บทที่ 373

“ฮือๆ......ในที่สุดข้าก็ได้เจอเจ้าแล้ว”

ซูเมิ่งเหยากำลังร้องไห้ เสียใจหนัก เหมือนว่าอยากเอาความไม่เป็นธรรมทุกอย่างที่โดนมาก่อนหน้านี้ร้องไห้ออกมา จื่อเฉินแตะด้านหลังของซูเมิ่งเหยา ปลอบใจเสียงเบาๆ

จังหวะที่เผลอนี้เอง บริเวณไกลออกไป ฉู่เฟยที่ตามข้างหลังจื่อเฉินมาโดยตลอด คว้าโอกาสเอาไว้แล้ว

ลังเลมาตลอดทาง ในที่สุดเวลานี้ถึงตัดสินใจได้เรียบร้อย ไม่ว่าจื่อเฉินจะมีสมบัติล้ำค่าหรือไม่ ฉู่เฟยเลือกที่จะลงมือ เพราะเขาแกร่งเหลือเกิน แข็งแกร่งถึงขั้นที่อยู่ท่ามกลางพื้นที่แห่งนี้ เพียงใช้อาวุธต้องห้ามเท่านั้นถึงสามารถควบคุมได้

แดนฟ้ากำหนดระยะกลางเท่านั้น คาดไม่ถึงสามารถไร้คู่ต่อสู้ในโลกได้ นี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

ในมือของเขา มีหอกสีเลือดปรากฏขึ้น แต่กลับไม่ได้สำแดงการโจมตีที่แกร่งสุดออกมา ทว่าเสี้ยววินาทีที่ปรากฏขึ้น ก็ถูกฉู่เฟยเร่งขยับ โจมตีออกไปแล้ว

จื่อเฉินคือสุดยอดอัจฉริยะ พลังการรับรู้ย่อมเฉียบไวเป็นธรรมดา หากตนเองปล่อยการโจมตีสุดกำลัง จำเป็นต้องใช้เวลา ถึงตอนนั้นจื่อเฉินรู้ตัวเข้า ทุกอย่างคงสายไปเสียแล้ว

ดังนั้น แม้ว่าเขาจะทำให้อานุภาพของอาวุธต้องห้ามอ่อนกำลังลงบ้าง ก็ต้องสังหารจื่อเฉินภายใต้สภาพไม่รู้ตัวก่อน โดยเฉพาะการลงมือของเขาปลิ้นปล้อนมาก และไม่ใช่โจมตีด้านหลังของจื่อเฉิน แต่อยู่ข้างหน้าของจื่อเฉิน โจมตีออกมาอย่างว่องไวและโหดร้าย

การโจมตีแบบนี้ ถ้าโจมตีมาโดยตรง เช่นนั้นจะแทงทะลุร่างกายของผู้หญิงคนนั้นก่อน แล้วแทงเข้าหน้าอกของจื่อเฉิน

การลงมืออันสมบูรณ์แบบ การออกแบบอันสมบูรณ์แบบ การคาดการณ์อันสมบูรณ์แบบ ฉู่เฟยไม่คิดว่าจื่อเฉินจะทนปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ขวางการโจมตีเพื่อเขาได้

ตามที่คาดไว้ จื่อเฉินรู้สึกถึงอันตรายแล้ว เงยหน้ามองเห็นตนเอง ขณะเดียวกัน มองเห็นหอกสีเลือดที่ลอยออกมาเร็วอย่างยิ่ง

“ไม่......!”

อันตรายถึงชีวิตโจมตีมา จื่อเฉินรู้สึกหัวสมองว่างเปล่า ชั่วขณะหนึ่งที่ฉู่เฟยปล่อยหอกสีเลือดออกมา เขาตัดสินใจเลือกแบบไม่ลังเล มือขวาปล่อยซูเมิ่งเหยาออก เหวี่ยงมือซ้าย จากนั้นเหวี่ยงซูเมิ่งเหยาออกไปแล้ว

นี่คือการตอบสนองที่เร็วสุดของจื่อเฉิน แต่ว่าตอนที่อาวุธต้องห้ามโจมตีออกไป เขามีเพียงโอกาสตอบสนองครั้งนี้ เขากลับไม่ได้เลือกหยิบหินคิงคองออกมา แต่เลือกช่วยชีวิตซูเมิ่งเหยาไว้

ซูเมิ่งเหยาถูกเหวี่ยงออกไปแล้ว หอกสีเลือดขนาดเท่าฝ่ามือ กลายเป็นแสงสีแดงสายหนึ่ง พุ่งมาทางหน้าอกของจื่อเฉิน

“เฮือก!”

เสียงเบาๆ ดังขึ้นทีหนึ่ง หอกสีเลือดแทงเข้าหัวใจ จื่อเฉินราวกับโดนกระแสไฟดูด ไม่ขยับเขยื้อน

“ไม่......จื่อเฉิน!”

ซูเมิ่งเหยาร้องตกใจ นางถูกจื่อเฉินเหวี่ยงออกมา ในดวงตางดงามที่สงสัยนั้น มองเห็นแสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งไปทางหัวใจของเขาแล้ว โดยเฉพาะหายไปในชั่วพริบตาด้วย

หน้าอกของจื่อเฉิน ชั่วขณะนั้นมีเลือดสดทะลักออกมา

“ไม่!”

เมี่ยวคงก็ร้องตกใจเช่นกัน ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นไวเหลือเกิน ไวจนไม่อยากเชื่อ ไม่ว่าอย่างไรเมี่ยวคงก็คิดไม่ถึงว่าจะมีคนแอบซ่อนอยู่ที่ลับ ในเวลานี้ดำเนินการลอบโจมตีต่อจื่อเฉิน