บทที่ 370

ทุกคนตกใจกลัว แทบจะพูดอะไรไม่ออก ในใจรู้สึกเย็นเฉียบทั้งแถบ ในวินาทีนี้ พวกเขานึกถึงคำพูดของซูเมิ่งเหยาแล้ว พวกเจ้าต้องโดนกรรมตามสนอง ตามคาด กรรมตามสนองมาแล้ว

โดยเฉพาะมาเร็วปานนี้ เร็วจนทุกคนต่างไม่ทันตั้งตัวกลับมา

“เฮือก!”

ศิษย์ที่อยู่ล้อมอยู่ด้านหลังจื่อเฉินคนหนึ่ง อยากจะวิ่งหนีหลบจากจื่อเฉิน แต่กลับโดนแสงกระบี่ฟันเข้า

บริเวณที่ไกลออกไป สีหน้าเมี่ยวคงเรียบเฉยมาก แม้กระทั่งบนหน้ายังมีแววความฮึกเหิม เขามิได้คิดว่าจื่อเฉินโหดร้าย ทว่ารู้สึกฆ่าได้ดี คนเหล่านี้ล้วนสมควรตาย ตอนพวกเขาฆ่าคน ยังเหี้ยมโหดผิดมนุษย์ ลงมืออย่างไร้ความรู้สึก เดิมทีไม่สนใจผู้อื่นจะเป็นหรือตาย ทุกอย่างในวันนี้ ล้วนเป็นเพราะกรรมตามสนอง

ฆ่าคนก็ต้องตระหนักให้พร้อมว่าจะโดนฆ่าเช่นกัน

สมควรฆ่า!

“เฉินหลง เจ้าบ้าไปแล้ว เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้น หากเจ้ายินยอม กลับถึงเมืองชางหลี ข้าให้เจ้าได้เป็นร้อยคนพันคน” เฉินเฟิงตกใจกลัวที่สุด ขณะพูดจาปากยังกำลังสั่นเทา

“ที่บ้าคือพวกเจ้าต่างหาก คาดไม่ถึงกล้าลงมือต่อนาง ตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าลงมือ พวกเจ้าก็บ้าเสียแล้ว” เสียงของจื่อเฉินเย็นเยือก ราวกับน้ำแข็งหมื่นปีกำลังเสียดสี แผ่กระจายความหนาวเหน็บอันรุนแรงกว่าเดิม

“เฮือก!”

โดนฟันไปอีกคน แม้แต่เสียงโอดโอยยังร้องออกมาไม่ได้

ชี่กระบี่สีทอง คมกริบเป็นพิเศษ เกือบจะเทียบได้กับอาวุธแหลมคมทหารเทพ พอโจมตีเดียว ไม่ว่าเป็นชี่แท้ป้องกันกาย หรือว่าเป็นอาวุธ ต่างโดนฟันแหลกทั้งหมด

จื่อเฉินแข็งแกร่งและน่ากลัว

สำหรับเฉินเฟิงกับหลิงหยุน การมีอยู่ของอัจฉริยะแบบนี้ คาดไม่ถึงยามนี้ไม่มีใจพร้อมต่อสู้แล้ว

“เฮือก!”

แสงกระบี่แวบผ่าน เจิดจ้าจนตาพร่า แสงสีทองสาดส่องทั่วทิศ โดนฟันไปอีกคนหนึ่ง

เวลานี้ ที่เหลืออยู่ตรงนั้นมีแค่หลัวเหมิน เฉินเฟิง หลิงหยุน ยังมีน้องชายของเฉินเฟิงที่กำลังสั่นเทา คนผู้นั้นที่ตอนแรกเรียกจื่อเฉินว่าพวกรักร่วมเพศ

“เฉินหลง นี่คือเข้าใจผิดกันแล้ว เพียงแค่เข้าใจผิดจริงๆ ข้าสาบานได้ ข้าไม่ได้ลงมือ ข้าไม่เคยลงมือมาก่อนเลย” หลัวเหมินสบสายตาของจื่อเฉินเข้าแล้ว ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เพราะตกใจเกินเหตุ คาดไม่ถึงคุกเข่าลงบนพื้น ไม่มีศักดิ์ศรีสักนิด

เมื่อหันกลับมา หลัวเหมินมองทางซูเมิ่งเหยาแบบอ้อนวอน “ศิษย์น้องซู เจ้าต้องเป็นพยานให้ข้านะ ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าไม่ได้ลงมือใดๆ ความจริงพวกเราเป็นพวกเดียวกัน พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักเดียวกัน”

“ถูกต้อง เจ้าไม่ได้ลงมือ” ซูเมิ่งเหยาพยักหน้า หลัวเหมินโล่งอกไปทีหนึ่ง มองอีกฝ่ายด้วยความซาบซึ้งใจ

“แต่ว่า......!” หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไป ซูเมิ่งเหยาพูดว่า “เจ้าผนึกวิชาของข้าไว้แล้ว”

“ไม่......ไม่......!” หลัวเหมินร้องตกใจ

“ฟึ่บ!”

แสงกระบี่อันแวววาว เบ่งบานตรงด้านหน้าของเขา เหมือนเป็นดอกไม้ที่สดใสงดงามดอกหนึ่ง สะท้อนเข้าม่านตาของหลัวเหมินแล้ว

“ตุบ!”

หลัวเหมินล้มลงพื้น พลังชีวิตหายไป ความตื่นตกใจในสายตาจะไม่เลือนหายไปตลอดกาล

ในที่เกิดเหตุ ผู้คนมากมายลดลงไปอีกหนึ่งคน

“เฉินหลง เจ้าอย่าเข้ามานะ ไม่เช่นนั้นข้าจะฟันนาง” น้องชายของเฉินเฟิง ลุกขึ้นทันใด นัยน์ตาแดงจัด จมสู่ความบ้าคลั่ง ในมือกุมกระบี่แหลมคมเล่มหนึ่งเอาไว้ จ่อตรงลำคอของซูเมิ่งเหยา จากนั้นข่มขู่จื่อเฉิน

จื่อเฉินหันหน้า นัยน์ตาอันเย็นเยือก มองทางคนผู้นี้ พูดอย่างสงบ “ถ้าเจ้าฆ่านางแล้ว เมืองชางหลีจะไม่มีตระกูลเฟิงอีกต่อไป”

เอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง แต่ทว่าคำพูดข้างในนั้น กลับทำให้คนใจสั่น