บทที่ 11

มู่เสี่ยวไม่เคยให้ความสนใจกับงานเลี้ยงประเภทนี้มากนัก จึงไม่ค่อยได้เข้าร่วม

แต่เมื่อวานนี้เมื่อเขาได้ยินว่าคุณหนูสองแห่งตระกูลซูที่มีพันธะสัญญาต้องมาแต่งงานกับเขาจะเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ เขาก็ไม่พอใจทันที

จุดประสงค์ดั้งเดิมของงานเลี้ยงประเภทนี้คือการจับคู่ชายหญิง ขณะที่ซูเมิ่งเยียนไม่มีพันธะสัญญาแต่งงาน นางไม่เคยเข้าร่วม แต่คราวนี้จู่ ๆ นางดันมาเข้าร่วม ไม่ใช่ว่าอยากให้คนอื่นมองเขาเป็นตัวตลกงั้นหรือ?

เขาไม่ยอมให้เรื่องน่าอับอายเช่นนี้เกิดขึ้นแน่ เขาจึงมาที่นี่

ใช่ นั่นคือเหตุผล

มู่เสี่ยวพูดให้ตัวเองยอมรับเช่นนั้น

หลังจากเดินเข้าไปในลานด้านหลังบ้าน เขารู้สึกว่าเขาถูกจ้องมอง เขาหันศีรษะกลับไปมอง ขณะที่เห็นอีกฝ่าย เขาก็ชะงักไปชั่วครู่

ถ้าจำไม่ผิด คน ๆ นั้นชื่อเสิ่นเนี่ยนหย้วน?

เขายังจำได้ว่าตกใจเมื่อเห็นนางครั้งแรก

ผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างคล้ายกับคน ๆ นั้น ถ้าไม่ใช่เพราะความแตกต่างของปากและจมูก เขาคงเกือบจะคิดว่าเป็นนางจริง ๆ

“หึ” เสียงเย้ยหยันที่ไม่เปิดเผยของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้คิ้วของมู่เสี่ยวย่นเล็กน้อย และหันไปมอง

แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายก็ผงะไปชั่วขณะ

วันนี้ซูเมิ่งเยียนแต่งตัวเป็นพิเศษ นางไม่ได้แต่งตัวจืด ๆ เหมือนเมื่อก่อน ทว่ากลับดูบอบบางและมีเสน่ห์ กลับไม่น่ารังเกียจ

หลังจากที่เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เข้าใจทันทีว่านางแต่งตัวแบบนี้เพื่อดึงดูดผู้ชายคนอื่นหรือเปล่า?

ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!

ซูเมิ่งเยียนไม่รู้ว่ามู่เสี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อนางเห็นมู่เสี่ยวจ้องมองที่เสิ่นเนี่ยนหย้วน นางก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ

ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ก็มีผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้เสมอ

ความบ้าคลั่ง ความทุ่มเท และความรักของนางคือเรื่องตลกทั้งเพ!

ซูเมิ่งเยียนไม่ต้องการเสียเวลากับคน ๆ นี้อีกต่อไป ดังนั้นนางจึงหันไปมองที่กลุ่มคุณชายพวกนั้น

ผู้คนกลุ่มนั้นก็กำลังพูดถึนางเช่นกัน

"คิดไม่ถึงเลยว่า ซูเมิ่งเยียนแต่งตัวแล้วจะดูดีขนาดนี้"

“เมื่อก่อนคิดว่านางไม่คู่ควรกับท่านอ๋องหย่งอันเลย แต่พอมาตอนนี้มองดูแล้วเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก”

“จะว่าไปก็แปลกยิ่งนัก ฝ่าบาทไม่ใช่ว่าให้นางกับท่านอ๋องแต่งงานกันหรอกหรือ? แล้วนางมาทำอะไรที่นี่?”

"จะอะไรกันเล่า ก็คงจะเห็นว่าท่านอ๋องหย่งอันมา คงเกรงว่าหญิงนางอื่นมายั่วยวนท่านอ๋องไปล่ะสิไม่ว่า นางจึงตามมาด้วย นางหลงท่านอ๋องยังกับอะไรดีเจ้าไม่รู้หรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะสถานะที่แตกต่างกัน เกรงว่านางคงจะชิงตัวท่านอ๋อง จากนั้นก็ขังนางไว้ที่บ้านตนเอง"

หลายคนพูดคุยกันไปต่าง ๆ นา ๆ เฉียวฉู่ที่อยู่ด้านข้างได้ยินพวกเขาอย่างชัดเจน

เขาลดสายตาลงและมองไปที่หญิงสาวที่สดใสอยู่ไม่ไกล

บังเอิญว่าซูเมิ่งเยียนก็มองมาทางนี้เช่นกัน เมื่อทั้งสองคนสบสายตากันซูเมิ่งเยียนก็ยิ้ม ซึ่งแตกต่างจากความสุภาพที่มีต่อผู้อื่น แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

หัวใจของเฉียวฉู่เต้นไม่เป็นจังหวะ นางรีบพยักหน้าตอบรับ

เมื่อเห็นเช่นนี้ มู่เสี่ยวซึ่งยืนพิงราวบันไดอยู่ด้านข้าง ก็เดินนำหน้าเฉียวฉู่ไปอย่างเงียบ ๆ ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็บดบังสายตาของเฉียวฉู่และซูเมิ่งเยียนที่มองกัน

ในเวลานี้ ท่านหญิงฉางติ้งออกมาเป็นประธานในงานเลี้ยง "ข้าได้ยินมาว่าแม่นางเสิ่นเต้นรำได้ดีมาก ทุกคนที่อยู่ที่นี่ถือว่ามีบุญตาเป็นอย่างมาก"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่คุยกันก็เงียบลงและมองไปที่เสิ่นเนี่ยนหย้วน

นางเป็นผู้หญิงที่สวยอันดับต้น ๆ ในเมืองหลวง และตอนนี้พ่อของนางเป็นคนที่ฝ่าบาทชื่นชอบ พวกเขาทุกคนรู้ว่าเสิ่นเนี่ยนหย้วนไม่ใช่คนที่พวกเขาสามารถยุ่งได้ และการได้เห็นการเต้นรำของเนางในวันนี้ถือเป็นบุญแก่พวกเขา ได้บ่มเพาะมาแปดชั่วอายุคน