บทที่ 24

"...เจ้าตายก็ไม่มีผลดีต่อข้า"

สีหน้าของมู่เสี่ยวเย็นชาตามคำพูดของหญิงสาว เขาจ้องมองไปที่ดวงตาของนางซึ่งมีร่องรอยของความแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเลยแม้แต่นิด

"แม่นางซูคิดเช่นนี้ได้ก็ดี" ในที่สุดเขาก็พูดแบบนั้น

ซูเมิ่งเยียนยังคงมองม่านเหนือหัว นางคุ้นเคยกับที่นี่ดี ในชาติที่แล้วตอนที่มู่เสี่ยวไม่ยอมร่วมห้องกับนาง ก็จะมาพักอยู่ที่นี่ แต่นางมักจะถือกล่องอาหารหรือขนมมาหาเขาโดยรู้เรื่อง ต่อให้เขาไม่อยากจะยิ้มให้นางก็ตาม แต่นางก็ยังมีความสุขที่ได้ยืนเคียงข้างเขา

ท้ายที่สุด มันเป็นเพียงความฝันเดิม ๆ จากชาติที่แล้ว

ซูเมิ่งเยียนทนความเจ็บปวดที่หัวไหล่ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ "มู่เสี่ยว ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้ว" นางพึมพำ นางไม่ได้มีชีวิตมากมายที่จะทำแบบนี้ต่อไปได้ ชาติที่แล้วตายที่หลิงหย้วน ชาตินี้มารับดาบแทนเขา จะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว

ปลายนิ้วของมู่เสี่ยวขยับเล็กน้อย พร้อมกับจ้องมองนางอย่างแน่วแน่

เขาฉลาดเสมอ แต่ในเวลานี้เขากลับงงในสิ่งที่นางเพิ่งพูด ราวกับว่า... ตัดสินใจที่จะละทิ้งสิ่งบางอย่าง และในบรรดาสิ่งต่าง ๆ ที่นางละทิ้ง ก็อาจจะ...รวมถึงเขาด้วย!

ทันใดนั้นก็หงุดหงิด

"ท่านอ๋อง" นอกประตู ไม่รู้ว่าซวนหยวนเดินเข้ามาตอนไหน ก้าวท้าวเดินไปข้างหน้า

สีหน้าของมู่เสี่ยวกลับมาเป็นปกติเกือบจะในทันที พร้อมปิดม่านข้างเตียงด้วยมือใหญ่ของเขาเพื่อปิดกั้นหญิงสาวบนเตียงคนป่วย นัยน์ตาดำมืด "หืม?"

"ศพบนถนนถูกกำจัดและเลือดได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วขอรับ แต่ยังมีแขกในห้องโถงด้านหน้า ทุกคนกำลังรอท่านอ๋องอยู่... " ซวนหยวนกล่าว พร้อมมองไปที่ร่างนั้นที่ท้อนซับบนเตียงคนป่วยหลังผ้าม่าน

เรื่องที่เกิดในวันนี้ ไม่มีใครคาดคิด แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นท่านอ๋อง ราชวงศ์ยังต้องเห็นแก่หน้าของเขาบ้าง แต่หวางเฟยกลับถูกแทงในวันมงคล ซึ่งไม่สมพระเกียรติ

มู่เสี่ยวขมวดคิ้วและกำลังจะอ้าปากพูดขึ้น ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นคาวเลือดของผู้หญิงตรงหน้าอกของเขา จากควบม้ามาตลอดทาง เลือดได้แห้งลง แถมยังมองไม่ชัดเนื่องจากชุดแต่งงานสีแดง

เพียงแค่นึกถึงท่าทางหน้าตาของนางตอนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วพูดติดตลกว่า "ขอโทษที่ทำให้ชุดเจ้าสกปรก" ทั้ง ๆ ที่บาดแผลยังมีเลือดไหล แต่นางก็ยังทำตัวไม่ถูก...

"ท่านอ๋อง? ท่านอ๋อง?" เสียงของซวนหยวนดังขึ้น

มู่เสี่ยวกลับมามีสติสัมปชัญญะ จากนั้นสีหน้าของเขาก็สั่นเล็กน้อย เขาไม่ชอบความรู้สึกของตัวเองที่ถูกรบกวนด้วยกลิ่นเลือด "อะไรนะ?"

"วันนี้ ยังจะจัด...พิธีไหว้ฟ้าดินอยู่หรือไม่ขอรับ?" ซวนหยวนถามระมัดระวัง

มู่เสี่ยวหยุดชั่วขณะ หากไม่ไหว้ จะต้องถูกผู้คนในเมืองหลวงเยาะเย้ยเป็นแน่ แต่ตอนนี้ร่างกายของซูเมิ่งเยียน...

"ทำไมจะไม่ไหว้ล่ะ?" เสียงหญิงสาวดังมาจากหลังม่าน

ซวนหยวนตกตะลึง แม้กระทั่งมู่เสี่ยวก็ยังมองไปที่นั่น

มีเสียงกรอบแกรบดังออกมา ซูเมิ่งเยียนกำลังลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง สีหน้าขาวซีดเล็กน้อย หน้าผากเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ "วันนี้เป็นวันมงคลของข้า เหตุใดจะไม่ไหว้ฟ้าดิน?"

"..." มู่เสี่ยวหรี่ตาและไม่พูดอะไร

"แต่ร่างกายของแม่นางซู..."

"นำแม่สื่อเข้ามาและแต่งตัวหวางเฟย" จู่ ๆ มู่เสี่ยวก็ขัดจังหวะคำพูดที่เหลือของซวนหยวน อันที่จริงแล้วเขา...เมื่อได้ยินคำว่า "แม่นางซู" หัวใจของเขาก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น

ไม่ไหว้ฟ้าดิน บางทีในอนาคต นางจะยังคงถูกเรียกว่า "แม่นางซู" ก็ได้

"ขอรับ" ท่านอ๋องพูด ซวนหยวนไม่กล้าขัดขืน ได้ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วไปทำตาม

ความจริงที่ว่าหย่งอันอ๋องแต่งหวางเฟยเข้า แต่กลับถูกโจมตีโดยนักฆ่าระหว่างทาง ทำให้เกิดความโกลาหลมากมายในเมืองและแม้แต่ขุนนางหลายคนในห้องโถงแต่งงานก็ได้ยินเรื่องนี้ มีทั้งสงสารและสมเพชบ้างก็ว่าทุขลาบ กำลังรอดูว่างานแต่งงานที่ไม่มีเจ้าสาวจะเป็นเช่นไร

ซูอวี๋เหนียนนั่งอยู่ที่ด้านข้างของห้องโถงใหญ่ในฐานะพี่ชายของฝ่ายหญิง ตามกฎของเชื้อพระวงศ์ ญาติและเพื่อนของจะได้รับอนุญาตให้พบกับหวางเฟยได้ในวันที่กลับเยี่ยมบ้านเท่านั้น การที่เขาเข้ามาได้วันนี่้ก็เพราะความสัมพันธ์ที่ดีกับมู่เสี่ยว

เขาได้ยินเรื่องซุบซิบเหล่านี้ ในใจเขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

"ตู๊ด" เสียงชื่นชมยินดีดังมา