บทที่ 76

ซูเมิ่งเยียนรู้สึกว่าเธอต้องบ้าแน่ๆ

บอกตัวเองว่าต่างคนต่างอยู่ และหลังจากที่พวกเขาสองคนหย่าร้างกันก็จะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ แต่ในขณะนี้ นางกลับยังคงเข้าหาเขา กอดเขาและจูบเขา

เหมือนกับการกลับไปสู่ชาติที่แล้ว แมงเม่าบินเข้ากองไฟจะต้องถูกเผาไหม้อย่างแน่นอน

ขนตาสั่นระริกเล็กน้อย นางอยู่ใกล้เขามากเกินไป นางไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์และการแสดงออกของเขาในตอนนี้ได้อย่างชัดเจน นางเพียงแค่ปล่อยให้เขาเรียกเอา และปลอบประโลมหัวใจที่ร้อนรนและกระวนกระวายในใจของเขา

...

“ฝ่าบาท ข้าไม่พบใครเลย” ข้างนอกห้อง องครักษ์กำลังรายงานมู่หนิ่ง

มู่หนิ่งประสานมือไว้ด้านหลังแน่น มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้เขาวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ต้องการเสียเวลากับมู่เสี่ยวมากเกินไป จึงคิดหาวิธีบางอย่างเพื่อกำจัดเขาทิ้งไป ไม่เคยคิดว่าสุดท้ายจะหลุดมือ

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์ ดังนั้น ฮ่องเต้จึงสั่งให้เขาตรวจสอบเรื่องนี้อย่างลับๆ หาก... คืนนี้มู่เสี่ยวไม่มีอะไรผิดปกติ เขาอาจจะไม่สามารถรายงานผลต่อหน้าฮ่องเต้ได้

“พรึ่บ——” ในห้องอันมืดมิดมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ซึ่งฟังดูเหมือนเสียงคบเพลิงที่แผดเผา

มู่หนิ่งหันมองไปที่ห้องมืดในขณะนั้น หรี่ตาของเขาราวกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นโบกมือแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องหาแล้ว”

“ฝ่าบาท?” องครักษ์งงงวย

แต่มู่หนิ่งกลับไม่สนใจ และเดินไปที่ห้องว่างอย่างช้าๆ เขาคิดว่าจะไม่มีใครเข้ามาในห้องที่วางของกระจุกกระจิกแห่งนี้ แต่ดูเหมือนว่ามีคนอยู่น่ะสิ

“พวกเราลองดูห้องนี้ ห้องที่ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว วันนี้จะมีเสียงได้อย่างไร...” มู่หนิ่งยิ้มอย่างชั่วร้าย “เกรงว่าจะมีรักที่แอบพอดรักกันอยู่ในนี้…”

หลังจากพูดจบ เขาก็โบกมือ “ล้อมรอบที่นี่ไว้”

องครักษ์ที่ถือคบเพลิงได้ปิดกั้นพื้นที่โดยรอบในทันที และแม้แต่ภายในห้องก็ยังสว่างไสวด้วยแสง

มู่หนิ่งมือหนึ่งก็เหยียดออกด้วยหลังมือและอีกมือก็เล่นกับเหรียญอย่างสบายๆ เมื่อเขาเดินไปที่หน้าประตูห้อง เขาก็เตะประตูจนเปิดและกล่าวว่า “ข้าอยากเห็น...”

เสียงนั้นหยุดลงทันที

ซูเมิ่งเยียนกำลังจัดปิ่นดอกไม้ไหวสีทองของตัวเองอย่างเมามัน แล้วก็มัดผมเป็นมวย ก่อนจะหันกลับมามอง “ด้วยความหวาดผวา” “ใคร...” เมื่อมาถึงจุดนี้ นางก็หยุดทันที “ที่แท้ก็เป็นเสด็จพี่นั่นเอง…”

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่” มู่หนิ่งขมวดคิ้ว จ้องมองนาง และต้องการมองผ่านไปยังชายที่อยู่ข้างหลังนาง

