บทที่ 26

กุ้ยเฟย? ฮัวหย้วน?

ซูเมิ่งเยียนพิงเตียงเงียบ ๆ ความคิดที่จะให้มู่เสี่ยวอยู่ต่อนั้นหมดไปแล้วทันที นางรู้ดีกว่าใครว่าฮัวหย้วนคือจุดอ่อนของมู่เสี่ยว

เมื่อครู่ผู้ชายที่เกือบถูกโน้มน้าวโดยคําพูดของนาง ก็มีสีหน้าที่ดิ้นรนอีกครั้ง

ทันใดนั้นซูเมิ่งเยียนก็รู้สึกเบื่อมาก ยังไงในอนาคตทั้งสองคนก็ต้องหย่าร้างกันอยู่ดี ทำได้แค่ทนการซุบซิบนินทาในจวนอ๋องต่อไปเท่านั้น

"เมื่อท่านอ๋องออกไป อย่าลืมเปลี่ยนชุดแต่งงานด้วยล่ะ" หลีกเลี่ยงผู้คนนินทา มิเช่นนั้นนางต้องกลายเป็นตัวตลกในเมืองหลวงอีกรอบ

มู่เสี่ยวทึ่งและมองลงไปที่ผู้หญิงบนเตียง ใบหน้าของนางยังคงซีดขาว ผ้าสีขาวบนหัวไหล่ก็เปื้อนเลือดจาง ๆ ขณะนั้นเอง นางหลับตาพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ท่านอ๋องยังไม่ไปอีกหรือ?" ราวกับไม่ได้สังเกตเสียงฝีเท้า ซูเมิ่งเยียนลืมตาขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นอารมณ์ในดวงตาของมู่เสี่ยว หัวใจรู้สึกปวดร้าว นานพอสมควรกว่านางจึงหัวเราะเยาะเย้ย "ท่านอ๋องกำลังสงสารข้าหรือ?"

ดวงตาที่น่าสมเพช แค่มองก็ทำให้นางรู้สึกเหมือนโดนดูถูกเหยียดหยาม

มู่เสี่ยวตกใจและละสายตาออกทันที "สงสารเจ้า? เหตุใดข้าถึงต้องรู้สึกสงสารเจ้า?"

"ก็จริงที่ข้าไม่มีอะไรที่ทำให้ท่านอ๋องสงสาร" ซูเมิ่งเยียนพูดตามความตั้งใจของเขา "ความสัมพันธ์การแต่งงานครั้งนี้ของท่านและข้าเป็นเพียงแค่ข้อตกลงก็เท่านั้น ในที่สุดก็ต้องหย่าร้างกัน ท่านอ๋องอยากไปไหนก็ไปเถอะ"

ไม่คาดคิดว่านางจะพูดเช่นนี้ ใบหน้าของมู่เสี่ยวก็ย่ำแย่ยิ่งขึ้น "เรื่องของข้า เจ้าไม่ต้องแสดงความคิด!" หลังจากพูด เขาก็หันหลังกลับและจากไป

ซูเมิ่งเยียนชำเลืองมองไปที่หลังของมู่เสี่ยว ก็รู้สึกร้อนที่คอ "แฮ่กแฮ่ก..." นางปิดปากและไอเบา ๆ

มือแตะประตูของมู่เสี่ยวแข็งเล็กน้อย

"ท่านอ๋องเป็นห่วงข้าหรือ?" น้ำเสียงของผู้หญิงที่จงใจเรียก

สีหน้าของมู่เสี่ยวเคร่งขรึม เขาเปิดประตูและเดินออกไปโดยไม่ลังเล

"แฮ่กแฮ่กแฮ่ก..." เมื่อเห็นชายคนนั้นจากไป ซูเมิ่งเยียนก็ปิดปากของนางและไออย่างรุนแรง เมื่อครู่ที่กลั้นอาการไอ ดูเหมือนจะระเบิดออกมา ณ ขณะนั้น บาดแผลบนหัวไหล่ดึงผิวหนังและเนื้อของนาง น้ำตาอันเจ็บกำลังจะไหลออกมา

"คุณหนู..." มีเสียงทุ้มต่ำที่ประตู ชิวซวงรีบไปด้านข้างและรินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว "คุณหนู ค่อย ๆ ..."

มือข้างหนึ่งแตะที่หลังของนางเบา ๆ

"ชิวซวง..." หลังจากไอเสริจ ซูเมิ่งเยียนก็เช็ดรอยน้ำตาที่หางตาของนางและบอกว่า "ครั้งนี้ ข้าจะไม่เลือกทำผิดพลาดแบบเดิมอีก"

"คุณหนู กำลังพูดถึงเรื่องอะไร..." ดวงตาของชิวซวงแดงก่ำด้วยความวิตก "วันนี้เป็นวันสำคัญ เหตุใดท่านอ๋องถึงไป?"

"เขาควรจะจากไปตั้งแต่แรกแล้ว ควรจะจากไป" ซูเมิ่งเยียนจิบน้ำอุ่นและค่อย ๆ สงบลง จากจุดเริ่มต้น ความพัวพันระหว่างทั้งสองเป็นความผิดพลาด

"คุณหนู!" ชิวซวงงงงวย "ถ้านายท่านรู้ว่าคุณหนูเป็นแบบนี้ คงเสียใจมากเป็นแน่..."

ท่านพ่อ... ดวงตาของซูเมิ่งเยียนขยับเล็กน้อย จึงหันไปมองที่ชิวซวง "ดังนั้น เรื่องนี้เจ้าห้ามบอกท่านพ่อเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"คุณหนู……"

"เรื่องระหว่างมู่เสี่ยวกับข้า ข้าจะจัดการเอง เพราะยังไงเสีย ท่านพ่อก็เป็นเพียงพ่อค้า หากมีเรื่องขัดแย้งกับราชวงศ์ เจ้าคิดว่าใครจะเสียเปรียบ?" ซูเมิ่งเยียนจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

ชิวซวงตั้งใจฟัง จากนั้นพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ข้าเข้าใจแล้ว คุณหนู"

"อืม" ซูเมิ่งเยียนยิ้ม จึงหันศีรษะไปมองรอบข้าง "ชิวซวงคนดี เอาเทียนแดงออกไป เปลี่ยนผ้าสีแดง และแกะคำมงคลที่ประตูออกเสีย"

ชิวซวงตกใจ "คุณหนูนี่คือ..."

วันนี้เป็นคืนแต่งงานในห้องหอ แม้แต่คนธรรมดาก็ไม่ยอมเอาของพวกนี้ออกเร็วนัก บางคนก็เก็บไว้หลายวันเพื่อเฉลิมฉลองและเป็นสิริมงคล

ซูเมิ่งเยียนเม้มริมฝีปากและยิ้ม "ถ้าหากไม่ใช่ว่าตอนนี้ข้าขยับไม่ได้ ผ้านวมสีแดงบนเตียงก็จะต้องเปลี่ยน"