บทที่ 375

แสงสีทองสายหนึ่ง ฉีกฟ้าดินแยกออกจากกัน อานุภาพเป็นเลิศ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่จื่อเฉินปล่อยจี๋หยางออกมาสุดกำลัง ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ที่เพียงแค่ใช้พลังของวิชาตราประทับ

เล็บมือของเขา มีแสงสีทองระยิบระยับ เหมือนภูตกำลังเต้นระบำ วิชาตราประทับชุดหนึ่งโจมตีลงเร็วมาก

หลังจากนั้น จื่อเฉินก็รู้สึกถึง ชี่แท้สีทองในร่างกาย กำลังหายไปอย่างว่องไวดุจกระแสน้ำ

ในขณะเดียวกัน ด้านหน้าจื่อเฉินมีแสงสีทองแวววาวทะลักออกมา แสงสีทองนี้ราวกับแสงอาทิตย์ เจิดจ้าจนคนลืมตาไม่ขึ้น โดยเฉพาะมาพร้อมความน่ากลัวถึงขีดสุด กลิ่นอายทำลายล้างที่ไม่มีทางบรรยายได้

ตามมาด้วยวิชาตราประทับสุดท้ายโจมตีลงมา แสงสว่างสีทองพุ่งมาทางฉู่เฟยแล้ว

“ไม่!”

แสงสีทองอันแวววาว สาดส่องใบหน้าซึ่งบิดเบี้ยวเพราะตื่นตกใจของฉู่เฟย ตอนที่แสงสีทองนี้ปรากฏออกมาความมั่นใจของเขาถูกสลายไปในชั่วขณะนั้น กลับกลายเป็นความตกใจและสะพรึงกลัว

ลูกไม้การโจมตีทุกอย่าง ในเวลานี้เปลี่ยนเป็นการตั้งรับ ฉู่เฟยดำเนินการตั้งรับเพื่อตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า

“ตึง!”

แสงสีทองมาเยือน ราวกับจะพังพินาศไปอย่างง่ายดาย การตั้งรับทั้งหมดเผชิญหน้ากับแสงสีทอง ล้วนเปราะบางเหมือนกระดาษ การตั้งรับครั้งแล้วครั้งเล่า กลายเป็นผุยผงอยู่ภายใต้แสงสีทอง

“เฮือก!”

รอจนการตั้งรับรอบสุดท้ายโดนแสงสีทองโจมตี กลิ่นอายทำลายล้างอันไร้ขอบเขต พุ่งมายังฉู่เฟยแล้ว ฉู่เฟยก็เหมือนกลายเป็นคนตัวสีทอง ทั่วทั้งตัวโดนแสงสีทองปกคลุม

“ไม่!”

เขายังร้องคำรามแบบตกใจกลัวอยู่ กลับโดนแสงสีทองท่วมไปหมด

เมี่ยวคงกับซูเมิ่งเหยา มองจนตกตะลึงพรึงเพริด ช่วงก่อนหน้านี้ทั้งสองคนยังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้ แต่หลังจากที่จื่อเฉินโจมตีไปทีหนึ่ง ผลแพ้ชนะกลับแสดงออกมาอย่างแจ่มชัด เดิมทีฉู่เฟยไม่มีแรงตอบโต้กลับสักนิด

แสงสีทองหายไป ฉู่เฟยล้มลงพื้น

“ทำ......ทำไม?” ในสายตาของเขา ดูไม่สดใสขึ้นมา เหมือนสามารถเซื่องซึมได้ทุกเมื่อ ลักษณะของจื่อเฉินเมื่อสักครู่ บัดนี้เปลี่ยนมาอยู่บนตัวของเขาแทน

“เจ้าอยากถามว่าทำไมโจมตีท่านี้ได้ผลแล้วหรือ?” มุมปากจื่อเฉินมีการหยอกเย้า “นั่นเป็นเพราะข้าบรรลุโดยสิ้นเชิงแล้ว ต่อไปนี้นี่คือท่าไม้ตายของข้า ส่วนเจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่ตายอยู่ภายใต้ท่าไม้ตายของข้า ไม่เสียเปรียบเลยสักนิด”

“ข้าไม่ยอม!”

ระหว่างที่จะสิ้นใจ ฉู่เฟยส่งเสียงคำรามอันไม่ยินยอมออกมา แผนการของเขาผิดพลาดน้อยมาก แต่ครั้งนี้กลับผิดแผน สิ่งที่ต้องชดใช้กลับเป็นชีวิตของเขา

หัวใจเป็นจุดอ่อนอย่างหนึ่งของแดนฟ้ากำหนดจริง แต่กลับไม่ใช่จุดอ่อนของจื่อเฉิน ฉู่เฟยพูดได้ว่าวางแผนพลาดเสียจริง

พลังชีวิตสูญสิ้น ฉู่เฟยตายลง

“ปึง!”

แต่ว่าต่อจากนั้น ด้านหน้าจื่อเฉินก็มืดมิด ล้มลงไปแล้ว

“ไม่ จื่อเฉิน!”

ซูเมิ่งเหยาพุ่งมาข้างหน้า ครั้งนี้พยุงจื่อเฉินไว้แล้ว ร้องตกใจด้วยความลนลาน “เจ้าอย่าทำข้าตกใจสิ อย่าเป็นอะไรเด็ดขาด”