ตอนที่ 1140 คนผู้นั้นอาจเป็นจิ่งอ๋อง !

เมื่อเจ้าสาวถูกชิงตัวไปกลางงานวิวาห์ ย่อมถือเป็นการตบหน้าอย่างแรงลงบนใบหน้าของหวังโส่วหนิง

ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังเป็นการเหยียบย่ำตระกูลชุยอีกด้วย

ตระกูลชุยจึงโกรธเสียจนบ้าคลั่ง

หวังโส่วหนิงเองก็มีปัญหากับสหายร่วมกรมคนนี้ กระทั่งไม่อาจเจรจากันได้ หากมิใช่ว่ายังต้องทำงานในราชสำนักร่วมกัน เกรงว่าคงแตกหักกันไปตั้งแต่ในงานแล้ว

แต่ตอนนี้ก็แย่ไม่แพ้กัน

“ท่านพี่ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไรกัน...”

หวังฮูหยินเมื่อกลับมาแล้วก็เอาแต่ร้องไห้ ร้องเพราะมิรู้ว่าลูกสาวหายตัวไปที่แห่งหนใด ไม่รู้ว่านางจะถูกรังแกหรือถูกทำร้ายหรือไม่

เพราะถึงอย่างไรนางก็ถูกลูกชายของแม่ทัพใหญ่เฟิงอู่หังลักพาตัวไป !

หัวใจของผู้เป็นแม่ย่อมเปี่ยมไปด้วยความกังวลไม่รู้สิ้น

นางร้องไห้ตลอดทั้งคืน ครั้นเมื่อถึงตอนเช้าก็เริ่มร้องไห้ต่ออีกครา

“ท่านพี่ ท่านรีบไปดูหน่อยเถิด ไปขอร้องท่านแม่ทัพ ไปขอร้องแม่ทัพเฟิงอู่หังให้ปล่อยตัวเยียนเอ๋อร์ไป... เยียนเอ๋อร์ลูกรักของข้า ... "

หวังฮูหยินร้องไห้จนดวงตาบวมแดง ราวกับใจจะขาด

หวังโส่วหนิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาเอาแต่เดินไปเดินมาอยู่ในโถงรับแขก

ไฟกำลังลุกโชนอยู่ในใจเขา

ซ้ำฮูหยินของตนยังพูดไม่หยุด พูดจนเขาแทบจะคลั่ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าระเบิดอารมณ์ใส่นางอยู่ดี

บุรุษที่อารมณ์เสียกับฮูหยินของตน จะเรียกว่าบุรุษได้หรือ ?

หวังโส่วหนิงอาจจะอารมณ์เสียกับคนอื่นได้ แม้แต่กับฝ่าบาทเองก็เช่นกัน แต่เขาไม่สามารถอารมณ์เสียกับฮูหยินของตนเองได้

เขาทำเช่นนี้มาตั้งแต่ที่เขาแต่งงานกับฮูหยิน และไม่เคยแสดงสีหน้าอันใดต่อฮูหยินของตนเลย

ไม่ว่าเขาในตอนนี้จะหงุดหงิดสักเพียงใด ก็มิได้แสดงอารมณ์ร้ายกับฮูหยินเลยแม้แต่น้อย

ทว่า หวังโส่วหนิงเองก็ไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป จึงพูดขึ้น

“ฮูหยิน ฮูหยินที่รักของข้า... เจ้าอย่าร้องไห้ไปเลย ลูกสาวเราจะต้องไม่เป็นอะไร เจ้าวางใจเถอะ !”

เมื่อหวังฮูยินได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้ยิ่งกว่าเดิม ตาก็จ้องไปยังผู้เป็นสามีแล้วเอ่ยขึ้น

“ท่านพี่ ท่านจะให้ข้าวางใจได้อย่างไรกัน เยียนเอ๋อร์ของเราต้องถูกทรมานโดยที่เราไม่รู้เป็นแน่... ท่านพี่ ท่านรีบไปที่ค่ายทหารของทัพแคว้นหนานดูเถิด ขอร้องให้ท่านแม่ทัพเฟิงอู่หังเฟิงอู่หังปล่อยให้ลูกสาวของเราไป"

เมื่อหวังโส่วหนิงเห็นว่าฮูหยินของเขาใจร้อนยิ่งกว่าเก่า เขาก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ขาที่ยังคงก้าวเดินไปมาอยู่ภายในห้องโถงรับแขก พลางขมวดคิ้วไปด้วย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่