ตอนที่ 1110 เสิ่นเลี่ยผู้มาขอข้าวกิน !

เสิ่นเลี่ยไปไหนแล้วเล่า ?

แคว้นฉีน่ะสิ !

จากคำสั่งเสียของเสิ่นคั่ว เขาไปหาองค์หญิงใหญ่หลี่เหวินจวินที่แคว้นฉีจริง ๆ

คนที่ติดตามชายหนุ่มไปนั้นยังมีหม่าหยวนฮั่นและซ่งเซี่ยงอวี่ ผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาของลัทธิเทียนซาน

ทั้งสองคนบ้วนแต่เป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้น ๆ ในยุทธภพตอนนี้ เรื่องความปลอดภัยของเสิ่นเลี่ยจึงมิใช่ปัญหา

เจียงเยว่ฉานเองก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณต่อเสิ่นคั่วอย่างถึงที่สุดแล้ว

ตอนนั้นลัทธิเทียนซานถูกเสิ่นคั่วและอวี่เหวินจิ้งล้อมสังหารจากสองฝั่งแรกเริ่มก็เจอกับและอวี่เหวินจิ้ง คนในลัทธิที่ตายด้วยน้ำมือของและอวี่เหวินจิ้งนั้นมีจำนวนไม่น้อย อันตรายยิ่งนัก

ยอดฝีมือในลัทธิต่อสู้จนคราบเลือดท่วมไปทั่วเส้นทาง กว่าที่เจ้าลัทธิคนก่อนจะพาพวกคนสำคัญของลัทธิบางส่วนหนีออกมาได้ แต่ก็มาเจอกับทัพใหญ่ของเสิ่นคั่วล้อมเอาไว้อีก

แต่ที่ทำให้แปลกใจก็คือ

เสิ่นคั่วเพียงเรียกร้องขอบุญคุณกับเจ้าลัทธิคนก่อน และปล่อยพวกเขาไปก่อนที่พวกอวี่เหวินจิ้งจะมาถึง

ด้วยเหตุนี้ ลัทิเทียนซานจึงเดินทางไกลออกไปตั้งหลักปักฐานที่เขาเทียนซาน

และกลายเป็นอุปสรรคสำคัญของหลี่เจิ้ง

เมื่อตำแหน่งเจ้าลัทธิถูกส่งต่อมายังเจียงเยว่ฉาน นางก็ย่อมรับช่วงต่อของบุญคุณนี้มาด้วย

ด้วยเหตุนี้ ก่อนหน้าที่ได้ข่าวเรื่องเสิ่นคั่ว เจียงเยว่ฉานจึงส่งผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาไปทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก

นางต้องการตอบแทนบุญคุณของเสิ่นคั่วให้หมดสิ้น

ดังนั้นพวกหม่าหยวนฮั่นจะต้องติดตามและคุ้มครองความปลอดภัยให้แก่เสิ่นเลี่ย จนกว่าเสิ่นเลี่ยจะทำธุระสำเร็จ

จะว่าไปแล้ว ในตอนนั้นมารดาของเสิ่นเลี่ยก็เป็นผู้คุมกฎของลัทธิเทียนซานเช่นกัน นับได้ว่าเป็นการตอบแทนไปยังผู้ล่วงลับ

ความปลอดภัยของเสิ่นเลี่ยไม่ใช่ปัญหา แล้วการอยู่รอดเล่า ?

การอยู่รอดนั้นอาจจะเป็นปัญหาใหญ่เลยก็ได้เป็นได้ !

เพราะตอนนี้เสิ่นเลี่ยกำลังขอข้าวกินอยู่ที่ถนนใหญ่ในเมืองหลวงของแคว้นฉี !

ในมือถือชามข้าวแตกร้าวพร้อมกับไม้เท้าตีสุนัขผมรุงรังหน้าตาสกปรก คุกเข่าอยู่ที่ริมถนน รอให้คนมาให้ทาน

ผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายของลัทธิเทียนซานอย่างซ่งเซี่ยงอวี่ที่อยู่ข้างกายเขาก็มีสภาพตกต่ำไม่แพ้กัน

ซ่งเซี่ยงอวี่เคาะชามแตก ๆ ในมือ มีบ้างที่ลุกขึ้นเก็บเงินดาบที่คนสัญจรไปมาผู้มีจิตใจดีโยนมาให้

ใช่แล้ว เหรียญกษาปณ์ของแคว้นฉีคือเหรียญดาบ

เป็นเหรียญที่มีรูปร่างเหมือนดาบเล่มเล็ก ราคาประมาณสองเหรียญทองแดงของราชวงศ์อู่

แต่ก็ซื้อได้เพียงหมั่นโถวเช่นกัน

“พี่... พี่ซ่ง เราเลิกเคาะกันดีหรือไม่ ?” เสิ่นเลี่ยที่ฟังเสียงเคาะเสียจนรู้สึกหงุดหงิด เอ่ยห้ามอีกฝ่ายมิให้เคาะ

แต่เมื่อเสิ่นเลี่ยเอ่ยออกไป เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

นั่นปะไร !

ผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายผู้มีเกียรติถึงกับมองเขาแล้วขมวดคิ้วทันที