บทที่ 46

บนลานประลอง จื่อเฉินค่อยๆลุกขึ้น แววตาเป็นประกายยิ่งนัก ภายใต้การเฝ้ามองของทุกคน เขาชนะแล้ว คิดว่าผู้อาวุโสทั้งหลาย ก็คงเข้าข้างอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ผู้อาวุโสด้านข้างที่เป็นกรรมการ สีหน้าตะลึง ถึงกับไม่ประกาศว่าใครชนะใครแพ้

“การประลองครั้งนี้เสมอ”ในขณะที่จื่อเฉินกำลังเร่งอีกฝ่ายอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงหนึ่งถูกส่งลงมาจากบนเวทีสูง จากนั้นผู้อาวุโสรองก็ยืนขึ้น พูดด้วยเสียงที่ดัง

“เสมอ?”

ทุกคนร้องตะโกน ภายใต้การเฝ้ามองของทุกคน จื่อเฉินยืนอยู่บนลานประลอง แต่อู๋เซิ่งนอนล้มอยู่ด้านล่างลานประลอง ผู้อาวุโสรองกลับพูดว่าเสมอกัน ทันทีที่ทุกคนร้องตะโกน หลายคนก็นึกอะไรออกหลายอย่าง และเข้าใจอะไรหลายอย่าง

“กราบเรียนผู้อาวุโส เสมอที่ว่ามาจากไหนกัน?”จื่อเฉินส่ายหัว มองไปทางผู้อาวุโสรองที่ยืนอยู่ ซักถาม เพื่ออนาคตของตัวเอง เขาต้องใจกล้าหน่อย

ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ผู้อาวุโสรองก็ไม่สามารถอธิบายได้ มีเพียงสีหน้าที่เปลี่ยนไป หันไปพูดกับจื่อเฉินว่า “กล้านัก การตัดสินของผู้อาวุโส เจ้ากล้าดียังไงมาสงสัย หรือเจ้าไม่รู้จักกฎกติกาของสำนัก?”

“กฎกติกา กฎกติกาอะไรหรือ?”จื่อเฉินตะโกนถาม “ข้ารู้แค่ว่า ตอนนี้ข้าอยู่บนลานประลอง ข้าชนะ แต่ผู้อาวุโสกลับบอกว่าเสมอกัน หรือว่านี่คือกฎกติกาของสำนัก?”

จื่อเฉินพูดพร้อมกับความจริงที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ผู้อาวุโสอธิบายอะไรไม่ได้ ได้แต่จ้องมองไปที่จื่อเฉินด้วยสายตาที่ดุร้าย วันนี้ จื่อเฉินได้ผิดใจเพิ่มอีกคนแล้ว

จื่อเฉินส่ายหัว มองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่ คำนับอย่างสุภาพไปหนึ่งที แล้วพูดอย่างเคารพสุภาพว่า “ข้าหวังว่าผู้อาวุโสใหญ่จะเป็นธรรมให้กับข้า”

ผู้อาวุโสใหญ่หรี่ตาลงอีกครั้ง มองไปที่จื่อเฉินแล้วไม่พูดอะไร เรื่องในวันนี้ นอกเหนือการคาดหมายจริงๆ ตำแหน่งศิษย์แกนหลักหนึ่งตำแหน่งนี้ เดิมที่ก็คิดไว้เพื่ออู๋เซิ่งนี่แหละ แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจื่อเฉินจะเอาชนะอู๋เซิ่งได้

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างก็มองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ตอนนี้ได้

อู๋เซิ่งค่อยๆลุกขึ้น ก้มหน้าลงอย่างน่าอับอาย ตอนนี้เขาได้เสียใจกับการกระทำที่มุทะลุของตัวเอง ถ้าหากไม่ใช่เพราะความมั่นใจที่มากเกินไปของตัวเอง ทั้งสองคนได้อันดับหนึ่งร่วมกัน เช่นนั้นตำแหน่งศิษย์แกนหลักจะต้องตกเป็นของตัวเองแน่นอนอยู่แล้ว

แต่ตัวเองกลับพ่ายแพ้ ตำแหน่งไม่แน่นอนแล้ว

ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านล่าง สายตาต่างก็มองไปที่จื่อเฉิน มีแอบดีใจ มีอิจฉา มีคนที่รู้สึกไม่ยุติธรรมสำหรับจื่อเฉิน แต่ก็มีคนที่คิดร้ายอยู่เช่นกัน

ตาที่หรี่ลงก็ลืมขึ้นอีกครั้ง ภายใต้สายตาที่ขอความช่วยเหลือและขอร้องของผู้อาวุโสรอง ผู้อาวุโสใหญ่พูดอย่างเฉยชาว่า “เรื่องนี้ ขอให้พวกเราได้ปรึกษากันก่อน จะตัดสินในวันพรุ่งนี้”

จื่อเฉินรู้สึกใจเย็นวาบ ในใจก็รู้สึกไม่ดี

หลังจากที่คำพูดของผู้อาวุโสกระจายออกไป ทุกคนก็เริ่มทยอยกันแยกย้าย ศิษย์สำนักนอกกลับไปอีกครั้ง ศิษย์สำนักในก็แยกย้าย เฉินเฟิงยิ้มแห้งหนึ่งทีก็ได้จากไป ซูเมิ่งเหยามองไปที่จื่อเฉินกด้วยสายตาที่สับสน ก็ได้จากไป

ในตาหวังสงมีจิตสังหาร ข้างๆหวังสงมีพวกศิษย์สำนักในอีกหลายคนก็ได้เดินจากไปด้วยกัน

“ทำใจให้สบายหน่อย ถึงแม้จะเสมอ อันดับหนึ่งก็เป็นของเจ้าแน่ๆอยู่แล้ว”เมี่ยวคงเดินมาอยู่ตรงหน้าจื่อเฉิน ตบไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