทั้งตัว เมื่อเทียบคำด่าทอกันแล้ว นางจะเทียบกับคนเหล่านี้ได้อย่างไร พูดอีกครั้งว่า “ต้องมีสักวันหนึ่ง พวกเจ้าจะต้องชดใช้อย่างสาสม”

“ฮาๆ ต้องมีสักวันหนึ่ง แล้วมันวันไหนกันเล่า ตระกูลเฟิงของข้าเป็นตระกูลใหญ่โตในเมืองชางหลี ตอนนี้มีคนของสำนักบู๊สนับสนุน ใครจะทำอะไรพวกข้าได้ ส่งเจ้าออกไป หวางซานจะติดหนี้บุญคุณพวกข้าอีกครั้ง ยังจะมีสักวันหนึ่งอีกหรือ ข้าว่าสักวันหนึ่งนี้คงจะไม่เกิดขึ้นไปตลอดกาล” น้องชายเฉินเฟิงหัวเราะเสียงดัง

“ผิดแล้ว สักวันหนึ่งนี้ย่อมจะเกิดขึ้นเป็นแน่ โดยเฉพาะก็คือวันนี้” เสียงที่เย็นชาแฝงด้วยความอาฆาตแค้นดังขึ้น

“เหลวไหล พวกงี่เง่า!” น้องชายของเฉินเฟิงเหยียดหยาม แต่กลับพบว่าไม่ปกติ สายตามองไปทางด้านหน้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ด้านหน้ามีคนสองคนปรากฏตัวออกมา

ในขณะเดียวกัน เฉินเฟิงและคนอื่นๆ ก็มองไปข้างหน้าเช่นกัน ในสายตามีความหวาดกลัว

ผู้มาเยือนมีเพียงสองคน ทว่ากลับนำแรงกดดันมากมายมาสู่ผู้คน กล่าวให้ถูกต้องคือหนึ่งในสองคนนั้น นำแรงกดดันมากมายมาสู่พวกเขา

“เมี่ยวคง เฉินหลง เป็นพวกเจ้าเองหรือ?”

กลุ่มคนสิบกว่าคนนี้หยุดนิ่ง ทั้งหมดมองไปข้างหน้า