ตอนที่ 1112 ความลังเลของจักรพรรดินี !

“ท่านกุนซือ เรื่องนี้ท่านคิดเห็นว่าอย่างไรบ้าง ?”

จักรพรรดินีเอ่ยถามหลี่จุ่น

สถานการณ์ไม่ตอนนี้จะชักช้าอีกไม่ได้เด็ดขาด ปัญหาเรื่องเสบียงได้กลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของทัพแคว้นหนาน ไม่อาจเสียเวลากับทัพศัตรูได้อีก

หลี่จุ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปยังจักรพรรดินีแล้วจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“ฝ่าบาท หากว่าจางเป่ยผู้นี้รักและปกป้องชาวบ้านจริง เช่นนั้นก้เกรงว่าภายในสองวันนี้ คนผู้นี้คงจะส่งชาวบ้านออกนอกเมืองไปในทันที เพื่อมิให้ชาวบ้านต้องเจอกับสงคราม”

“ฉะนั้นแนวคิดของข้าก็คือ ขัดขวางการย้ายออกนอกเมืองของชาวบ้าน ใช้ความปลอดภัยของชาวบ้านกดดันจางเป่ย !“

“ว่าอย่างไรนะ ?”

สีหน้าของจักรพรรดินีเปลี่ยนไปในทันทีเมื่อได้ยิน ดวงตาทั้งคู่หรี่ลง มองดูหลี่จุ่นอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองแล้วเอ่ยถามขึ้น

“ท่านกุนซือ จะทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด ! ชาวบ้านคือรากฐานแห่งแคว้น หากพวกเราใช้ชีวิตของชาวบ้านเป็นตัวประกัน เกรงว่าวันหน้าต้องเกิดปัญหาตามมาไม่หยุดหย่อนแน่” !“

หลี่จุ่นฟังแล้วก็ถึงกับเอ่ยพลางหัวเราะ “ฝ่าบาท ก็แค่แผนเท่านั้นแหละพ่ะย่ะค่ะ หากอีกฝ่ายไม่เห็นแก่ชีวิตชาวบ้านเช่นนั้นพวกข้าก็ย่อมไม่อาจนำชีวิตชาวบ้านมาเป็นเรื่องล้อเล่นได้ แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นห่วงความปลอดภัยของชาวบ้านจริง เช่นนั้นความกังวลของทัพแคว้นหนานเราก็ถูกแก้ไขได้แล้วมิใช่หรือ ?”

แต่จักรพรรดินีก็ยังคงขมวดคิ้ว นางส่ายหน้าปฏิเสธในทันควัน

“ข้าไม่อาจเห็นด้วยกับสิ่งที่ที่ท่านกุนซือกล่าวเช่นนี้ได้ !”

หลี่จุ่นได้ฟังดังนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ

ดูท่าแล้วจักรพรรดินีก็ยังคงเป็นจักรพรรดินีที่เขารู้จัก นางย่อมไม่ยอมตอบตกลงกับเรื่องพรรค์นี้เป็นแน่

หลี่จุ่นลองคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำได้เพียงเอ่ยออกไป

“ฝ่าบาท เช่นนั้นตอนนี้ก็เหลือเพียงวิธีเดียวแล้ว”

“เชิญท่านกุนซือกล่าวมาได้“ จักรพรรดินีมองไปยังหลี่จุ่น

หลี่จุ่นเว้นจังหวะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “ในเมื่อฝ่าบาทเองก็เข้าเมืองมาแล้ว มิสู้ว่าอาศัยโอกาสนี้ เราสองสืบดูที่ฐานทัพศัตรูให้แน่ชัด ตามหาว่าจางเป่ยอยู่ที่ใด แล้วสังหารเขาเถอะพ่ะย่ะค่ะ !”

จักรพรรดินีฟังแล้วก็ขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวมองไปยังหลี่จุ่นโดยไม่เอ่ยคำใด

หลี่จุ่นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น “ขอแค่จางเป่ยตายไป เชื่อว่าคราวนี้ทัพเหยียนโจวจะไร้ซึ่งผู้นำอย่างแท้จริง ถึงตอนนั้นขวัญกำลังใจทัพก็จะเกิดความวุ่นวายขึ้น ไม่อาจต่อสู้ได้อีก !”

“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว พวกข้าก็จะสามารถนำกำลังทัพเหยียนโจวนี้มาอยู่ในครอบครองได้ !”

“นี่...”

จักรพรรดินีเกิดความลังเลเสียแล้ว

หากสังหารจางเป่ยไปเช่นนี้ก็น่าเสียดายไปหน่อย ถึงอย่างไรก็เป็นขุนนางที่ดีต่อประชาราษฎร์คนหนึ่ง