ยาพิษรัก

เมื่อมู่หรงเยว่กลับถึงเมืองหลวง เขารีบมุ่งหน้าเข้าวังทันทีด้วยความร้อนใจ เมื่อทราบข่าวว่าเฟยหยางถูกคุมขังในคุกหลวงในข้อหาทำร้ายร่างกายและวางยาพิษไป๋หลันผู้เป็นพระชายาเอก

แม้เฟยหยางจะทำผิดมหันต์ แต่ความรักและความผูกพันที่เขามีต่อนางทำให้เขาไม่สามารถทนเห็นนางต้องโทษทัณฑ์ได้ เขาจึงตัดสินใจใช้อำนาจและตำแหน่งที่มีของตนเพื่อช่วยเหลือชายารักของเขา

แม้เฟยหยางจะเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาของเสนาบดีกรมคลัง และได้เข้ามาเป็นชายารองของเขาโดยบังเอิญ หลังจากที่เขาเผลอมีความสัมพันธ์กับนางในระหว่างที่ออกปฏิบัติราชการนอกเมือง

แม้จะหลงใหลในเล่ห์มายาของเฟยหยาง แต่มู่หรงเยว่ก็ไม่อาจแต่งตั้งนางเป็นชายาเอกได้ เพราะขัดต่อราชโองการของฮ่องเต้ผู้เป็นพี่ชาย ที่ต้องการให้เขาสมรสกับไป๋หลัน บุตรีของเสนาบดีกรมตรวจการ

ฮ่องเต้ผู้รักฮองเฮายิ่งชีพไม่อาจนิ่งเฉยต่อข่าวการวางยาพิษไป๋หลันผู้เป็นหลานสาวสุดที่รักได้ พระองค์ทรงเรียกตัวมู่หรงเยว่เข้าเฝ้าทันทีเพื่อสอบสวนเรื่องราวทั้งหมดด้วยพระองค์เอง

บรรยากาศในท้องพระโรงตอนนี้ดูตึงเครียดมาก มู่หรงเยว่ยืนอยู่เบื้องหน้าพระที่นั่ง สายพระเนตรของฮ่องเต้จ้องมองเขาอย่างดุดัน บ่งบอกถึงความไม่พอพระทัยอย่างรุนแรง

"ชินอ๋อง" ฮ่องเต้ตรัสเสียงทรงอำนาจ "เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวในเรื่องที่เกิดขึ้น?"

มู่หรงเยว่คุกเข่าลง "หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันละเลยพระชายาเอก ปล่อยให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย"

"ละเลย?" ฮ่องเต้แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา "เจ้ารู้หรือไม่ว่าไป๋หลันถูกทารุณกรรมมาเป็นเวลานานเพียงใด? ร่างกายของนางเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำร้าย ทั้งเก่าและใหม่ เจ้าตาบอดหรืออย่างไรถึงไม่เคยสังเกตเห็น!"

มู่หรงเยว่ก้มหน้าลงต่ำ เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบพระเนตรของฮ่องเต้ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายของเขา ด้วยไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเขาเพิกเฉยต่อความทุกข์ทรมานของไป๋หลันมาตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกัน

"และทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเฟยหยาง อนุภรรยาที่เจ้าโปรดปราน" ฮ่องเต้ตรัสต่อ "ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่านางจะร้ายกาจถึงเพียงนี้"

มู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าคนบอบบางอย่างเฟยหยางจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ นางที่เขาเคยเห็นว่าอ่อนหวานและบอบบาง แท้จริงแล้วกลับซ่อนความโหดเหี้ยมไว้ภายใต้หน้ากากนั้น

"หม่อมฉันจะลงโทษพระชายาของกระหม่อมด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ" มู่หรงเยว่กล่าวอย่างสำนึกผิด

"ดี" ฮ่องเต้พยักหน้า "แต่เจ้าก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับไป๋หลันด้วย"

มู่หรงเยว่ยอมรับโดยดุษฎี หลังจากออกจากท้องพระโรง มู่หรงเยว่ก็ตรงไปยังคุกหลวงทันที เขาต้องการพบเฟยหยาง เขาอยากรู้ว่าทำไมนางถึงทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

เมื่อพบหน้าเฟยหยาง มู่หรงเยว่ก็ตกใจกับสภาพของนาง นางดูซูบผอมและอิดโรย ผิดกับภาพลักษณ์ที่เคยงดงามและอ่อนหวาน

เฟยหยางเห็นมู่หรงเยว่ก็รีบโผเข้ากอดเขา "ท่านอ๋อง หม่อมฉันกลัวเหลือเกิน" นางร้องไห้สะอึกสะอื้น

มู่หรงเยว่มองนางด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งสงสาร ทั้งผิดหวัง

"ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้เฟยหยาง?" เขาถามเสียงแผ่ว

"หม่อมฉันรักท่านอ๋อง หม่อมฉันทนไม่ได้ที่เห็นไป๋หลันเป็นพระชายาเอกของท่าน" เฟยหยางตอบทั้งน้ำตา

"แต่เจ้าทำผิดมหันต์ เจ้ารู้ไหมว่าไป๋หลันเกือบจะตายเพราะเจ้า" มู่หรงเยว่พูดเสียงเครียด

"หม่อมฉันรู้ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว" เฟยหยางกอดมู่หรงเยว่แน่น "ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วย หม่อมฉันไม่อยากอยู่ในคุกนี้"

มู่หรงเยว่ถอนหายใจ เขาไม่อาจทนเห็นเฟยหยางเป็นเช่นนี้ได้ เขาตัดสินใจที่จะช่วยนาง แม้จะรู้ว่ามันอาจทำให้เขาต้องขัดแย้งกับฮ่องเต้ก็ตาม

"ข้าจะพยายามช่วยเจ้า" มู่หรงเยว่พูด "แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก"