ตอนที่ 1004 วาดภาพ!

และการโจมตีฐานที่มั่นบนภูเขาเหล่านั้น ก็คงไม่ยากเหนือบ่าฝ่าแรง

เนื่องจากเขาได้ส่งจดหมายไปให้สมาคมเทียนตี้ตั้งแต่ตอนอยู่ที่แคว้นหนานตั้งนานแล้ว ให้โจวชิงรับผิดชอบเรื่องที่ว่าจะจัดการทัพใหญ่หนึ่งแสนนายนั่นอย่างไรด้วยตนเอง

ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ด้วยความสามารถของโจวชิงคงจะมีแผนการแล้วเป็นแน่

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ตัวเขาลอบติดต่อกับสมาคมเทียนตี้ ให้สมาคมเทียนตี้แอบช่วยทัพแคว้นหนานอยู่ลับ ๆ เช่นนั้นการยึดกองกำลังหนึ่งแสนนายที่ซ่อนอยู่นี้ ก็เรื่องง่าย ๆ สบายปร๋อมิใช่หรือ?

ขอแค่เอากองกำลังหนึ่งแสนนายนี้มาได้ ปรับทั้งกองทัพใหม่ ก็แปลงกายกลายเป็นทัพใหญ่สามแสนกว่านายแล้วไม่ใช่หรือ?

เช่นนั้นอานุภาพของตัวเขาก็จะถัดขึ้นไปอีกหนึ่งขั้นบันได ถึงเวลานั้นก็จะสามารถงัดข้อกับทัพของเหยียนโจวได้แล้ว

มิหนำซ้ำทางทัพแคว้นฉีนั่นอยากจะขี่อยู่บนหัวของจักรพรรดินี ก็ต้องพิจารณาดูให้ดีแล้ว!

จักรพรรดินีทำได้แค่ขี่ตัวเขาเท่านั้น!

แน่นอนว่าขี่ในที่นี้คือขี่อย่างนั้นไม่ใช่ขี่อย่างนั้น

“เยี่ยม ทั้งหมดก็เอาอย่างกุนซือว่า!” จักรพรรดินีเคาะ

ทันใดนั้นก็รีบสั่งกำชับลงไป ให้หน่วยสอดแนมเดินหน้าเข้าไปสำรวจที่เมืองหลินซุ่นด้วยความรวดเร็ว

ส่วนหลี่จุ่นกลับห้องของตัวเองอย่างสบายใจ เพียงแค่นั่งรอคอยเวลาไปเท่านั้น

ทางทัพแคว้นหนานสบายใจสุด ๆ

ทว่าในช่วงเวลานี้กลับมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

ใครกันนะ?

เถี่ยกู่อย่างไรล่ะ!

แม่ทัพใหญ่เถี่ยกูจอมทัพแห่งทัพเป่ยโจวผู้สง่าผ่าเผยอย่างไรล่ะ!

ในวินาทีนี้!

ภายในกระโจมของทัพเป่ยโจว

เถี่ยกู่และหนีกู่นั่งลงในพื้นที่ที่ยึดครอง ทั้งสองคนกำลังดื่มชากันอยู่

เถี่ยกู่เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? จะทำศึกกับแคว้นฉีไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่เพียงแค่ไม่โจมตี แถมยังให้พวกเรามาชายแดนทางตะวันตกนี่อีกเล่า?”

หนีกู่ชำเลืองมองเถี่ยกู่ พูดในใจว่าจอมทัพแห่งกองทัพอย่างเจ้ายังไม่รู้ แล้วข้าเป็นแค่ล่ามตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะรู้ได้ที่ไหนกันเล่า?

ข้าเป็นแค่คนถ่ายทอดคำพูด จะรู้ได้อย่างไรเล่า

“คือว่า หนีกู่ ได้ยินว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับท่านจอมทัพค่อนข้างดี ไม่รู้เจ้าไปถามกับท่านจอมทัพเป็นอย่างไร?” เถี่ยกู่ครุ่นคิด มองหนีกู่อย่างหน้าไม่อาย

หนีกู่อึ้งทึ่งไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ท่านแม่ทัพใหญ่ เรื่องนี้...ให้ข้าไปถามจะไม่เหมาะสมกระมัง?”

เถี่ยกู่พาดมือใหญ่ไปบนบ่าของหนีกู่เลย พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังอยู่เล็กน้อย

“หนีกู่ ข้าเชื่อเจ้า เจ้าทำได้!”

นี่...

หนีกู่พลันตกที่นั่งลำบากขึ้นมาในทันใด

แม้หากว่ากันอย่างจริง ๆ จัง ๆ แล้วหลี่จุ่นจะเป็นน้องเขยของตน ท้ายที่สุดแล้วทัวทัวก็เป็นลูกพี่ลุกน้องของตน ทว่าหลี่จุ่นน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก เผชิญหน้ากับหลี่จุ่นเขาเองก็กลัวอยู่หน่อย ๆ เช่นกัน