บทที่ 377

“เกิดเรื่องแล้ว แต่ไม่ใช่เรื่องร้าย หมายความว่าอะไร หรือว่าเป็นเรื่องดี?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว

“ตอนที่เข้ามา ข้าให้จี้หยกชิ้นหนึ่งกับทั้งสองคนไว้เหมือนกัน เป็นของที่สำนักบู๊เตรียมไว้ให้คนที่ฝึกบำเพ็ญครั้งนี้โดยเฉพาะ สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของคนกันเองได้” เมี่ยวคงเดินเข้ามาแล้ว นั่งลงบนพื้น

“ตอนที่เข้ามา พวกเรารวบรวมกำลังคน เพียงแค่ในระยะนี้ รับรู้ถึงซูเมิ่งเหยาแล้ว กลับไม่ได้รับรู้ถึงหลินเสวี่ย แต่ว่าหลินเสวี่ยมิได้ตายไปเป็นแน่ เพราะจี้หยกบนตัวของคนตาย พวกเราสามารถรับรู้ได้เช่นกัน ดังนั้นข้าจึงสงสัยว่า หลินเสวี่ยอาจจะเข้าสู่สถานที่พิเศษแห่งหนึ่งแล้ว ที่นั่นพอจะปิดบังการรับรู้ของจี้หยกได้”

“เจ้าหมายถึงโบราณสถาน?”

“เป็นไปได้มาก ที่นี่เป็นสำนักใหญ่ที่ชื่อเสียงโด่งดังเมื่อหมื่นปีก่อน หลังจากพังย่อยยับถึงมีเจ็ดเมืองใหญ่และสามสำนักใหญ่เกิดขึ้นแล้ว โดยเฉพาะสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญของศิษย์แกนหลักในสำนักใหญ่นี้ด้วย ไม่ธรรมดามาก มีโบราณสถานบางส่วนตกค้างอยู่รอบนอก ซึ่งเป็นปกติมาก”

“แต่ว่าเข้าสู่โบราณสถานก็มีอันตรายเช่นกัน” จื่อเฉินบอก

“มีอันตรายพวกเราก็ช่วยอะไรมิได้ ได้เพียงพึ่งตัวนางเอง” เมี่ยวคงแบมือ ทำท่าทางเห็นใจแต่ไม่สามารถช่วยได้

“จริงแท้ หากเสวี่ยเอ๋ออยู่ข้างในโบราณสถานจริง นี่ย่อมเป็นโอกาสอันดี สำหรับนางจะรอดชีวิตมาได้หรือไม่ คงมีเพียงนางพึ่งพาตัวนางเอง” ซูเมิ่งเหยาพยักหน้าเช่นกัน พูดพึมพำ “หวังว่านางจะรอดชีวิตมาได้”

“เช่นนั้นตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?” จื่อเฉินถามขึ้น

“ไปส่วนลึก ที่นั่นปรากฏโบราณสถานแห่งหนึ่งแล้ว คล้ายว่าเป็นสิ่งสืบทอดของสำนักเมื่อหมื่นปีก่อน เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็มาพร้อมโอกาสใหญ่ บรรดาแดนฟ้ากำหนดที่รอดชีวิตในตอนนี้ ยังมีกลุ่มอิทธิพลหลายแห่ง แทบจะอยู่ในนั้นกันหมด” เมี่ยวคงพูด

“ก่อนหน้านี้พวกเราเข้าไปลึกมาตลอด จนถึงด้านนอกของโบราณสถาน เพียงแค่ที่นั่นมีสัตว์ประหลาดมากมายคุ้มกัน ยังมีการกักขังสารพัดอย่าง กลุ่มอิทธิพลหลายแห่งล้วนลังเลไม่เข้าไป เป้าหมายของพวกเขาคือสิ่งสืบทอด คือมหาตำราลับ แต่ผู้บำเพ็ญไร้สำนักพวกนั้น กลับไม่กล้าคาดหวังอะไร ล้วนเอาแต่ทำลายการกักขัง และสังหารสัตว์ประหลาดมาโดยตลอด”

“กลุ่มอิทธิพลใหญ่ๆ หลายแห่งก็มิได้ห้าม แต่คิดว่าพอถึงช่วงที่ฝ่าอุปสรรคสักอย่างหนึ่งแล้ว น่าจะก้าวออกมาเก็บกวาดพื้นที่”

“เพราะกลุ่มอิทธิพลใหญ่พวกนี้ มีอาวุธต้องห้ามอยู่ในมือหรือไม่?” จื่อเฉินขมวดคิ้วสอบถาม

เมี่ยวคงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตอบว่า “มิกล้ายืนยัน แต่ว่าในมือของอู่ฉงมีอาวุธต้องห้ามเป็นแน่ สำหรับคนอื่นๆ คิดว่าคงจะไม่ด้อยไปกว่ากัน”

“เช่นนั้นไม่ได้” จื่อเฉินลังเล บอกว่า “ตอนนี้ยังเข้าไปส่วนลึกไม่ได้ กลุ่มอิทธิพลใหญ่หลายแห่ง ล้วนมีอาวุธต้องห้ามกัน ตอนนี้พวกเรามุ่งหน้าเข้าไป คงไม่ได้รับประโยชน์อะไร”

“เช่นนั้นความหมายของเจ้าคือ?” เมี่ยวคงมองจื่อเฉินอยู่

“รออยู่ข้างนอกก่อน ความสามารถของข้าใกล้จะบรรลุขั้นแล้ว รอตอนที่บรรลุขั้นถึงแดนฟ้ากำหนดระยะปลาย แล้วค่อยเข้าไปส่วนลึก”

ตอนที่เข้าสู่พื้นที่ผืนนี้ จื่อเฉินมีความสามารถของแดนฟ้ากำหนดระยะกลาง ไม่กี่เดือนผ่านมา ดูดซับชี่ทิพย์ฟ้าดินอันเข้มข้นทั้งวัน ทั้งยังดูดซับยาวิเศษสองพันปีไม่น้อยด้วย ความสามารถของจื่อเฉินก็มาถึงระยะกลางขั้นสูงสุด ระยะห่างจากระยะปลายอยู่อีกไม่ไกลแล้ว