ตอนที่ 1007 ตกตะลึง!

“เป็นอะไรไปพ่อหนุ่ม มีปัญหาอะไรหรือ?”

เฟิงอู่หังเห็นสีหน้าของหลี่จุ่นราวกับไม่ค่อยดีเท่าไรนัก จึงรีบเอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้ว

อวี้เจียเองเดินผ่านมา ก็มองหลี่จุ่นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?

แน่นอนว่าอวี้เจียรู้จักหยางจง

ตอนแรกตอนที่อยู่จวนจิ่งอ๋อง พ่อบ้านจวนอ๋องผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดีผู้นี้ สร้างความประทับใจให้นางเป็นอย่างมาก

เพียงแต่ไม่นึกเลยว่า ตอนนี้ราวกับไม่ได้ธรรมดา ๆ เหมือนที่มองผิวเผินอย่างนั้น

การตายของหยางจง คราวก่อนตอนที่หลี่จุ่นมาให้นางช่วยสร้างเครื่องโยนหินที่แคว้นหลาง นางก็รู้แจ้งแจ่มชัดแล้ว

แต่ว่าเรื่องรายละเอียดตายได้อย่างไร ตอนนั้นหลี่จุ่นไม่ได้เล่าอย่างละเอียด

ตอนนี้ดูแล้วจะมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่

หนีกู่เองก็มองหลี่จุ่นด้วยความกลัวอยู่เล็กน้อย

บุญคุณของหยางจงเขาจดจำเอาไว้มาตลอดหลายปี จอมยุทธ์หยางคือผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ในใจของเขา!

หลี่จุ่นกัดฟัน ส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ท่านอาวุโส วันนี้ยังไม่ซ้อมยุทธ์ก่อน ข้ามีเรื่องรบกวนใจ...บางเรื่อง ข้าต้องการครุ่นคิดให้ถี่ถ้วน”

เฟิงอู่หังอึ้งไปครู่หนึ่ง

มองสีหน้าของหลี่จุ่น แล้วก็พลันพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“เช่นนั้นก็ได้ เช่นนั้นวันนี้ก็ไม่ซ้อมแล้ว”

เดิมทีหนีกู่จะมาถามสถานการณ์ ตอนนี้เมื่อเห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ก็พลันไม่กล้าเอ่ยปาก

เพียงแต่ได้รู้ว่าผู้มีพระคุณของตนเองราวกับจะรู้จักกับหลี่จุ่น สนิทสนมกันเป็นอย่างมาก ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า

“ท่านจอมทัพ...จอม จอมยุทธ์หยางเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลี่จุ่นมองหนีกู่ทีหนึ่ง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเอ่ยตอบว่า

“หยางจงเขา...จากไปแล้ว”

จากไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

หนีกู่พลันอึ้งไปในทันใด!

จากไปแล้วก็คือตายแล้ว!

ภาษาถิ่นราชวงศ์อู่นี้เขายังพอเข้าใจ!

ในฉับพลัน หนีกู่ก็รู้สึกว่าในสมองราวกับมีเสียงหึ่ง ๆ พลันยืนไม่อยู่เล็กน้อย!

ตาทั้งสองข้างแดงระเรื่อในทันใด

เมื่อหลี่จุ่นเห็นดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นว่า

“เรื่องของหยางจงมีความซับซ้อนอยู่เล็กน้อย ต่อไปข้าจะค่อย ๆ เล่าให้เจ้าฟังเอง เจ้าออกไปก่อนเถอะ”

“ขอรับ...ขอรับ เยี่ยมเลย!”

หนีกู่พยักหน้า จากนั้นก็รีบตามเฟิงอู่หังออกไป สีหน้ามีแต่ความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง!

ถ้าจะเรียกจอมยุทธ์หยาง อันที่จริงไม่สู้เรียกว่าท่านลุงหยาง!

ทุกครั้งที่หยางจงเห็นเขา เขาก็จะดีใจเป็นอย่างมาก ราวกับเจอท่านลุงที่สนิทสนมกันท่านหนึ่ง ทว่าตอนนี้...

เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้?