บทที่ 376

“วางใจเถิด จะไม่ตายเด็ดขาด นี่เป็นถึงอาวุธต้องห้าม สิ่งพึ่งพาของทุกอย่างในอนาคต หรือว่าเจ้าจะให้มันปักอยู่ที่นี่ตลอดไป และไม่ให้มันได้เปล่งแสงเฉิดฉายอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ได้ เจ้าจะตายเอา”

“วางใจได้ ข้าจะต้องมีชีวิตรอดแน่ กลุ่มอิทธิพลสามฝ่ายล้วนไม่ได้สังหารฆ่า นับประสาอะไรกับอาวุธต้องห้ามกระจอกๆ อันเดียว ข้าเพียงแค่บาดเจ็บภายนอก แต่แค่มีอาวุธต้องห้ามอยู่ ดังนั้นตั้งนานแล้วอาการบาดเจ็บถึงไม่ได้ฟื้นฟูเสียที”

“จริงหรือ?”

“แน่นอน”

ภายใต้การชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดของจื่อเฉิน ในที่สุดเมี่ยวคงพยักหน้าแล้ว เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง หลังสบสายตาอันแน่วแน่ของจื่อเฉินอีกครั้ง เมี่ยวคงถึงลงมือ

“เฮือก!”

เลือดสายหนึ่งพุ่งกระฉูดออกมา พ่นสูงหนึ่งเมตรเต็มๆ หอกสีเลือดโดนดึงออก ไม่เสียแรงเป็นอาวุธต้องห้ามตามคาด ไม่เปื้อนหยดเลือด เปล่งแสงสีแดงรุ่งโรจน์ออกมา

ส่วนบาดแผลของจื่อเฉิน หลังจากผ่านมาครึ่งชั่วยาม กลายเป็นรอยแผลเป็นในที่สุด ความเร็วของการฟื้นฟู ยังคงน่าตกใจ

“ร่างกายของเจ้านี้ น่ากลัวตามคาด ความเร็วในการฟื้นฟูไวปานนี้ หากใครต่อสู้กับเจ้า อยากจะถ่วงเวลาฆ่าเจ้าให้ตาย คงจะจบเห่จริงแน่” ก่อนหน้านี้รู้มาว่าร่างกายของจื่อเฉินไม่ปกติ เวลานี้เจอเข้าอีกครั้ง เมี่ยวคงยังคงตกใจอยู่ดี

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม จื่อเฉินพอจะลุกขึ้นได้แล้ว ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บ ฟื้นฟูอย่างมาก

“มา เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อย ของวิเศษห้วงมิติอันนี้ใช้อย่างไร?” จื่อเฉินยกแหวนสีขาวในมือขึ้น ลักษณะท่าทางเหมือนแสดงสมบัติให้ดู

“นี่มิใช่ของวิเศษห้วงมิติ คืออาวุธทิพย์ห้วงมิติ เพียงแต่แดนฟ้ากำหนดมากมายเรียกมันว่าของวิเศษห้วงมิติ ได้มายากนัก มีเพียงยอดฝีมือแดนจิตทิพย์ขึ้นไปถึงสามารถสกัดได้ โดยเฉพาะต้องใช้วัสดุมากมาย สูงค่าอย่างมาก” เมี่ยงคงยิ้มแล้วอธิบาย

“เกรงว่ามีแค่คนที่ไม่เข้าใจถึงเรียกมันมั่วซั่ว” จื่อเฉินพึมพำในใจ

“เจ้าเพียงต้องเอาชี่แท้ในร่างกายของตนเอง ปล่อยเข้าไปทีหนึ่งก็สามารถใช้งานได้แล้ว ง่ายดายมาก”

จื่อเฉินดีใจมาก ของเล่นชั้นนี้เป็นถึงของระดับสูง โดยเฉพาะสะดวกมากด้วย เดิมทีคนทั่วไปครอบครองไม่ได้

“ฟึ่บ!”

ชี่แท้สีทองในร่างกาย ปล่อยออกมาจากระหว่างนิ้วมือ ราวกับสายน้ำสีทอง ไหลไปทางแหวนสีขาวแล้ว

“อัศจรรย์ตามคาด!”

จื่อเฉินร้องตกใจ เสี้ยววินาทีที่ชี่แท้สัมผัสกับแหวน ความรู้สึกอันอัศจรรย์ส่วนหนึ่ง เกิดขึ้นภายในใจ ในวินาทีนี้ จื่อเฉินรู้สึกว่าจิตสำนึกเข้าสู่ในห้วงมิติอีกแห่งหนึ่งแล้ว ห้วงมิติแห่งนี้ ขนาดเกือบจะสองเมตร ด้านในบรรจุของไว้ไม่น้อย มีอาหาร มีเสื้อผ้า มีหินหยวน ยังมีของอื่นๆ อีกส่วนหนึ่ง

“นี่คือห้วงมิติของแหวน ขนาดใหญ่แค่นิดเดียวเองหรือ?” จื่อเฉินรู้สึกแปลกใหม่มาก แต่กลับเบ้ปากออกมาโดยตรง เพราะห้วงมิติที่เล็กนิดเดียวนี้

มิน่าวันนั้นฉู่เฟยไม่ยอมใส่เนื้อสัตว์ที่เท่าภูเขาลูกย่อมๆ เข้าไปข้างในแหวนห้วงมิติ ที่แท้คือพื้นที่เล็กเหลือเกิน