บทที่ 378

“อะไรคือตายหมดแล้ว?”

“คนที่ตามฆ่าเมี่ยวคง ตายหมดแล้วขอรับ ไม่มีเหลือรอดสักคน” องครักษ์สงบสติอารมณ์ลง แต่ว่าในสายตายังคงมีความตกใจกลัวยิ่งนัก

“อะไร มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” อู่ฉงที่เฉยชา สีหน้าเปลี่ยน

“พวกเรามุ่งหน้าตามศพองครักษ์ของเมี่ยวคงไปตลอดทาง สุดท้ายมองเห็นองครักษ์ทั้งหมดของเมี่ยวคงตายแล้ว แต่กลับไม่เห็นร่างของเมี่ยวคง สำหรับคนของพวกเรา ก็ตายไปกันทั้งหมดขอรับ สภาพการตายของพวกเขาดูตกใจกลัวเหลือเกิน ราวกับว่ามองเห็นเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งขอรับ”

“โดยเฉพาะมีบางคนวิ่งหนี แต่ว่าโดนสังหารกลางทางแล้ว” องครักษ์พูดอย่างตกใจกลัว

“เป็นคนหรือสัตว์?” อู่ฉงขมวดคิ้ว

“เป็นคนขอรับ ต้องเป็นร่องรอยของคนแน่แท้ มีคนช่วยชีวิตเมี่ยวคงไป สังหารคนที่ฆ่าเขาทุกคนทิ้ง โดยเฉพาะดูจากร่องรอยของสนามรบแล้ว มีเพียงผู้เดียว”

“อะไร มีเพียงผู้เดียว ก็สังหารหลายสิบคนได้ บรรดาคนเหล่านั้นยังมีผู้บำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์อยู่ไม่น้อย”

ในวินาทีนี้ ไม่เพียงอู่ฉงที่สีหน้าเปลี่ยน แม้แต่ผู้บำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์หลายคนด้านข้างเขา ยังตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนเช่นกัน

“ใครมีกำลังสู้รบยิ่งใหญ่ปานนี้ คาดไม่ถึงน่ากลัวเยี่ยงนี้?”

“อยู่ท่ามกลางพื้นที่แห่งนี้ ความสามารถแกร่งสุดก็คือแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ เพียงผู้เดียวก็สังหารหลายสิบคนลงได้ กำลังสู้รบเช่นนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน”

องครักษ์กลุ่มหนึ่งสีหน้าเปลี่ยน ในสายตามีความสะพรึงกลัว

“หรือว่าเป็นเขา?” ทันใดนั้น ในทะเลจิตของอู่ฉง ปรากฏภาพคนผู้หนึ่งขึ้น

“ใครขอรับ?”

“เฉินหลง!” อู่ฉงตอบ

“เป็นเขา การมีอยู่ที่กำลังสู้รบเทียบเท่าสุดยอดอัจฉริยะผู้นั้น?”

“เฉินหลงผู้นั้น เพียงแค่ใช้ร่างกายก็สามารถโจมตีสัตว์ประหลาดแดนจิตแท้ตัวหนึ่งตายได้ ถ้าเป็นเขาลงมือจริง กลับเป็นไปได้อยู่บ้าง”

“วันนั้นเขาเคยช่วยชีวิตเมี่ยวคงรอบหนึ่ง ครั้งนี้ลงมือเพื่อเมี่ยวคงอีกครั้ง ยังพอเป็นไปได้”

หลังคาดเดาว่าความเป็นไปได้คือเฉินหลงลงมือ อารมณ์ของทุกคนไม่ได้ดีมากเท่าไรนัก กำลังสู้รบของเฉินหลงน่ากลัวเกินไป แม้แต่อู่ฉงยังไม่มีความมั่นใจว่าพอจะสู้ชนะได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขา

“ไปบอกคนของหอทลายฟ้า พวกเราเสนอราคาที่เพียงพอแล้ว ทำไมยังสังหารเมี่ยวคงทิ้งไม่ได้ ให้พวกเขาลงมือเร็วเข้า” ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อู่ฉงพูดอย่างเฉยชา

“ขอรับ!”

องครักษ์พยักหน้า หมุนตัวแล้วออกไป

“เหอะ เฉินหลง เจ้ากล้าเป็นปฏิปักษ์ต่อข้า ขอเพียงมาถึงส่วนลึก ย่อมคือวันตายของเจ้า” ในสายตาอู่ฉงมีแสงหนาวเหน็บเปล่งประกาย กำลังสู้รบของเฉินหลง อยู่ที่นี่คือภัยคุกคาม ในเมื่อไม่ได้รับใช้ต่อข้า เช่นนั้นก็ต้องกำจัดทิ้ง

พออาวุธต้องห้ามปรากฏออกมา ไม่มีผู้ใดสู้กับเขาได้ ในสายตาเขา เฉินหลงที่เป็นพวกเดียวกับเมี่ยวคง ก็เป็นคนตายคนหนึ่ง

......