บทที่ 371

ท่ามกลางป่าเขา กลิ่นคาวเลือดเตะจมูก ศพแต่ละร่างเกลื่อนกลาด พื้นดินเปื้อนเลือดแดงฉาน เป็นภาพบนโลกมนุษย์ที่แสนน่าสังเวช

จื่อเฉินปล่อยตราประทับจี๋หยางออกมาสองรอบ คาดไม่ถึงทำสำเร็จแล้ว ชั่วขณะนั้นขจัดอำนาจคุกคามของชายหนุ่มได้ เขาเดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง โบกฝ่ามือ ตบไปยังแก้มชายหนุ่มอย่างโหดร้าย

“ป้าบ!”

เสียงตบทั้งดังทั้งชัด ในนั้นแฝงด้วยความอาฆาตไร้ขอบเขตของจื่อเฉินอยู่ด้วย

“เฮือก!”

ชายหนุ่มกระอักเลือด ครึ่งหน้าบวมขึ้นมาในชั่วพริบตา

โดยเฉพาะได้ยินซูเมิ่งเหยาพูดว่า คนผู้นี้ใช้ต้นไม้หนามข่วนบนหน้าซูเมิ่งเหยา หลังจากนั้นทิ้งรอยแผลรอยแล้วรอยเล่า จื่อเฉินยิ่งเดือดดาล จึงสำแดงวิชายอดเยี่ยมอีกอย่างหนึ่งต่อผู้คน

“ป้าบ!”

ตบฝ่ามือใหญ่ลงมาทีหนึ่ง ชายหนุ่มพ่นเลือดออกจากในปาก ฟันขาวซี่หนึ่งโดนบ้วนออกมา

ตามมาด้วยจื่อเฉินพลิกมือตบไปอีกที ฟันสองซี่ไหลออกมาตามน้ำเลือด นี่คือวิธีการเฉพาะแบบหนึ่ง จื่อเฉินฝึกออกมาได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ในสายตาซึ่งไม่อยากเชื่อของเมี่ยวคงและซูเมิ่งเหยา จื่อเฉินทำวิชาตบหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

“ป้าบ!”

“ป้าบๆ!”

“ป้าบๆๆ!”

โจมตีแต่ละครั้งล้วนเร้าอารมณ์ปานนั้น มีจังหวะปานนั้น มีหลักเกณฑ์ปานนั้น แม้กระทั่งเมี่ยวคงพบเข้าอย่างตกตะลึงพรึงเพริดว่า แม้แต่เลือดสดที่พ่นออกจากในปากของชายหนุ่ม ยังเยอะอยู่เหมือนกัน

“ฝีมือชัดๆ!”

เมี่ยวคงร้องตกใจ นึกไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าการตบหน้าธรรมดาๆ ยังมีวิธีการเฉพาะและลูกไม้เช่นนี้ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง

จื่อเฉินนำสุนทรียศาสตร์การใช้ความรุนแรงฉากหนึ่ง พัฒนาเป็นวิชาศิลปศาสตร์หนึ่งแล้ว ทำให้ผู้คนที่รับชมเผยความตกใจกลัวและแปลกใจออกมา

“เฮือก!”

หลังจากบ้วนฟันซี่สุดท้ายออกมา ฟันเต็มปากของชายหนุ่มก็หลุดจนเกลี้ยง หน้าบวมเป่งจนกลม เหมือนลูกบอล มีเพียงดวงตาที่ยังมองเห็นเป็นร่องเล็กๆ เส้นหนึ่ง สำหรับจมูกและปาก ก็มองไม่เห็นแล้ว

ราวกับมีลูกบอลที่อัดลมไว้เต็มลูกหนึ่งตั้งอยู่บนศีรษะคน

“ตบหน้าฆ่าตัวตาย มีความคิดสร้างสรรค์มาก ยังดีกว่าหาฟันทั่วพื้นของหวางซานหน่อย ช่างเถอะ ข้าจำการโจมตีนี้ได้แล้ว ตอนนี้ถึงเวลาส่งเจ้าไปตาย”

จื่อเฉินตบฝ่ามือสุดท้ายลงไป ชายหนุ่มโดนตบจนลอยไปโดยตรง พลังชีวิตสูญสิ้น เป็นการตบหน้าจนตายอย่างแท้จริง

ชายหนุ่มกลัดกลุ้มใจมาก จนกระทั่งตายก็ยังไม่ได้พูดออกมาสักประโยคเดียว

วิชาตบหน้าที่ไม่อาจเอาชนะได้ แสดงได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นทักษะที่ทำให้ผู้คนตกใจกันหมด น่าเสียดายมีเพียงสองคนที่ได้ชื่นชม สำหรับเฉินเฟิงและหลิงหยุน ตกใจวิ่งหนีไปตั้งแต่แรกแล้ว

ระหว่างที่สับสนวุ่นวาย ยังมองเห็นภาพเงาจางๆ ของสองคนได้