บทที่ 21

หากเป็นชาติที่แล้ว ซูเมิ่งเยียนคงมีความสุขอย่างบ้าคลั่งเมื่อรู้ว่าคนที่ส่งยามาให้คือมู่เสี่ยว นางตั้งหน้าตั้งตาคอยความห่วงใยของมู่เสี่ยวเป็นเวลาหกปีเต็มๆ

แต่ทว่าชาตินี้ ทว่านางกลับมีแต่ความกลัว

ขณะที่นางอยู่ในหลิงหย้วนและเจ็บป่วยทุกวัน มู่เสี่ยวไม่เคยแม้แต่จะทำดีหรือห่วงใยนาง ทว่าตอนนี้ราวกับกินยาผิดผิดไปก็มิปาน?

"คุณหนู ไม่เป็นไรใช่ไหม?" ชิวซวงมองไปที่ซูเมิ่งเยียนที่มีสีหน้าย่ำแย่กระทันหัน จึงถามด้วยความระวัง

ทันใดนั้นเมื่อซูเมิ่งเยียนได้กลับมา ก็มองไปที่ขวดลายครามที่สวยงามบนโต๊ะด้านข้าง ขมวดคิ้วแน่น ในที่สุดนางก็คว้าขวดนั้นเอาไว้ ลุกขึ้นและรีบออกไปที่ประตู

"คุณหนู?" ก่อนที่ชิวซวงจะได้ทันตาม ประตูก็ปิดลงแล้ว

ครู่ต่อมา จวนอ๋องหย่งอัน

ซวนหยวนมองไปที่ผู้หญิงที่ดุและน่ากลัวที่ประตู จากนั้นค่อย ๆ หันหลังกลับและเดินเข้าไปในห้องตำรา "ท่านอ๋อง ท่านเดาถูกแล้ว"

"นางมาแล้ว?" มู่เสี่ยววางพู่กันในมือลง สุ่มหยิบกระดาษมาปิดรอยพับที่เป็นความลับตรงหน้าเขา แล้วถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"ใช่ขอรับ" ซวนหยวนพยักหน้า "แม่นางซูอยู่ที่หน้าประตูเพื่อขอพบท่าน"

"หึ" มู่เสี่ยวหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับมองไม่เห็นดวงลึกของเขา อะไรเปลี่ยนไป อะไรต่างไปจากเดิม ก็เหมือนแต่ก่อนมิใช่หรือ พอเขาทำดีกับนางหน่อย นางก็โผล่มา? พูดมาโดยไม่รีรอว่า "ให้นางเข้ามา"

"ขอรับ"

มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอยู่นอกห้องตำรา ฟังดูกระฉับกระเฉงมาก มู่เสี่ยวอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉากที่อยู่กับเฉียวฉู่เมื่อวานนี้เป็นเพียงการแสดงก็เท่านั้น

เขาลุกขึ้นพลางไปล้างมือที่อ่างด้านข้าง ทว่ากลับเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากของชายที่สะท้อนอยู่ในอ่าง เขาก็ตัวแข็ง จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วและสงบสติอารมณ์

"เอี๊ยด" เสียงเปิดประตูดังขึ้น

ผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวางขวดยาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง

มู่เสี่ยวหยิบผ้าเช็ดมือมาเช็ด "ข้าไม่รู้ว่าลมอะไรพัดพาแม่นางซูมาที่นี่ได้?"

"มู่เสี่ยว ที่นี่ไม่มีคนอื่น เจ้าไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม!" ซูเมิ่งเยียนชำเลืองมองไปที่ประตูห้องตำราที่ปิดสนิท ซวนหยวนซื่อสัตย์เสียจริง นางเดินเข้าไปที่ประตูและเขาปิดประตูตามหลัง!

ในชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ แม้ว่ามู่เสี่ยวจะไม่ค่อยได้ย่างเท้าเข้ามาที่หลิงหย้วน แต่ซวนหยวนก็ไปเยี่ยมสามวันครั้ง

"อ้อมค้อมอะไร" มู่เสี่ยวเหลือบมองขวดยาและตกลงบนหน้าผากของซูเมิ่งเยียน ซึ่งเป็นสะเก็ดบางๆ แล้ว แต่ยังบวมแดงอยู่เล็กน้อย

"ยา" ซูเมิ่งเยียนตัดบทตรงประเด็น "มู่เสี่ยว เจ้าไม่ได้สนใจข้า ส่งยามาเพื่อ?" นางรู้ดีว่าตัวนางเองเกินไปนิดหน่อย แต่ตอนที่นางได้ยินชิวซวงบอกว่าจวนอ๋องส่งยามา นางรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างชัดเจน นางคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ดี

คุ้นเคยขนาดว่า... ในชาติก่อนเป็นเพราะความอบอุ่นแบบนี้เองที่บังคับให้มู่เสี่ยวแต่งงานกับนาง เพราะความอบอุ่นแบบนี้ทำให้นางมีเหลือพื้นที่ไว้ให้ใคร เพราะความอบอุ่นแบบนี้ ทำให้นางจึงน่าสงสารขนาดนั้น

นางกลัวความอบอุ่นนั้นมาก ดังนั้นนางต้องมาที่นี่ เพื่อรีบตัดความสัมพันธ์ทั้งหมด!

"แม่นางซู วันนี้วันที่ 21 เดือนมิถุนายน" มู่เสี่ยวหันมองพร้อมอธิบาย

"แล้วไง?"

"ยังเหลืออีกสิบห้าวันก่อนที่เจ้าและข้าจะแต่งงานกัน" มู่เสี่ยวหันกลับมาและเดินเข้าหาซูเมิ่งเยียนทีละก้าว "ข้าไม่อยากให้คนอื่นมองแม่นางซูที่มีแผลเป็น จะคิดว่าจวนอ๋องหย่งอันของข้ารังแกเจ้า!"

ที่แท้ก็เป็นนี้นี่เอง ซูเมิ่งเยียนเย้ยหยัน "ในตอนนั้นข้าจะสวมผ้าคลุมหน้า จะไม่มีใครเห็นรอยแผลเป็นบนหน้าผากของข้าแน่!"