บทที่ 31

ตลอดช่วงบ่าย ตั้งแต่มู่เสี่ยวบอกว่าเขาจะมาตอนกลางคืน ซูเมิ่งเยียนจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมในมือ ก็มีรอยเย็บผิดหลายจุด และดอกแมกโนเลียที่อยู่ปลายผ้าก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เย็บได้เสริจ

ชิวซวงเข้ามาเพื่อจุดตะเกียงและจัดเรียงอาหาร ฟ้าก็มืดแล้วหลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ

เปลวเทียนสีเหลืองแกว่งไสวอย่างมีความสุข ภายในห้องมีความคลุมเครือเล็กน้อย

ซูเมิ่งเยียนนั่งอยู่เงียบ ๆ ที่โต๊ะ พลิกดูหนังสือนิทานโดยไม่พูดอะไรสักคำ ในตะกร้าไม้ไผ่ตรงหน้านางมีกรรไกรงานเย็บปักถักร้อยและผ้าเช็ดหน้าไหมวางไว้อยู่เงียบ ๆ

ไม่รู้เพราะเหตุใด นางรู้สึกว่าหนังสือนิทานเล่มนี้ที่เคยอ่านมาเมื่อนานมาแล้ว วันนี้ก็ยังรู้สึกสนุกอยู่

เมื่อเห็นเวลาผ่านไปทีละนิด ชิวซวงที่อยู่ด้านข้างก็ทนไม่ไหว

"คุณหนู ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว" นางเตือนด้วยเสียงต่ำ โดยปกติแล้วเวลานี้คุณหนูได้เข้านอนแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด คุณหนูยังไม่ง่วง "ร่างกายท่านยังไม่หายดี ควรจะพักผ่อน..."

ซูเมิ่งเยียนตกใจเล็กน้อยและทันใดนั้นก็ได้สติ ไม่รู้เพราะเหตุใด นางเหลือบมองไปที่ประตูโดยไม่มีเหตุผล

นางจำได้...มู่เสี่ยวบอกว่าเขาจะมาคืนนี้

แต่ในช่วงเวลาถัดมา จู่ ๆ แผ่นหลังของซูเมิ่งเยียนก็หลั่งเหงื่อเย็นออกมา นางกำลังทำอะไรอยู่? รอมู่เสี่ยว? เช่นเดียวกับชาติที่แล้ว การรอคอยของนางอย่างสิ้นหวังยังไม่เพียงพอหรือ? ยังจะทำอีกเช่นนั้นหรือ?

"ชิวซวงไปเอายามา!" นางอ้าปาก ไม่รู้เพราะเหตุใดน้ำเสียงของนางดูลุกลน

"ค่ะ" แม้ว่าชิวซวงไม่รู้เหตุผล แต่นางก็ไปยกยาจากด้านนอกเข้ามา ยานี้นางแค่ดมกลิ่นก็รู้สึกขมมาก ไม่รู้ว่าคุณหนูดื่มมันลงไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยได้เช่นไร

ซูเมิ่งเยียนรับถ้วยยา แม้ว่ายาจะขมหน่อย แต่ช่วยสมานแผลและช่วยให้นอนหลับ นางกลับชอบมัน

หลังจากดับเทียนแล้ว นางนอนเงียบ ๆ บนเตียง จากนั้นก็รอให้ความง่วงมาจู่โจม แต่ทว่า...

ไม่ง่วงนอน

ซูเมิ่งเยียนจ้องมองที่ม่านเงาเหนือศีรษะอย่างว่างเปล่า ราวกับว่าได้กลับไปสู่ชาติที่แล้ว ชาติที่แล้วที่นางไม่อยากนึกถึง จึงบังคับข่มตาตัวเองให้หลับตาแน่นและปล่อยความคิดไป เมื่อใกล้จะนอน...

"แอ๊ด มีเสียงผลักประตู ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่มั่นคงของชายคนนั้น ราวกับว่าเขาจงใจทำให้เคลื่อนไหวเบาลง

ซูเมิ่งเยียนไม่รู้สึกง่วงนอนเลย แม้ตาจะปิดอยู่ แต่หูของเธอก็เอี้ยฟัง

เป็นมู่เสี่ยว นางคุ้นเคยกับเสียงฝีเท้าเหล่านี้เป็นอย่างดี

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น มู่เสี่ยวก็ยืนอยู่ข้างเตียงแล้ว ขมวดคิ้วมองผู้หญิงที่อยู่ในผ้าม่านของเตียง นางนอนในท่าตั้งตรงมาก หายใจอย่างสงบ อันที่จริง เขารออยู่ลานด้านนอกมาพักใหญ่แล้ว

แสงเทียนส่องร่างของนางที่กำลังอ่านหนังสืออยู่บนหน้าต่าง มันเงียบมาก เขาไม่เคยคิดว่าคุณหนูตระกูลซูที่ยโสโอหังจะมีอีกด้านที่เงียบสงบเช่นนี้ แต่เขาก็รู้ด้วยว่า หากเพียงเขาเดินเข้าไป สีหน้าของนางก็กลายเป็นระมัดระวังทันที เหมือนการเผชิญหน้ากับ...คู่ต่อสู้

มู่เสี่ยวต้องยอมรับว่าตอนนี้ซูเมิ่งเยียน แตกต่างจากผู้หญิงที่จ้องมองเขาอย่างหมกมุ่นในตอนนั้น

ดังนั้น จึงรออยู่นอกประตูจนกระทั่งเทียนดับและไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ทั้งสิ้น ก่อนที่จะเข้าไปในห้อง

แต่ทว่าเขา... รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาควรจะนอนข้างนาง อย่างไรก็ตามเตียงก็ใหญ่มาก ต่างคนต่างอยู่กันได้ ดังนั้นเขาออกไปตั้งแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็พอ คาดไม่ถึงเลยว่า เขาจะ จะ...กลัว!

ใช่ กลัวจริง!

"ข้ารู้ว่าท่านอ๋องไม่ต้องการร่วมเตียงกับฉัน แต่เพื่อหลอกตาคนอื่น ขอให้ท่านอ๋องได้โปรดอดทน" เสียงเย็นของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากม่านเตียง

มู่เสี่ยวตกใจแล้วขมวดคิ้ว "เจ้าไม่ได้นอนหรือ?"

"ข้ากำลังจะหลับ" ซูเมิ่งเยียนลุกขึ้นนั่ง จับหมอนแล้ววางไว้ที่ปลายเตียงอีกด้าน พลิกผ้านวมผืนบางอีกครั้งแล้วบีบมันเข้าไป