บทที่ 64

มู่เสี่ยวออกไปพร้อมกับองครักษ์ของวังหลวง สวนที่มืดสลัวถูกทำให้สว่างไสวด้วยโคมไฟ ในเวลานี้ก็ค่อย ๆ มืดลงแล้ว ท้องฟ้าที่ห่างไกล สีขาวซีดเหมือนท้องปลาก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ซูเมิ่งเยียนเหล่ตาของนางเล็กน้อย และจ้องมองไปที่ความมืดสลัวของท้องฟ้าภายนอกจวนอ๋องด้วยความกระวนกระวายใจ

นางยังสามารถที่จะได้ยินเสียงที่แผ่วเบาของฝีเท้าและเสียงของเกราะและอาวุธที่ปะทะกันอยู่เรือนหน้า

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดมู่เสี่ยวถึงทำเช่นนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอ๋องแห่งความเกียจคร้าน แต่สุดท้ายแล้วฮ่องเต้และองค์ชายต่างก็ไม่เคยที่จะไว้วางใจเขาเลย การเข้าไปในพระราชวังของเขาวันนี้ ก็เพียงเพื่อเพิ่มการรับมือของตนเองก็เท่านั้น

นอกจากนี้...

แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ซูเมิ่งเยียนก็เงยหน้าขึ้นมาทันที เรื่องของมู่เสี่ยวและฮัวหย้วน...

"ท่านอ๋องเชิญขอรับ!" องครักษ์ของพระราชวังกล่าวอย่างเคร่งขรึม แต่เนื่องจากว่าเขายังคงเป็นเจ้าชาย จึงให้ความเคารพต่อมู่เสี่ยว

มู่เสี่ยวยกชายชุดคลุมสีขาวขึ้น และขึ้นรถม้าไปในทันที

เขาก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงได้ทำเช่นนั้นเมื่อครู่นี้ และขณะนี้เขาก็ได้เข้าวังแทนซูเมิ่งเยียน แล้วมันก็อันตรายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย เพียงแต่ว่า...เขาก็ยังลุกยืนขึ้นมาอย่างยากที่จะอธิบายอยู่ดี

ม้าส่งเสียงร้องออกมาอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เดินลากรถของพระราชวังไป

"รอเดี๋ยวก่อน!" แต่ทว่าในขณะนี้ มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมา แล้วขวางอยู่ด้านหน้าของรถม้า จนทำให้ม้าตื่นตกใจ จากที่ร้องอย่างแผ่วเบาเมื่อครู่ก็กลายเป็นดังขึ้นมา และมันก็แสบแก้วหูมากเมื่ออยู่ในเวลาพลบค่ำเช่นนี้

มู่เสี่ยวที่กำลังหลับตาพักสมอง ก็ต้องลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงนี้

"หวางเฟย นี่คือพระประสงค์ของฝ่าบาท ท่านไม่อาจขวางเอาไว้ได้" น้ำเสียงขององครักษ์เย็นชาเป็นอย่างมาก

"ข้าไม่ได้จะมาขัดขวาง" เสียงของซูเมิ่งเยียนดังกังวานขึ้นมา แต่ก็ยังไม่อาจเก็บซ่อนเสียงที่แหบพร่าจากความหนาวเย็นได้ "ข้าไม่อาจปล่อยวางเรื่องของสามีได้ เลยคิดอยากที่จะไปด้วยกันกับเขา"

สามี

มือที่วางอยู่บนเข่าของมู่เสี่ยวทั้งคู่นั้นชะงักไปเล็กน้อย หลังจากที่แต่งงาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางเรียกเขาอย่างไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ ความรู้สึก...ดูเหมือนว่าตนเองจะไม่ได้รู้สึกขยะแขยงอย่างที่ได้จินตนาการเอาไว้

องครักษ์มีท่าทางลำบากใจ และสุดท้ายหลังจากที่กระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้ปล่อยให้ซูเมิ่งเยียนเข้ามาได้ "หวางเฟยเชิญขอรับ"

ม่านของรถม้าถูกคนเปิดออก ซูเมิ่งเยียนก็สวมชุดคลุมสีขาวเช่นเดียวกัน ทำให้ยิ่งเพิ่มความสลัวเล็กน้อยในยามค่ำคืน

มู่เสี่ยวหรี่ตาลงเล็กน้อย

แต่ทว่าซูเมิ่งเยียนกลับไม่กล่าวอะไรสักคำ และนั่งอยู่ตรงฝั่งตรงข้ามของรถม้า

"สามีหรือ?" มู่เสี่ยวเริ่มเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน ภายในน้ำเสียเพิ่มความประชดประชันขึ้นมาอย่างเคยชิน เมื่อพูดจบภายในก้นบึ้งของหัวใจกลับหงุดหงิดขึ้นมาเสียเอง

"ท่านอ๋องโปรดอภัย" ซูเมิ่งเยียนเหลือบมองไปทางเขา น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล และไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนอย่างครั้งนั้น "หากไม่กล่าวเช่นนี้ พวกเขาจะเชื่อว่าข้ากับท่านเป็นคู่แต่งงานที่รักกันอย่างลึกซึ้งได้อย่างไร ข้ายอมเสี่ยงภัยเข้าวังเป็นเพื่อนท่านเชียวนะ"

เช่นนั้น เพียงเพื่อที่จะทำให้ทั้งสองดูเป็นคู่แต่งงานที่รักกันอย่างลึกซึ้ง จึงแสดงละครเช่นนี้หรือ?

มู่เสี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกล่าวว่า "หวางเฟยคิดได้รอบครอบเสียจริง"

"ท่านก็ไม่จำเป็นต้องรังเกียจเช่นนั้น" ซูเมิ่งเยียนหยุดไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็หันมา และจ้องมองเข้าไปในตาของเขา "ท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ต้องการให้ข้าเรียกท่านเช่นนี้"

อันที่จริงแล้ว ในชีวิตครั้งที่แล้วที่นางเรียกเขาเช่นนี้ เขาก็มักที่จะขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า "ชื่อเรียกที่ใกล้ชิดกันเช่นนี้ ไม่เหมาะสมกับเราทั้งสองคน เปลี่ยนซะ"

มู่เสี่ยวเม้มปาก แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

"...เพียงแต่ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านอ๋องมาคอยปกป้อง" ซูเมิ่งเยียนกล่าวต่อไปว่า "เมื่อถึงเวลาต้องหย่าร้างก็ไม่อยากเป็นหนี้ติดค้างกัน ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องของพวกเราทั้งสองคน ไม่ใช่หรือ?"

"เช่นนั้นจึงได้ขวางรถม้า แล้วเข้าไปในพระราชวังพร้อมข้าหรือ?" มู่เสี่ยวถามกลับ น้ำเสียงของเขาเย็นชาเกินอธิบายได้

"เพคะ" นางตอบอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"..." มู่เสี่ยวเงียบไปทันที และหันหน้าออกไปไม่มองมาที่นางอีก

พระราชวังอยู่ไม่ไกลมากนัก ใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็ได้มาถึงหน้าพระราชวังอันสูงตระหง่านสูงโดดเด่นแล้ว ฮ่องเต้ตอนนี้กำลังอยู่ภายในตำหนักของฮัวกุ้ยเฟย ถึงแม้ว่าจะเป็นยามฉลู แต่ภายในพระราชวังก็ยังคงสว่างไสว และมีเหล่านางกำนัลและขันทีคุกเข่าอยู่นอกประตู

"เรียนฝ่าบาท อ๋องหย่งอันและหวางเฟยมาเข้าเฝ้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ก้าวไปข้างหน้าเพื่อรายงาน

มู่หรงนั่งอยู่บนพระที่นั่ง แม้ว่าขมับทั้งสองจะเป็นสีขาว แต่คิ้วของเขายังมีความเฉียบคม แต่กลับไม่ได้เห็นฮัวหย้วน เพียงแต่ภายในตำหนัก มีนางกำนัลเดินเข้าออกอยู่เป็นระยะ ๆ เห็นได้ชัดว่าฮัวหย้วนกำลังอยู่ภายในนั้น แม้แต่ เสียงสะอึกสะอื้นไห้ของนางก็ยังได้ยินอย่างแผ่วเบา

ทั่วทั้งร่างกายของมู่เสี่ยวต่างก็แข็งค้างไป