บทที่ 379

ค่ำคืนอันมืดมิด ยื่นมือออกไปก็มองไม่เห็นสิ่งใด

อยู่ท่ามกลางพื้นที่ที่แปลกประหลาดผืนนี้ ไม่เห็นดวงดาวและดวงจันทร์ ดังนั้นจึงพิสูจน์การคาดเดาของอู่ฉงแล้ว นี่คือพื้นที่โดดเดี่ยวแห่งหนึ่ง กลับเทียบได้กับโลกแท้จริง

จื่อเฉินนั่งขัดสมาธิ โคจรวิชาภายในร่างกาย กำลังดูดซับยาวิเศษพันปีที่ได้มาเมื่อตอนกลางวัน ชี่ทิพย์อันเข้มข้นและบริสุทธิ์ กลายเป็นกระแสอบอุ่นระลอกแล้วระลอกเล่า ไหลสู่อวัยวะทุกส่วนของร่างกาย เปลี่ยนแปลงร่างกายไม่หยุด จากนั้นจึงเข้าสู่ตันเถียน

รอบด้านเงียบสงัดไร้เสียง ราวกับว่าแม้แต่นกและสัตว์ล้วนเงียบงันกันหมด

เมี่ยวคงกับซูเมิ่งเหยา แต่ละคนนั่งขัดสมาธิอยู่อีกแห่งหนึ่ง ฝึกบำเพ็ญเงียบๆ ที่นี่ชี่ทิพย์ฟ้าดินเข้มข้นอย่างยิ่ง มีลางบอกเหตุเป็นละออง คล้ายเป็นมังกรน้อยสีขาวหลายตัว สามารถพูดได้ว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อการฝึกบำเพ็ญ

ความสามารถของทั้งสองยังไม่ถึงแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ เวลานี้กำลังเร่งรีบฝึกบำเพ็ญ

ในเวลานี้เอง ภาพคนดำมืดปรากฏตัวขึ้น ราวกับภูตผี เดินเหินไร้เสียง เคลื่อนไปมาอย่างรวดเร็ว กำลังมาทางด้านนี้

อีกฝ่ายเงียบงัน ระมัดระวังอย่างมาก ราวกับเป็นเงาร่างหนึ่ง เดินเหินไร้เสียง ลมพัดผ่านไม่ทิ้งร่องรอย หากไม่ดูให้ละเอียด เดิมทีคงมองไม่เห็น

ค่ำคืนอันมืดมิด มิได้ขัดขวางสายตาของเงาดำ อีกฝ่ายรูปร่างผิดปกติ เดินเหินไร้เสียง เป้าหมายกลับชัดเจนมาก ก็คือเมี่ยวคง เข้ามาใกล้ทางเขาโดยตรง ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายนับวันยิ่งใกล้กัน

บัดนี้ ทั้งสามคนล้วนกำลังฝึกบำเพ็ญ เดิมทีไม่ได้สัมผัสถึงเรื่องผิดปกติ

“ฟึ่บ!”

ระยะห่างของสองฝ่ายใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รอตอนที่มาถึงขอบเขตการโจมตีแล้ว ความอาฆาตอันเข้มข้นรุนแรงส่วนหนึ่งปรากฏมาฉับพลัน แสงหนาวเหน็บแวบผ่านในท้องฟ้ายามค่ำอันมืดมิด ดึงกระบี่แหลมคมออกจากฝักมาพร้อมกระบี่คำรามดังกังวาน คนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่ง เงาดำพุ่งตรงไปยังลำคอของเมี่ยวคง

เวลานี้ เมี่ยวคงกำลังฝึกบำเพ็ญ เดิมทีไม่ได้รู้สึกถึงเหตุการณ์นี้

โดยเฉพาะการลงมือของอีกฝ่าย ว่องไวและผิดแปลก รอตอนที่เสียงกระบี่คำรามออกมา เงาดำก็รวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ มาถึงด้านหน้าของเมี่ยวคงเรียบร้อย

เวลานี้ เมี่ยวคงกำลังนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญ ราวกับจมสู่ท่ามกลางความซาบซึ้งระดับลึก เดิมทีไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ แม้แต่ปลายกระบี่อันหนาวเหน็บจ่อตรงมาด้านหน้า ล้วนมิได้รู้สึกถึง

“ฟึ่บ!”

สายตามองเห็นว่าเมี่ยวคงกำลังจะสิ้นชีวิตภายใต้การลอบสังหาร ทันใดนั้น ในค่ำคืนอันมืดมิด เผยแสงสีทองอันสว่างออกมา คมกริบและน่ากลัว ราวกับกระบี่ขนาดใหญ่ พุ่งไปทางเงาดำอย่างรวดเร็ว

“ฉึก!”

กระบี่แฉลบผ่าน เกิดเสียงเบาๆ ออกมาทีหนึ่ง มาพร้อมความอาฆาตไร้ขอบเขต แวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระบี่สีทองหายไป อีกทั้งยังมีเสียงและลมหายใจของเงาดำที่หายไปด้วย

ค่ำคืนอันมืดมิด เมี่ยวคงโดนลอบสังหารแล้ว ว่าตามเหตุผลสมควรมีสีหน้าเปลี่ยนมาก และกระโดดขึ้นโดยตรง แต่ว่าเมี่ยวคงยังคงหลับตาฝึกบำเพ็ญ จัดการเรื่องราวอย่างไม่ตกใจ และอีกทางด้านหนึ่ง ซูเมิ่งเหยาก็เป็นเช่นเดียวกัน

ไม่ได้ขยับเหมือนกัน ยังมีจื่อเฉินอีกคน แม้กระทั่งเขาไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเลย

ประสาทสัมผัสวิเศษอันยิ่งใหญ่ ทำให้จื่อเฉินพอจะสัมผัสความผิดปกติในที่ลับได้ จึงเตรียมพร้อมไว้ก่อนล่วงหน้า นี่เป็นเพียงการลอบฆ่าในช่วงค่ำครั้งหนึ่ง กลับไม่ใช่การลอบฆ่าครั้งแรก

เวลาของค่ำคืนหนึ่ง ไม่นานก็ผ่านไป วันต่อมาท้องฟ้าสว่าง ทั้งสามคนต่างลืมตาขึ้นมาหมด

ฝึกบำเพ็ญช่วงค่ำ ช่วงกลางวันค้นหายาวิเศษ แทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว