บทที่ 35

ช่วงนี้ท่านหมอในจวนอ๋องมีงานยุ่งมาก

เมื่อตรวจชีพจรและสังเกตดูพระวรกายแล้ว พระวรกายของหวางเฟยก็ปกติดี แต่บาดแผลไม่ดีนัก พอมีอาการตกสะเก็ดกำลังจะหลุดไปก็มีน้ำหนองไหลออกมาอีก อาการกำเริบอีก

ท่านหมอจึงทำได้เพียงสั่งยาบางชนิดเพื่อบำรุงร่างกาย และห้ามเคลื่อนไหวไปมากกว่านี้นอนพักผ่อนเฉย ๆ

สำหรับสิ่งเหล่านี้ ซูเมิ่งเยียนตอบรับอย่างเริงร่า นางรู้ถึงความรุนแรงของอาการบาดเจ็บ ของตัวเอง มีก็แค่ชิวซวงที่กระวนกระวายและหมดหนทางทุกครั้ง จนสุดท้าย แม้กระทั่งเวลารับประทานอาหารก็ไม่ให้นางกินเอง จะป้อนนางให้ได้

หากไม่ใช่เพราะคำสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าของซูเมิ่งเยียนก็แค่บาดแผลเล็กน้อยไม่เจ็บปวดเท่านั้น มิเช่นนั้นนางเกรงว่าคงจะถูกชิวซวงตรึงลงบนเตียงจนกว่าบาดแผลหายแล้วถึงเคลื่อนไหวได้

แบบนี้ ซูเมิ่งเยียนพอใจแล้ว

ในช่วงนี้ อาจเป็นเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาไม่สนใจนางเลย มู่เสี่ยวมาหานางที่นี่น้อยครั้งมาก เขาจะมาเป็นครั้งคราว เนื่องจากได้รับคำสั่งจากท่านพ่อและคนผู้นั้นให้มาดูอาการบาดเจ็บ นั่งไม่นานเท่าไหร่ก็จากไป

คืนนี้ เดิมทีเป็นวันที่มู่เสี่ยวต้องมาที่ห้องนางสามวันต่อหนึ่งครั้ง และเป็นวันที่ซูเมิ่งเยียน"บังเอิญ" ทำให้อาการบาดเจ็บของนางแย่ลง

แต่ในตอนเย็น ซูเมิ่งเยียนได้ยินชิวซวงพูดด้วยความโกรธว่า "ทั้ง ๆ ที่ท่านอ๋องรู้ว่าคืนนี้จะต้องอยู่กับคุณหนู ยังจะเข้าวังไปอีก" เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็โล่งใจ

ไม่ต้องทนทรมานกับบาดแผลของตัวเองอีกต่อไป คาดว่ามู่เสี่ยวคงไม่กลับมา นางจึงรีบสั่งให้ชิวซวงยกผลไม้เชื่อม ขนมและแตงโมมา แล้วนำหนังสือที่นางยังอ่านไม่จบมาให้ พร้อมกับเตรียมเทียนอีกสองสามเล่ม ข้าตั้งใจจะนอนดึกเสียหน่อยเพื่ออ่านเรื่องราวของนักปราชญ์จิ้งจอกให้จบ

เมื่อชิวซวงเห็นท่าทางที่ไร้แรงจูงใจของคุณหนู ดวงตาก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณหนู ตอนนี้คุณหนูแต่งงานแล้ว เป็นายหญิงของจวนแห่งนี้ เหตุใด... " เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ ก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงหยุดพูดลง

ซูเมิ่งเยียนหยิบขนมชิ้นหนึ่งใส่ปาก เสียงจึงเงียบลง "อย่างไรดี? เสียเวลากับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์มีแนวโน้มที่จะสูญเสียความตั้งใจ?

