บทที่ 74

ซูเมิ่งเยียนสบเข้ากับแววตาของมู่เสี่ยว นางที่ยืนอยู่ตรงมุม ยังคงได้กลิ่นหอมจาง ๆ บนตัวของฟู้เซียน

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นพร้อมยกยิ้มที่มุมปาก “เหตุใดท่านอ๋องถึงมาอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ?” น้ำเสียงของนางสุขุมเยือกเย็น และไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

คิ้วของมู่เสี่ยวยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก จากนั้นก็กวาดสายตาไปยังร่างฟู้เซียนที่อยู่ด้านข้าง และน้ำเสียงของเขาก็ดึงขึ้นมาทันที ”ทำไม? หรือว่าข้ามารบกวนเรื่องดี ๆ ของหวางเฟยอย่างนั้นหรือ?”

คำว่า "หวางเฟย" ถูกเน้นน้ำเสียงให้หนักแน่นมากยิ่งขึ้น เพื่อเตือนถึงสถานะของนาง

ซูเมิ่งเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขามักจะเป็นเช่นนี้อยู่เสมอ ไม่เคยรู้ว่าคำพูดของตนเองนั้นจะทำให้คนอื่นเจ็บปวดเพียงใด “มันไม่เคยมีเรื่องดีอยู่แล้ว แล้วท่านอ๋องจะรบกวนได้อย่างไรกัน?” เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ นางก็มองเข้าไปข้างในตาของเขา ”เพียงแต่ท่านอ๋อง เมื่อครู่นี้ท่านมีเรื่องดี ๆ อะไรเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?” นางถามอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อครู่นี้ เขาอ่อนโยนกับผู้หญิงคนอื่นถึงเพียงนั้น และมันก็ไม่ใช่นาง

มู่เสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขากลับไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป

เมื่อครู่นี้ ตอนที่เขาอยู่กับฮัวหย้วนภายในศาลา ทันทีที่ได้ยินการเคลื่อนไหว ในตอนแรกภายในใจก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย สุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ถือว่าเสียเกียรติศักดิ์ แต่ตอนที่เห็นร่างนั้นหายวับไปในทันที กลับยังรู้สึกตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เขาจำได้ว่าคืนนี้ซูเมิ่งเยียนสวมชุดอะไร และจำลูกปัดทองที่ห้อยลงมาจากปิ่นพวงที่อยู่บนศีรษะของนางได้ ในยามกลางคืน ลูกปัดนั้นก็ตัดกับลำแสงจนสว่างจ้า

ภายในใจก็ตื่นตระหนกทันที และไม่แม้แต่ที่จะไตร่ตรองก็ไล่ตามมาเสียแล้ว

แต่กลับมาเห็นอะไร?

นางอยู่ในซอกเหลือบกับชายอื่น ทั้งยังห่างกันเพียงแค่น้อยนิด และชายผู้นั้น...ก็ยังเป็นฟู้เซียนที่นางจ้องมองอยู่ตลอดภายในงานเลี้ยงเมื่อครู่นี้อีกด้วย!

”เหตุใดท่านอ๋องถึงไม่พูดแล้วเล่า?” ซูเมิ่งเยียนเร่งถามขึ้น

นางสามารถพูดอย่างตรงไปตรงมาได้ แต่ทว่านางรู้ ว่ามู่เสี่ยวไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน

“ที่แท้ท่านก็คือหวางเฟยนี่เอง!” น้ำเสียงที่ใสกังวานของฟู้เซียนที่อยู่ด้านหลังดังขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเจตนา

ซูเมิ่งเยียนขมวดคิ้วมุ่น

ฟู้เซียนก้าวมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าคิดไปว่ามีสนมน้อยในวังต้องการจะฆ่าตัวตาย ดวงตาและคิ้วต่ำลงราวกับว่าอยากจะร้องไห้อย่างนั้นแหละ จึงคิดว่าอยากจะไปปลอบโยนเสียหน่อย แต่ไม่คิดว่า จะได้เจอกับหวางเฟยหย่งอันเสียได้” น้ำเสียงนั้นทีเล่นทีจริง และเต็มไปด้วยการหยอกล้อ

ซูเมิ่งเยียนอดไม่ได้ที่จะกลอกตาโตอยู่ภายในใจ เห็นได้ชัดว่าเขารู้อยู่แล้วว่านางคือหวางเฟยหย่งอัน และในขณะนี้การแสดงเสร็จสิ้นแล้ว

ริมฝีปากบางของมู่เสี่ยวเม้มเล็กน้อย นาง...ต้องการจะคิดสั้นอย่างนั้นหรือ?

