บทที่ 374

“ไม่ได้การ!”

ฉู่เฟยสีหน้าเปลี่ยนไปมาก ชั่วขณะนั้นถอยหลังไป

“ตึง!”

รอบตัวของจื่อเฉิน มีกลิ่นอายอันสยองขวัญส่วนหนึ่งพรั่งพรูออกมา บนมือที่เต็มไปด้วยเลือดสดนั้น ระเบิดแสงสีทองที่แสบตาออกมา มาพร้อมพลังอันยิ่งใหญ่ โจมตีไปทางฉู่เฟย

“ฟึ่บ!”

หน้าอกของฉู่เฟย ถูกการโจมตีของจื่อเฉินเข้าไปอย่างรุนแรง ภายใต้การโจมตีของพลังที่ไร้ขอบเขต ร่างกายของฉู่เฟยลอยออกไป กระอักเลือดมากมาย

“เจ้า......!”

ฉู่เฟยลุกขึ้นมาจากพื้น รู้สึกว่าหน้าอกมีความเจ็บปวดที่โดนแทงลอยมาเป็นระลอก กระดูกซี่โครงตรงหน้าอกหักลง แต่นี่ยังไม่ใช่เรื่องที่ร้ายแรงที่สุด เรื่องที่ร้ายแรงที่สุดคืออาการบาดเจ็บของเขา หนักมาก

“ข้าทำอะไรแล้ว เจ้าคิดว่าอาศัยแค่ลูกไม้กระจอกอันนี้ของเจ้า ก็สังหารข้าได้แล้วหรือ” จื่อเฉินลุกขึ้นยืน ถึงแม้สีหน้าซีดเซียว แต่คำพูดกลับมีพลังมาก เพียงแค่หน้าอกยังคงมีเลือดไหล

“จื่อเฉิน!”

บริเวณที่ไกลออกไป ซูเมิ่งเหยาและเมี่ยวคง มองจนตกตะลึงพรึงเพริด

“เป็นไปไม่ได้ เขาโดนอาวุธต้องห้ามของข้าโจมตีแล้ว จำเป็นต้องตายแน่นอน” ฉู่เฟยแผดเสียงออกมา

“เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นแล้ว สวรรค์กำหนดมาแล้วว่ามนุษย์เอาชนะไม่ได้” จื่อเฉินหัวเราะเยาะ ถ้าหากการโจมตีครั้งนี้ โจมตีโดนศีรษะของเขา เขาคงตายอย่างมิต้องสงสัย แต่กลับมาโดนหัวใจ การโจมตีท่าไม้ตายเช่นนี้ จึงถูกไข่มุกลึกลับขวางเอาไว้

ดังนั้นจึงขจัดหายนะของจื่อเฉินแล้ว

เวลานี้ ตรงกลางหัวใจ มีพลังชีวิตอันเข้มข้นอย่างยิ่งกำลังพรั่งพรูอยู่ กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของหัวใจ

“โดนอาวุธต้องห้ามโจมตีมา ไม่ตายก็เจ็บหนัก ตอนนี้ข้าจะส่งเจ้าไปตายเอง” พอฉู่เฟยพลิกมือ ก็มียาวิเศษเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้น ชั่วขณะนั้นถูกเขากลืนลงไป ตามมาด้วยสีหน้าของเขาเหลืองอ๋อยขึ้นมา ร่างกายที่บาดเจ็บหนัก เหมือนจะดีขึ้นในเสี้ยววินาที

“ข้าใช้ยาวิเศษกดอาการบาดเจ็บไว้ชั่วคราว ดูว่าเจ้าจะตายหรือไม่” ในมือของฉู่เฟย มีกระบี่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้น แสงหนาวเหน็บสาดส่อง ราวกับใช้น้ำแข็งพันปีมาหลอมขึ้นรูป เสี้ยววินาทีที่กระบี่ยาวปรากฏออกมา อุณหภูมิรอบด้านก็ลดลงอย่างบ้าคลั่ง

"ข้ามีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน ไม่ตายไม่เลิกรา” ในสายตาจื่อเฉินมีแสงสว่างเปล่งประกาย เคลื่อนฝีเท้าอย่างฉับไว พุ่งไปยังฉู่เฟย

“ย๊าห์!”

ระเบิดเสียงตะโกนออกมา เขากระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ใช้หินคิงคองเป็นอิฐ ตบไปทางฉู่เฟย

“ไปตายเสีย แช่แข็งฟ้าดิน”

ระหว่างฟ้าดิน ขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา เหมือนฝนน้ำแข็งตกลงมา อุณหภูมิลดลงต่ำกว่าเดิม ราวกับตนเองอยู่ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งที่แผ่ปกคลุมไปทั่ว ความอาฆาตปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงกระบี่ที่หนาวเหน็บอย่างยิ่งสายหนึ่ง มาถึงด้านหน้าจื่อเฉินในเสี้ยววินาที

“ชิง!”

หินคิงคองตกลงมาโดยธรรมชาติ กระแทกบนกระบี่น้ำแข็งแล้ว พลังอันยิ่งใหญ่กำลังกำเริบ กลิ่นอายอันเชี่ยวกรากวนเวียนโดยรอบ

“กระบี่น้ำแข็ง!”

ฉู่เฟยระเบิดเสียงตะโกน ท่ามกลางแสงกระบี่ความหนาวเหน็บรุนแรงกว่าเดิม ความอาฆาตเข้มข้นกว่าเดิม แทงไปทางด้านหน้าอีกครั้ง

“ผ่าชิงเฟิง!”

จื่อเฉินไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ ในมือปรากฏวิชาตราประทับขึ้น คมกระบี่สีทองเล่มหนึ่ง แผ่กระจายแสงสีทองอร่าม พุ่งไปยังแสงกระบี่แล้ว

“เคล้ง!”

ปะทะกันอย่างทรงพลัง จึงระเบิดเสียงโลหะกับเหล็กกระแทกกันออกมา