บทที่ 372

“ไม่......!”

เฉินเฟิงร้องคำรามอย่างตกใจกลัว กลิ่นอายของผู้บำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์กำลังพรั่งพรู พลังอันเชี่ยวกรากราวกับกระแสน้ำ ทะลักไปทางจื่อเฉินอย่างบ้าคลั่ง

“กำลังสู้รบระดับนี้ แม้แต่สัตว์ประหลาดพวกนั้นยังสู้ไม่ได้ เดิมทีเจ้าไม่คู่ควรกับนามของอัจฉริยะ” จื่อเฉินหัวเราะเยาะ ควงหมัด แสงสีทองสาดส่อง แต่งแต้มขอบฟ้า มีกลิ่นอายที่น่ากลัว

“ตึง!”

ภายใต้หมัดหนึ่ง เฉินเฟิงปล่อยการโจมตีแข็งกร้าวออกมา ชั่วพริบตาเดียวโดนโจมตีกระจาย ในขณะเดียวกันหมัดสีทองต่อยลงมา มาพร้อมพลังอันน่ากลัว ต่อยบนตัวเฉินเฟิงแล้ว

“เฮือก!”

เฉินเฟิงกระอักเลือดแล้วกระเด็นไป โจมตีจนได้รับบาดเจ็บในคราเดียว

อยู่ด้านหน้าสุดยอดอัจฉริยะ กำลังสู้รบน้อยนิดนี้ของเฉินเฟิง เดิมทีไม่เพียงพอ

“เจ้า......!”

เฉินเฟิงตื่นตกใจ ตรงมุมปากมีเลือดสด ความสามารถของตนเองเพิ่มขึ้นอีกครั้ง อยู่ห่างจากแดนจิตแท้เพียงแค่ก้าวเดียว คาดไม่ถึงแค่คราเดียวก็โดนต่อยจนถอยหลัง

“ข้าจะส่งเจ้าไปตายเอง!”

ความอาฆาตภายในดวงตาของจื่อเฉินหาได้ลดลงไม่ แสงสีทองอันไร้ขอบเขตทะลักออกมาอีกครั้ง กลายเป็นกระบี่แหลมคมเล่มหนึ่งอยู่กลางอากาศ แสงสว่างเจิดจ้า ความอาฆาตแค้นมากมาย ราวกับฟ้าแลบ แฉลบผ่านบนตัวของเฉินเฟิงไป

“นี่คือ......ผ่าชิงเฟิง!”

เฉินเฟิงพ่นเลือดจากในปาก มีความรู้สึกเหลือเชื่อ ล้มลงจมอยู่กลางกองเลือด

เฉินเฟิงสิ้นใจ อันดับหนึ่งของสำนักหลิงอู่ในตอนนั้น วันนี้สู้กับจื่อเฉิน เพียงยืนหยัดสู้มาได้สองรอบเท่านั้น

“ความแค้นทุกอย่าง ชำระลงในวันนี้เถิด ต่อไปศัตรูของข้า คือสำนักบู๊” ฆ่าเฉินเฟิงแล้ว สายตาของจื่อเฉินนิ่งสงบมาก ต่อไปนี้ก็ถึงตาหลิงหยุนแล้ว

บุคคลที่เมื่อก่อนเขาหวาดกลัวมากผู้นี้ ตอนนี้กลับสามารถเผชิญหน้าได้อย่างสงบ

......

จื่อเฉินครอบครองความเร็วว่องไวที่สุด ไล่ตามหลิงหยุนเดิมทีไม่ใช่เรื่องยาก

ระหว่างยอดเขาสองลูก จื่อเฉินหยุดหลิงหยุนเอาไว้แล้ว

ในสายตาหลิงหยุนยังมีความลนลานอยู่ มองเห็นจื่อเฉินปรากฏตัว ยังแปลกใจอย่างมากเช่นกัน

“เจ้าฆ่าเฉินเฟิงแล้ว?” หลิงหยุนเอ่ยปาก

“เขารอเจ้าอยู่บนเส้นทางสู่ยมโลกแล้ว บอกว่าคิดถึงเจ้ามาก ให้ข้าส่งเจ้าเข้าไปหา” จื่อเฉินเผชิญหน้าอย่างสงบนิ่ง

“ว่ามา ทำเช่นไรเจ้าถึงจะปล่อยข้าไปได้ เจ้าก็รู้ ข้ารับคำไหว้วานจากผู้อื่นมา ไม่ใช่ตัวการ ถึงแม้มีความผิด แต่โทษยังไม่ถึงตาย เจ้าอยากได้หินหยวน หรือว่าอยากได้สมบัติ ข้าสามารถชดใช้ความผิดได้” เวลานี้หลิงหยุนกลับเรียบนิ่งมาก

“ข้าต้องการชีวิตของเจ้า” จื่อเฉินตอบแบบสงบ

“เฉินหลง ข้าคิดว่าพวกเราไม่มีความขัดแย้งกันโดยตรง หากเจ้าต้องการฆ่าคน เช่นนั้นคงต้องไปหาหวางซาน ไปหาอู่ฉง สุดยอดอัจฉริยะเยี่ยงเจ้านี้ เหตุใดต้องมาหาเรื่องวุ่นวายกับข้าด้วยเล่า ข้ายินยอมใช้หินหยวนมาชดใช้ความผิด” หลิงหยุนพูดว่า “ข้ามีหินหยวน หินหยวนมากมายด้วย ถ้าหากกลายเป็นเจ้าสำนักของสำนักจ้านอู่ ทั้งสำนักจ้านอู่ล้วนเป็นของข้า ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตข้าสักครั้ง สำนักจ้านอู่ต่อไปนี้ จะรับใช้เพียงเจ้า”

“ไม่ต้องหรอก หากเจ้าไม่ตาย จางสุ่ยคงจะไม่สบายใจมาก โดยเฉพาะเรื่องนี้เดิมทียังเป็นข้าก่อขึ้น ก็ควรปล่อยให้ข้าจัดการเถิด” จื่อเฉินพูดจาอย่างเฉยเมย

“จางสุ่ย?” หลิงหยุนตะลึง เห็นได้ชัดว่านึกไม่ออกว่าเป็นใคร