เมื่อเงยหน้ามองไปที่นาง กลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตาประชดประชันของนาง เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น นางเป็นดั่งคุณหนูที่งดงามของตระกูลซูเหมือนก่อนหน้านี้ มีเพียงตอนที่อยู่ต่อหน้าเขา นางจะเข้มงวดและจริงจังเสมอ และดูเหมือนว่าคำพูดทุกคำเหมือนจะผ่านการพิจารณามาแล้วอย่างไรอย่างนั้น

ทันใดนั้นภายในใจก็รู้สุดหงุดหงิดขึ้นมา ”เรื่องของข้า เกี่ยวอะไรกับเจ้าเช่นนั้นหรือ?” เสียงของเขาเคร่งขรึมอย่างจงใจ และแน่นอนว่านางพูดประโยคสุดท้ายออกมาอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก “ท่านคือสามีของข้า จะไม่เกี่ยวกับข้าได้อย่างไรกัน?”

แต่ตอนนี้ สีหน้าของนางดูซีดเซียวขึ้นเมื่อเทียบกับฉากหลังของค่ำคืน และหลังจากค้างคาอยู่นาน นางแสดงเพียงรอยยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า “ท่านอ๋องพูดถูก”

ตั้งแต่สมัยโบราณ ราชวงศ์มีคู่สมรสคนเดียวเสมอมาซะที่ไหนกัน? ท้ายที่สุดเขาก็จะมีเจิ้งเฟย เช่อเฟยและอนุ ชาติที่แล้วนางใช้อำนาจบาตรใหญ่ทำให้เขาต้องใช้เวลาถึงสามปีกว่าจะยอมรับนางเป็นเช่อเฟย ชาตินี้... นางไม่มีสิ่งนี้แล้วจะไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของเขาได้อย่างไร?

หัวใจของมู่เสี่ยวแข็งทื่อ เมื่อได้เห็นอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่สนใจใยดีของนาง ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ภายในใจ

นางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แต่เขา...ถูกนางปิดกั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพูดต่อไม่ได้ และในที่สุดใบหน้าของเขาก็จมลง “หวางเฟยควรจำตัวตนของตัวเองไว้!”

หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็ถลกแขนเสื้อแล้วจากไป นางมองไปที่ฟู่เซียนโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาของเขาลึกและมืด

ฟู้เซียนหรี่ตาลง “อ๋องแห่งความเกียจคร้านหรือ?” ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกขี้เมาหยำเปในราชสำนักส่งต่อไปอย่างไร อ๋องแห่งความเกียจคร้านผู้ที่มีดวงตาเช่นนี้? มีคนที่ท่าทางองอาจกล้าหาญเช่นอ๋องแห่งความเกียจคร้านด้วยหรือ?

“นี่ ยัยผู้หญิงอัปลักษณ์” เขาหันศีรษะมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าแล้วเรียกอย่างสบายๆ

"..." ซูเมิ่งเยียนไม่ส่งเสียงตอบกลับแต่อย่างใด

“เช่นนั้นอ๋องหย่งอัน ดูไม่เหมือนในข่าวลือที่บอกว่าเขาไม่สนใจว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย…” ฟู้เซียนเดินมาหานาง น้ำเสียงของเขายังคงเย้าแหย่ แต่ดวงตากลับจริงจัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมองแวบสุดท้ายนั้น หากเขามองไม่ผิด มันเป็นภัยคุกคามที่เห็นได้ชัด