บทที่ 7

ซูเมิ่งเยียนอยู่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหนมาสองสามวันแล้ว

อย่างแรกหลังจากดื่มซุปคุมกำเนิดแล้ว จะต้องบำรุงร่างกาย

ประการที่สองความจริงที่ว่านางบังคับให้แต่งงานทำให้คนทั้งเมืองรู้ตอนนี้ทุกคนกำลังรอดูเรื่องตลกของตระกูลซูอยู่ หากนางออกไป ก็จะทำให้ที่บ้านเสื่อมเสียชื่อเสียง

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์นี้นางก็เกลียดตัวเองในชาติที่แล้วเป็นอย่างมาก เพื่อผู้ชายพาครอบครัวที่รักไปเจอกับอันตราย มันไม่มีประโยชน์จริง ๆ

แต่หลังจากดื่มยาในวันนี้ ซูเมิ่งเยียนรู้สึกว่าหน้าอกของนางแน่น นางจึงเรียกชิวซวง ทั้งสองคนก็ออกไปเดินเล่นด้วยกัน

เมื่อออกจากบ้าน สูดลมหายใจ มองไปรอบข้างของถนน ในไม่ช้าความกดดันที่หน้าอกก็คลายลง

บังเอิญว่าเป็นเวลาอาหารกลางวัน เดิมทีซูเมิ่งเยียนต้องการหาแผงลอยเล็กๆ ข้างถนนเพื่อรับประทานอะไรหน่อย

แต่ชิวซวงกังวลว่าอาหารข้างถนนไม่สะอาด และตอนนี้นางกำลังทานซุปคุมกำเนิดอยู่ นางต้องการการพักฟื้นที่ดี ดังนั้นจึงพานางเข้าไปในหอจุ้ยเซียง

หอจุ้ยเซียงเป็นร้านอาหารที่ขายดีที่สุดในเมืองหลวง และมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย

เสี่ยวเอ้อร์ในร้านทักทายเขาอย่างตั้งใจ "คุณอยากกินอะไร"

“มีเรือนด้านข้างไหม” ชิวซวงถาม

เสี่ยวเอ้อร์ขอโทษเป็นอย่างสูง "ตอนนี้คนเยอะมาก เรือนด้านข้างจึงไม่มีแล้ว แต่มีที่นั่งดี คุณหนูสนใจไหม?"

ชิวซวงมองไปที่ซูเมิ่งเยียนเพื่อขอคำแนะนำ

ซูเมิ่งเยียนส่ายหัวของเธอ

ชิวซวงกล่าวว่า: "นำทางไป"

เสี่ยวเอ้อร์รีบเปล่งเสียงสูง "เชิญท่านลูกสองคน!"

ทั้งสองตามเสี่ยวเอ้อร์ขึ้นบันไดไปจนสุด แต่บังเอิญชนกันที่มุมห้อง

อีกฝ่ายบอบบางมากและถอยหลังไปหลายก้าวก่อนที่จะถูกประคอง

ซูเมิ่งเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงในชุดผ้าไหมสีชมพูที่มีสาวใช้พยุง ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางดูอ่อนแอมากหลังจากหวาดกลัว

“เดินยังไง!” สาวใช้ฝั่งตรงข้ามตวาดก่อน

ชิวซวงก็รีบมายืนอยู่ตรงหน้าซูเมิ่งเยียนทันที "นี่คือมุมบันได พวกเจ้าหันหลังให้บันไดและไม่มองผู้คน พวกเจ้ากล้าดียังไงมาว่าคนอื่นผิด"

“อย่าเสียมารยาท” หลังจากที่หญิงสาวที่อ่อนแอได้รับการพยุงหยุดสาวใช้ของนาง นางเงยหน้าขึ้นมองซูเมิ่งเยียนอย่างชัดเจนและยิ้ม “ที่แท้คุณหนูซูนี่เอง”

ซูเมิ่งเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้ารู้จักข้าหรือ"

เหตุใดนางถึงจำไม่ได้ว่านางรู้จักบุคคลหมายเลขหนึ่งเช่นนี้?

“คุณหนูซูเป็นลูกสาวของเศรษฐี เป็นคนมีเกียรติที่ฝ่าบาทเห็นแก่หน้า หม่อมฉันจะไม่รู้จักได้เช่นไร”คนผู้นั้นพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “เป็นเรื่องปกติที่คุณหนูซูไม่รู้จักข้า ข้าชื่อเฉินเจาเสวี่ยเป็นลูกสาวของนายอำเภอแห่งเมืองหลวง"

คำพูดของเฉินเจาเสวี่ยฟังดูเหมือนเธอกำลังชมซูเมิ่งเยียน แต่จริงๆ แล้วเต็มไปด้วยการเสแสร้ง

ตระกูลซูต่อให้ร่ำรวยแค่ไหน ก็เป็นแค่พ่อค้า แล้วจะไปเปรียบเทียบกับตระกูลของขุนนางได้อย่างไร?

ซูเมิ่งเยียนยิ้มอย่างเย็นชา "ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นคุณหนูเฉิน ดูเหมือนว่าคุณหนูเฉินต้องออกมาเดินเล่นมากกว่านี้ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่ามีลูกสาวคนนี้อยู่ในตระกูลนายอำเภอด้วย"

สีหน้าของเฉินเจาเสวี่ยย่ำแย่ไปชั่วขณะ แต่เธอรักษารอยยิ้มพื้นฐานที่สุดไว้อย่างรวดเร็ว "คุณหนูซูช่างสมคำร่ำลือเสียจริง ทั้งพูดเก่งและฉลาด"

ซูเมิ่งเยียนเหล่ตา รู้สึกอยู่เสมอว่าเบื้องหลังคำชมของนางมีคำที่ไม่ดีอยู่

แน่นอน นางพูดอีกว่า: "ก็จริง หากว่าคุณหนูซูไม่ฉลาด จะเดาได้เช่นไรว่าท่านอ๋องจะมารับประทานอาหารที่นี่ด้วย? ใคร ๆ ต่างก็พูดกันไปทั่วว่าคุณหนูซูหลงรักท่านอ๋อง ในที่สุดข้าก็ได้เห็นวันนี้ ว่าหลงใหลในความรักถึงเพียงใด”

มู่เสี่ยวก็อยู่ในหอจุ้ยเซียง? !

สีหน้าของซูเมิ่งเยียนเปลี่ยนไปทันที และนางกระตุกริมฝีปากหุบยิ้มทันที "ขอบคุณคำชมของคุณหนูเฉิน ข้ายังมีธุระที่ต้องทำ ขอตัวก่อน"