"..." ชิวซวงก้มหัวมองมาที่นางเงียบ ๆ

"และอย่าพูดถึงตำแหน่งนายหญิงของข้าอีก นายผู้ชายคนนั้นยอมรับหรือไม่ เจ้าก็เห็นอยู่ วันนี้มู่เสี่ยวไม่อยู่บ้าน ข้าเบื่อ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าทำเช่นนี้" หลังจากพูดจบ นางก็หยิบหนังสือ "ถ้าไม่มีอะไรทำ ก็นั่งลงหรือไปพักผ่อนเสีย"

ชิวซวงมองที่นาง แล้วกระทืบเท้าหันหลังกลับและเดินออกไป "ถ้าคุณหนูไม่สบายก็เรียกข้า"

ซูเมิ่งเยียนยิ้มเล็กน้อย เนื่องจากมู่เสี่ยวไม่ได้อยู่ นางจึงไม่มีอะไรไม่สบายเลย

ว่าแต่ว่าแม้เรื่องราวระหว่างปัญญาชนกับจิ้งจอกยักษ์จะดูสัปดนไปบ้าง แต่ก็ยังตรึงใจผู้คนได้ จิ้งจอกยักษ์ผู้มีเสน่ห์ทุกรูปแบบได้สละวิญญาณของตนเพื่อช่วยชีวิตปัญญาชน แต่สุดท้าย ปัญญาชนและเจ้าหญิงก็มีพรหมลิขิตที่ดี...

เมื่ออ่านเกี่ยวกับจิ้งจอกน้อยที่คลานอยู่ใต้แท่นดอกบัว นางก็หลั่งน้ำตาเช่นกัน

ขณะนั้นเอง น้ำเสียงของชิวซวงก็ดังขึ้นนอกประตู "คุณหนู ท่านอ๋องมาแล้ว" น้ำเสียงนั้นตื่นเต้นมาก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความตื่นเต้นของซูเมิ่งเยียนที่มีเมื่อครู่ก็ตกใจแล้วหายไปทันที พร้อมกับเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะนั้นเอง มู่เสี่ยวเหตุใดถึงได้กลับมาเร็วเช่นนี้?

ด้านนอกประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา สงบและกระฉับกระเฉง

ซูเมิ่งเยียนเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ นางแสร้งทำเป็นป่วยในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา แต่บาดแผลก็ฟื้นตัวเร็วมาก ถ้าคืนนี้มู่เสี่ยวอยู่และเห็นนางถอดเสื้อ คงต้องคิดว่านางกำลังเสแสร้ง...

จึงดึงปิ่นออกมา พร้อมกับมองไปที่ปลายแหลมของปิ่นนั้น กัดฟันและแทงเข้าที่บาดแผลอย่างแรง การแทงที่ไม่มีวิธีการ เจ็บยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าของนางซีดเซียว

ขณะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออก

ซูเมิ่งเยียนรีบซ่อนปิ่นไว้ในข้อมือ

นอกประตู มีชายคนหนึ่งเข้ามา โดยยังคงสวมชุดคลุมราชการ เขาน่าจะเข้ามาทันทีหลังจากเข้าไปในพระราชวัง ด้วยสีหน้าจริงจังและหล่อเหลา

ชิวซวงติดตามอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เห็นซูเมิ่งเยียน ชิวซวงก็อดกลั้นไม่ได้ว่า "คุณหนู ไม่เป็นไรใช่ไหม? เหตุใดจู่ ๆ สีหน้าถึงได้แย่เช่นนั้น?"

มู่เสี่ยวหันกลับมามองผู้หญิงอย่างรวดเร็วและหรี่ตาลงเล็กน้อย

"..." ซูเหมิงเยียนชำเลืองมองไปที่มู่เสี่ยว กลัวว่าเขาจะเห็นความจริง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาเป็นปกติ จึงพูดว่า "อาการบาดเจ็บเล็กน้อยในคืนนี้ ต้องขอบคุณความห่วงใยของท่านอ๋อง ถึงได้มาเยี่ยมข้า"