บทที่ 16

กล้าดียังไงผลักคู่หมั้นของตัวเองไปหาผู้หญิงคนอื่น?

ซูเมิ่งเยียนหันศีรษะไปมองเมื่อได้ยินเสียง และเห็นเสิ่นเนี่ยนหย้วนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากมู่เสี่ยว

เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้เดินมาพร้อมกับมู่เสี่ยว หากแต่กำลังไล่ตามเขาอยู่ข้างหลัง ดูเหมือนมีเรื่องจะพูด แต่เขาก็ไม่หันกลับมา จึงไม่เห็น

ซูเมิ่งเยียนละสายตาออก มองไปที่มู่เสี่ยวและยิ้มเบา ๆ "แม่นางเสิ่นกำลังลำบาก ข้ายื่นมือเข้าไปช่วย ไม่สมควรหรือ? สิ่งของที่ไม่ใช่ของข้า ข้ายกให้ ก็ถือเป็นเรื่องที่ดี ไม่ใช่เหรือ?”

ใบหน้าของมู่เสี่ยวมืดลงเรื่อย ๆ

สิ่งของ?

เหอะ

นางกล้าใช้คำพูดแบบนั้นกับเขาได้ยังไง?

มู่เสี่ยวยืนอย่างสีหน้าที่เย็นชา ยังไม่ทันเปิดปากพูด ซูเมิ่งเยียนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป หันกลับและจากไปพร้อมกับชิวซวง

“เมื่อครู่นี้ต้องขอบคุณท่านอ๋องด้วยที่ช่วยหม่อมฉัน” เสียงอันแผ่วเบาของหญิงสาวดังมาจากด้านหลัง

เมื่อเขามองกลับไปยังผู้หญิงที่สวยงามคนนี้ เขารู้สึกว่าท่าทางของผู้หญิงคนนี้ดูสง่างามและเสแสร้งเกินไป ราวกับว่านางกำลังเลียนแบบใครบางคนอยู่ ต่อให้คิ้วและดวงตาของนางจะคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง แต่ทว่านางก็ยังไม่ใช่คน ๆ นั้น

"คนที่แม่นางเสิ่นควรขอบคุณไม่ใช่ข้า" หลังจากมู่เสี่ยวพูดจบ ก็หันหลังจากไป

ในชุดสีขาว สะบัดปลิวราวกับเซียน

เสิ่นเนี่ยนหย้วนจ้องไปเงานั้น รู้สึกรำคาญใจ

ผู้ชายคนที่เหมือนเซียนแบบนี้ ทว่ากลับถูกคนธรรมดาอย่างซูเมิ่งเยียนจับต้องได้!

...

เมื่อซูเมิ่งเยียนกลับมาที่จวน ก็เกือบจะมืดแล้ว

นางไปอยู่กับซูเจียงไห่อยู่ครู่หนึ่ง

ระหว่างทางกลับ นางย้ำหลายครั้ง ห้ามชิวซวงบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อ แม้ว่าราชวงศ์และขุนนางทั้งหลายจะเห็นแก่หน้าของท่านพ่ออยู่บ้างก็ตาม

อย่างไรก็ตามข้าราชการกับพ่อค้าก็แตกต่างกันอยู่ดี ท่านพ่อรักทะนุถนอมนาง หากเขารู้ว่านางถูกผลักตกน้ำ เขาอาจจะไม่พอใจตระกูลเฉินนับจากนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องอื้อฉาวดังกล่าวยังเกิดขึ้นในตำหนักของท่านหญิงฉางติ้ง และแน่นอนว่าท่านหญิงไม่ต้องการให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต

ส่วนเฉินเจาเสวี่ยที่เป็นผู้ยุยง ยิ่งไม่กล้าพูดไปเรื่อยเป็นแน่

เรื่องนี้ก็ถือว่าจบลงแล้ว

เพียงแค่เห็นท่าทางของมู่เสี่ยวในวันนี้ ก็รู้ว่าเขาไม่มีทางถอนหมั้นเป็นแน่ ซูเมิ่งเยียนถอนหายใจอย่างเศร้าใจ หากถูกกำหนดให้ต้องแต่งงาน หลังจากแต่งงานแล้ว ดูว่าเขาจะทนได้หรือไม่

หลังจากออกมาจากซูเจียงไห่แล้ว ซูเมิ่งเยียนก็ไปที่สวนของตัวเอง นั่งบนชิงช้าโยกไปโยกมา

“คิดอะไรอยู่หรือ?” เสียงเอื่อยเฉื่อยที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

ซูเมิ่งเยียนหันศีรษะไปมองเมื่อได้ยินเสียง และเห็นซูอวี๋เหนียนพิงโขดหินกำลังให้อาหารปลา แถมยังเลิกคิ้วอย่างยั่วยุไปทางนาง

“ข้าไม่ได้คิดอะไรเลย” แน่นอนว่าซูเมิ่งเยียนไม่ยอมรับเด็ดขาดว่านางกำลังหาวิธีว่ารับมือกับมู่เสี่ยวเช่นไรดี

นางกล่าวว่า "มันดึกมากแล้ว เหตุใดท่านพี่ถึงยังอยู่ที่นี่อีกเล่า?"

“เจ้าก็รู้ว่ามันดึกแล้ว? เหตุใดถึงเพิ่งกลับมา?” ซูอวี๋เหนียนยื่นอาหารปลาให้กับคนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างแล้วพูดว่า “เมื่อครู่นี้เฉียวฉู่เอายาแก้หวัดมา คิดว่าคงเอามาให้เจ้าเป็นแน่”

เฉียวฉู่...

ซูเมิ่งเยียนละตาของนางลง

อันที่จริง เฉียวฉู่เหมาะจะเป็นสามีมากกว่ามู่เสี่ยว เขาห่วงใย รักและยอมเธอ แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนจุดจบของชาติที่แล้วไม่ได้ แต่เขาจะไม่ปฏิบัติกับนางอย่างเลวร้าย แม้ว่าเขาจะมีจุดจบที่ไม่ดีก็ตาม

"น้องสาว เจ้าคงจะไม่ใช่ว่าเปลี่ยนใจแล้วใช่ไหม?" ซูอวี๋เหนียนพูดด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นว่านางสติแตกเมื่อพูดถึงเฉียวฉู่

"เปล่าเสียหน่อย" ซูเมิ่งเยียนลงจากชิงช้า มุ่งหน้าเดินไปที่ลานบ้านของนาง

ซูอวี๋เหนียนไม่ได้ไล่ตาม แค่ถามว่า "วันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตำหนักของท่านหญิงหรือ?"

ซูเมิ่งเยียนไม่ได้หันหัวกลับไป "เปล่าเสียหน่อย"

พูดเสริจก็เดินออกจากสวนไปแล้ว

ซูอวี๋เหนียนหันไปหาไป๋เยว่ที่อยู่ด้านข้างแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องไปที่จวนหย่งอัน"

ไป๋เยว่เห็นด้วย

"ไม่ถามว่าทำไมหรือ?" ซูอวี๋เหนียนกล่าว

ไป๋เยว่กล่าวว่า "นายท่านมีเหตุผลของตัวเองอยู่แล้ว"