เมื่อเหยื่อลุกขึ้นสู้

ข่าวเรื่องป้าหลี่ที่หายจากอาการไอเรื้อรังด้วยอาหารของไป๋หลันแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างพากันมาหาไป๋หลันเพื่อขอความช่วยเหลือ นางไม่เคยปฏิเสธใคร นางรักษาผู้คนด้วยอาหารเป็นยาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ชื่อเสียงของ "พระชายาหมอเทวดา" โด่งดังไปทั่วแคว้น ผู้คนต่างพากันรักและเคารพนาง ไป๋หลันไม่เพียงแต่รักษาโรคภัยไข้เจ็บของผู้คนเท่านั้น แต่นางยังมอบความหวังและกำลังใจให้กับพวกเขาอีกด้วย

ในที่สุด มู่หรงเยว่ก็ใช้ตำแหน่งและอิทธิพลของเขา จนนำเฟยหยางกลับออกมาจากคุกหลวงได้สำเร็จ แม้จะต้องแลกกับการเผชิญหน้ากับความไม่พอพระทัยของฮองเฮาก็ตาม

เฟยหยางเป็นผู้ที่แสดงความดีใจออกมาอย่างชัดเจนที่สุด นางกระโดดเข้าสวมกอดมู่หรงเยว่ทันทีที่เห็นเขา นัยน์ตาของเฟยหยางเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ

"ท่านอ๋อง ขอบพระทัยเพคะที่ช่วยหม่อมฉัน หม่อมฉันจะไม่ลืมพระคุณนี้เลย" เฟยหยางพูดเสียงสั่นเครือ

มู่หรงเยว่ลูบผมนางเบาๆ "ไม่เป็นไร ข้าดีใจที่เจ้าปลอดภัย"

แต่สิ่งที่ทำให้เฟยหยางดีใจยิ่งกว่าการได้กลับมาสู่อ้อมกอดของมู่หรงเยว่ คือการที่ไป๋หลันหายจากอาการป่วยแล้ว

"พระชายาหายดีแล้วหรือเพคะ?" เฟยหยางถามมู่หรงเยว่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "หม่อมฉันเป็นห่วงพระชายามากเลยเพคะ"

มู่หรงเยว่มองเฟยหยางด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาไม่แน่ใจว่าความดีใจของนางนั้นจริงใจหรือไม่ แต่ในเวลานี้เขาไม่อยากคิดมาก เขาแค่อยากให้ทุกอย่างกลับมาสงบสุขดังเดิม

เขาพาเฟยหยางไปยังห้องนอนของนาง และสั่งให้บ่าวรับใช้ดูแลนางอย่างดี จากนั้นมู่หรงเยว่จึงเดินต่อไปยังห้องนอนของไป๋หลัน

เมื่อเขาก้าวขาเข้าไปในห้องของไป๋หลัน เขาก็พบว่าหญิงสาวกำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนเตียง นางดูสงบและผ่อนคลาย ราวกับไม่เคยเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้น

"ไป๋หลัน" เขาเรียกนางเบาๆ

เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันเงยหน้าขึ้นมองเขา "ท่านอ๋อง"

นางไม่ได้ยิ้มให้เขาอย่างที่ไป๋หลันคนเดิมเคยทำ มู่หรงเยว่รู้สึกใจหายเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของนาง

เขาก้าวเข้าไปใกล้นาง "ข้าดีใจที่เจ้าหายดีแล้ว" เขาพูด

"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง" เหม่ยหลิงตอบเสียงเรียบ

มู่หรงเยว่มองนางด้วยสายตาที่อ่อนโยน เขาอยากจะบอกนางว่าเขาเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร

"ไป๋หลัน" เขาพูดเสียงแผ่ว "ข้า..."

เหม่ยหลิงมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ท่านอ๋องมีอะไรจะตรัสกับหม่อมฉันหรือเพคะ?"

มู่หรงเยว่สูดหายใจเข้าลึก "ข้าอยากจะขอโทษเจ้า ข้ารู้ว่าข้าทำผิดต่อเจ้ามากมายนัก ข้าละเลยเจ้า ปล่อยให้เจ้าต้องเจ็บปวด ข้าขอโทษ"

เหม่ยหลิงมองเขาเงียบๆ สักพัก ก่อนจะพูดว่า "แล้วอย่างไรเพคะ?"

มู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า คำพูดของนางเย็นชาและไร้เยื่อใย เขาไม่คิดว่านางจะตอบกลับมาเช่นนี้

"ข้า... ข้าแค่อยากจะขอโทษก็เท่านั้น" เขาพูดเสียงสั่น

เหม่ยหลิงยิ้มเยาะ "คำขอโทษของท่านอ๋องคงไม่สามารถลบบาดแผลบนร่างกายของหม่อมฉันได้หรอกนะเพคะ"

มู่หรงเยว่รู้สึกเจ็บปวดในอก คำพูดของนางเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจเขา

"แล้วเรื่องเฟยหยางล่ะเพคะ?" เหม่ยหลิงถามต่อ "ท่านอ๋องยังคงเป็นห่วงนางอยู่หรือไม่?"

มู่หรงเยว่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ข้า... ข้าย่อมเป็นห่วงนาง"