ตอนที่ 110 เต้าฮวยดังก้องโลก!

เช้าวันต่อมา

หวังเยียนหรันมาด้วยสีหน้าสบาย ๆ พอเห็นหลี่จุ่นที่บริหารร่างกายอยู่ตรงลานบ้านก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมร้องเรียก

“หลี่จุ่น เรียบร้อยแล้ว! ข้ากับเถ้าแก่ร้านหนังสือลู่หมิงพูดกันเรียบร้อยแล้วละ”

หวังเยียนหรันยื่นหนังสือสัญญาที่ลงลายมือชื่อของตงซานว่าน

“เร็วอย่างนี้เชียว” หลี่จุ่นยกนิ้วโป้งใหญ่ ๆ ให้นางทันที รับหนังสือสัญญามาพลางถาม “ที่ต้องพูดพูดหมดแล้วหรือ”

หวังเยียนหรันอืม ๆ พยักหน้า มองดวงตาของเขาด้วยใบหน้าเรียบร้อยน่ารักก่อนจะพูดขึ้น “ท่านจะตกรางวัลข้าอย่างไร”

“เอาไว้นิยายเรื่องนี้ขายดีก็แบ่งกำไรให้เจ้ากึ่งหนึ่ง นี่ไม่ใช่รางวัลใหญ่แล้วหรือ” หลี่จุ่นพูดอย่างเห็นว่าสมควรอยู่แล้ว

เขาอ่านหนังสือสัญญา การแบ่งกำไรคือครึ่ง ๆ ตงซานว่านไม่มีความเห็นอะไร เช่นนั้นโดยรวมก็คือเรียบร้อยแล้ว

ในหนังสือสัญญาณระบุชัด ถ้าตงซานว่านยินดีร่วมมือ เขาจะให้ตงซานว่านขายหนังสือมากกว่าร้านหนังสือจิงหงในวันที่สองหลังจากทางสำนักศึกษาสูงสุดจำหน่ายหนึ่งร้อยเล่มนั้น

ถึงตอนนี้ตงซานว่านกำลังสงสัยอยู่แน่ ในระยะเวลาสั้น ๆ อย่างนี้ ในสถานการณ์ที่แย่อย่างนี้ เขาจะพิมพ์หนังสือเร็วกว่าร้านหนังสือจิงหงได้อย่างไร แต่หลี่จุ่นเขาทำได้!

ถึงโรงพิมพ์ของร้านหนังสือลู่หมิงจะเล็ก ช้า แต่มันก็ไม่สำคัญ!

ถึงเวลาที่จะให้การพิมพ์ด้วยตัวเรียง[ หนึ่งในสี่ยอดสิ่งประดิษฐ์จีน คือการแกะสลักตัวอักษรแล้วนำมาเรียงพิมพ์]บังเกิดในโลกนี้แล้ว!

เมื่อการพิมพ์ด้วยตัวเรียงปรากฏ ไม่เพียงแต่จะพิมพ์ได้ว่องไวมาก และยังประหยัดวัสดุได้มาก อยากพิมพ์ให้เร็วกว่าร้านหนังสือจิงหงในเวลาสั้น ๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน

สำหรับเรื่องที่ตงซานว่านกังวลว่าพิมพ์มากเกินไปอาจขาดทุนนั้น เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหา ไซอิ๋วเป็นหนังสือระดับไหน หลี่จุ่นรู้ดีที่สุด

ได้แต่พูดว่าต่อให้ไม่ได้กำไรมหาศาลก็ไม่ขาดทุน!

ดังนั้นวางใจได้เลย!

แค่ร้านหนังสือจิงหงทำให้มีชื่อเสียงขึ้นมา เช่นนั้นภาคสองและภาคสามก็จะขายในร้านหนังสือจิงหงต่อได้เลย สัดส่วนยังจะเพิ่มได้อีกมาก!

นี่สิถึงจะน่าปวดหัว!

อีกอย่างหลี่จุ่นไม่ได้มีแต่เรื่องไซอิ๋ว

หวังเยียนหรันหน้าบึ้งทันที พูดอย่างไม่พอใจ

“ที่ข้าอยากได้ไม่ใช่รางวัลสักหน่อย!”

หลี่จุ่นเหลือบมองนาง แววตาฉงนสงสัยเล็กน้อย “แล้วเจ้าอยากได้อะไรเป็นรางวัลเล่า”

หวังเยียนหรันคิดแล้วพูดว่า “เจ้ามีชานมอะไรนั่นไม่ใช่หรือ เจ้าบอกว่าอร่อยมาก ข้าต้องการให้เจ้าทำให้ข้าสักแก้ว ข้าอยากดื่ม!”

นางทำหน้าคาดหวัง

“ชานมหรือ”

หลี่จุ่นคิด เหมือนว่ายังมีนมจามรีเหลืออีกหน่อย ทำชานมสักแก้วยังพอได้ ดังนั้นจึงผงกหัวแล้วพูดทันที

“ได้ เห็นแก่เจ้าที่สร้างผลงานใหญ่ ข้าจะทำชานมให้เจ้า!”