บทที่ 28

นับตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงานสองคนมีปากเสียงกันในตอนเช้า มู่เสี่ยวก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย

แต่ท่านหมอยังมาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของซูเมิ่งเยียนวันละครั้ง แม้ว่าบาดแผลจากดาบที่หัวไหล่จะไม่บาดเจ็บถึงกล้ามเนื้อและกระดูก แต่เวลาเปลี่ยนยาก็อาการเจ็บทรมานที่ผิวหนังเล็กน้อย

ซูเมิ่งเยียนนอนอยู่บนเตียงทุกวันและชิวซวงค้นหาคัมภีร์โบราณให้นาง พร้อมกับทำซุปบำรุงร่างกายทุกวัน ซึ่งก็ไม่น่าเบื่อสักเท่าไหร่

สามวันต่อมา

บาดแผลของซูเมิ่งเยียนมีลักษณะเป็นสะเก็ดบาง ๆ จนนางสามารถพยุงร่างกายให้เคลื่อนไหวได้เล็กน้อย

"คุณหนู คุณหนู..." ซูเมิ่งเยียนเพิ่งกินบ๊วยเข้าปากหลังจากทานอาหารเช้า เพิ่งจะหยิบหนังสือนิทานขึ้นมา ชิวซวงวิ่งเข้ามาจากข้างนอก "พ่อบ้านเกาที่เรือนหน้าบอกว่ามีคนกำลังเยี่ยมชมจวนอ๋อง"

"อะไรน่ะ?" ซูเมิ่งเยียนสับสน เพราะนางได้รับบาดเจ็บ แม้แต่วันที่จะเข้าวังเพื่อถวายบังคมก็เลื่อนไป อาจเป็นเพราะไม่สนใจมู่เสี่ยวจริง ๆ ฝ่าบาทมีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ลงมาเพียงฉบับเดียว ให้ซูเมิ่งเยียนอาการดีขึ้นค่อยเข้าไปถวายบังคม

และหลังจากเข้าวังเพื่อถวายบังคมจึงกลับเยี่ยมบ้านได้ ช่วงนี้ซูเมิ่งเยียนว่างมาก ผูคนหรือเรื่องราวที่เรือนหน้าแทบไม่เคยมาถามคำแนะนำจากนางเลย

"ท่านอ๋องออกไปแล้ว ซวนหยวนจึงมาขอคำแนะนำจากคุณหนู" ชิวซวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ

ซูเมิ่งเยียนตกตะลึง ถึงได้รู้ว่ามู่เสี่ยวได้ออกจากจวนไปแล้วและกำลังแสดงพระนามที่ว่า "อ๋องที่ถูกปลด" อย่างสมจริงมาก ส่วนฉายา "หวางเฟยที่ถูกพระสวามีทอดทิ้ง" ของซูเมิ่งเยียนก็ลือไปทั่วเมืองหลวง

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว รู้สึกน่าขันที่นางยอมเจ็บปวดเพื่อช่วยเขา มีภรรยาขุนนางที่ส่งของขวัญมาให้มีไม่น้อย แม้แต่ในวังก็ส่งวัสดุยาล้ำค่าจำนวนมากเพราะเห็นแก่หน้า แต่มีเพียงมู่เสี่ยวเท่านั้นที่ไม่รู้จักบุญคุณ แม้แต่การเยี่ยมก็น้อยจนน่าสงสาร

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดนั้น ทว่าเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง ซวนหยวน "รายงานหวางเฟย ที่นอกประตูมีคนต้องการพบท่าน"

พบนาง? ซูเมิ่งเยียนรู้สึกสับสน แต่เมื่อนางเห็นร่างที่ติดตามซวนหยวนอย่างชัดเจน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ท่านพี่เฉียว?"

ผู้ชายที่สง่างามในเสื้อสีเขียวคนนี้คือใครนอกจากเฉียวฉู่?

หลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่มีใครมองมาที่นาง ในใจของนางรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ การได้เห็นเฉียวฉู่ในวันนี้ ราวกับว่านางได้เห็นครอบครัวของนาง

"เยียน..." เฉียวฉู่ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง หรี่ตาลงและพูดว่า "หวางเฟย"

ซูเมิ่งเยียนมองไปที่ซวนหยวน ซวนหยวนจึงเข้าใจจากนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงหันกลับเฝ้าประตู เมื่อเห็นอย่างนี้ชิวซวงก็เฝ้าด้านนอก

"เหตุใดท่านพี่เฉียวถึงมีเวลามาที่นี่ได้?" ไม่มีคนของมู่เสี่ยว ซูเมิ่งเยียนก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

"ตระกูลซูต่างรู้เกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเจ้า นายท่านและสหายซูต่างก็เป็นห่วงมาก แต่เพราะเจ้ายังไม่ได้กลับเยี่ยมบ้าน ถ้าผลีผลามมาพบเกรวงว่าจะทำลายบารมีของพระโอรส พวกเขาจึงให้ข้ามาเยี่ยมเจ้า" เฉียวฉู่เฉียนยิ้ม ไม่รู้ว่าเพราะความเห็นแก่ตัวหรืออะไร จึงเรียกนางว่า "เยียนเอ๋อร์" แต่ไม่ได้เรียกนางว่า "หวางเฟย"

"อาการบาดเจ็บของข้าเป็นเพียงที่ผิวหนังเท่านั้น" ซูเมิ่งเยียนหรี่ตาและยิ้ม นางรู้ว่าเชื้อพระวงศ์มีกฎมากมายอยู่แล้ว

"เห็นว่าเจ้าสบายดี ข้า... เราก็โล่งใจ" เฉียวฉู่ก็ยิ้มเช่นกัน แต่หลังจากนั้นก็มีความกังวลเล็กน้อยในดวงตาของเขา "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าได้รับบาดเจ็บเพื่อปกป้องท่านอ๋อง?"

"คงใช่" ซูเมิ่งเยียนพูดช้าๆ นางแค่กลัวว่าสถานะของมู่เสี่ยวจะถูกเปิดเผยเร็วเกินไป และต้องส่งผลกระทบต่ะตระกูลซูอีก นางได้แต่ปลอบใจตัวเองแบบนี้

ดวงตาของเฉียวฉู่หรี่ลงเล็กน้อย "เจ้า... เป็นห่วงเขามากเสมอ..." เขาพูดเสียงต่ำมาก

ซูเมิ่งเยียนสับสน "อะไรนะ?"

เฉียวฉู่ได้สติกลับมา เงยหน้าขึ้นและเห็นว่านางอาการดีขึ้นมากแล้ว "ข้าจะบอกว่า สหายซูทะเลาะกับท่านอ๋องเมื่อวันก่อน"

"มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?" ซูเมิ่งเยียนตกใจ ท่านพี่จะเถียงกับมู่เสี่ยวได้อย่างไร? ไม่ว่ามู่เสี่ยวจะเลวร้ายเพียงใด เขาก็ยังคงเป็นท่านอ๋องเชื้อพระวงศ์อยู่ดี!

"สหายซูได้พบท่านอ๋องกำลังดื่มสุราในหอจุ้ยเซียง จึงรู้สึกว่าเขาดูแลเจ้าได้ไม่ดี" เฉียวฉู่อธิบาย