”เหตุใดเสด็จพี่จึงอยู่ที่นี่” ซูเมิ่งเยียนปิดกั้นการจ้องมองของเขาอย่างไร้ร่องรอย และยิ้มอย่าง "รู้สึกผิด"

มู่หนิ่งตัวแข็งทื่อและมองไปที่ตราในมือของเขา จากนั้นก็มองไปยังผู้หญิงตรงหน้า ความสงสัยมีอยู่เต็มหัวใจของเขา และเขาค่อยๆ เดินเข้าไปหานางสองสามก้าว “เมื่อสักครู่นี้ น้องสะใภ้ของข้ายังอยู่ที่งานเลี้ยงในวัง แต่ตอนนี้ก็ปรากฏตัวอีกครั้งที่นี่ นี่มันไม่บังเอิญเกินไปหรือไม่?”

“เมื่อสักครู่ที่เสด็จพี่พูด มันผ่านไปชั่วโมงหนึ่งแล้ว” ซูเมิ่งเยียนเตือน “นอกจากนี้ วันนี้พระราชวังเต็มไปด้วยงานเลี้ยงสำหรับขุนนาง คึกคักเกินไป ดูเหมือนว่ามีเพียงที่นี่ที่เงียบสงบ วันนี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดสามีถึงทำตัวน่ารำคาญ พวกเราจึง…”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ขนตาสะบัดเข้าหาคบเพลิง “มันเป็นแค่รสนิยมของคู่รักเท่านั้นเอง ทำไมหรือ? เสด็จพี่ ท่านคงไม่อยากรู้อยากเห็นใช่หรือไม่”

คำพูดของนางช่างกล้าจริงๆ หลังจากที่พูดจบ มู่หนิ่งก็มองเห็นความรังเกียจในดวงตา เขาจึงจ้องมองนาง “ข้าเพียงอยากเห็นว่าข้างหลังนั่นใช่น้องชายของข้าหรือไม่ หรือว่า น้องสะใภ้ใช้วิธีบดบังสายตา…”

ขณะที่พูด เขาก็เดินไปรอบๆ ซูเมิ่งเยียน

ซูเมิ่งเยียนผ่อนคลายขึ้น คนที่วางยาก็คือ มู่หนิ่ง และคนที่อยู่ข้างหลังก็คือ มู่เสี่ยว แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดคืนนี้ฮัวหย้วนถึงไม่ได้กลับไปที่ตำหนักของตนเอง แต่นางได้แยกตัวออกจากจวนอ๋อง

เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ประหม่าเลย มู่หนิ่งก็ใจร้อนมากขึ้น และเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว แต่ก็ต้องผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นชายข้างหลังอย่างชัดเจน

ชายผู้นั้นคือมู่เสี่ยวนั่นเอง ในขณะนี้ เขาหลับตาแน่นและนอนอยู่ที่นั่น แสดงให้เห็นท่าทางของคนถูกวางยา

“เป็นอย่างไรล่ะเสด็จพี่?” ซูเมิ่งเยียนก้าวไปข้างหน้าและถาม

มู่หนิ่งตัวแข็งทื่อ แต่สุดท้ายก็ยิ้มอย่างเย็นชา “คบชู้” หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็หันหลังกลับและเดินออกจากเรือนอย่างรวดเร็ว

นอกห้องกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ซูเมิ่งเยียนถอนหายใจช้าๆ หันกลับไปมองชายที่ล้มลงอยู่ตรงนั้น และเหลือบมองก้อนหินข้างๆ ซึ่งยังคงเปื้อนเลือดอยู่

ยาที่มู่หนิ่งวางนั้นแรงมาก มู่เสี่ยวหมดสติไปนาน ดวงตาที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ แต่เมื่อสักครู่นี้ นางจำเป็นต้องใช้ก้อนหินทำให้เขาเป็นลม แล้วจึงจัดการให้เสร็จสับก่อนที่พวกนั้นจะเข้ามา