ตอนที่ 1146 ชุยอวี้เก่งกาจนัก !

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาว หลี่จุ่นก็รู้ได้ทันทีว่าอวี้เซียงมีคิดเช่นใดอยู่

หลี่จุ่นลอบถอนหายใจ รู้ตัวว่าเจอปัญหาใหญ่เข้าเสียแล้ว

อย่าว่าแต่อีกหน่อยเขาจะเอาชนะจักรพรรดินีได้หรือไม่ หรือจะสามารถล้างแค้นให้อวี้เซียงได้หรือเปล่า เพราะด้วยสถานการณ์เช่นวันนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการกับจักรพรรดินีในอนาคต

เพราะตอนนี้ทั้งสองคนเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

แต่อวี้เซียงจงรักภักดีต่อเขามาโดยตลอด หากเขาไม่ช่วย เขาก็จะกลายเป็นคนที่ผิดสัญญา

อีกทั้งยังถือเป็นการทรยศต่อความไว้ใจอีกด้วย เขารู้สึกผิดต่ออวี้เซียงยิ่งนัก

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลี่จุ่นก็ถามขึ้น

“อวี้เซียง เช่นนั้นเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าความแค้นระหว่างเจ้ากับฝ่าบาทคืออะไรกันแน่ ?”

เมื่อได้ยินหลี่จุ่นเอ่ยถาม อวี้เซียงก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วมองไปยังชายหนุ่ม

น้ำตาที่รินไหลออกจากดวงตาของนาง ชวนให้น่าสงสารเสียเหลือเกิน หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยเสียงเบา

“ท่านหัวหน้า อวี้เซียงไม่อยากให้ท่านลำบากใจ... หากท่านไม่สามารถช่วยอวี้เซียงได้ อวี้เซียงก็จะไม่ถือโทษโกรธท่าน...”

ขนาดหัวหน้าของนางก็ยังเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า "ฝ่าบาท" ชื่อเรียกนี้เปี่ยมไปด้วยความนับถือ เชื่อว่าหัวหน้าคงไม่มีทางลงมือกับผู้หญิงคนนั้นลงเป็นแน่

นางรู้สึกเศร้าใจอยู่ลึก ๆ

ทั้งที่ตนเองรู้จักหัวหน้ามายาวนานกว่าสตรีผู้นั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหัวหน้าจะเห็นแก่ผู้หญิงคนนั้นมากกว่า...

ยิ่งคิดอวี้เซียงก็ยิ่งเสียใจ น้ำตาของหญิงสาวจึงรินไหลไม่หยุด

เสียงของน้ำตาที่หยดแหมะ ทำเอาตัวนางเองก็ตกใจเช่นกัน

นางจึงรีบหันหลังกลับแล้วเอ่ยขึ้น

“ท่านหัวหน้า ข้า... ข้าขอตัวไปทำงานก่อน”

หลี่จุ่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาอยากจะเรียกให้อีกฝ่ายอยู่ต่อ แต่อวี้เซียงก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้รั้งตัวหญิงสาวไว้ได้แม้แต่น้อย

หลี่จุ่นอ้าปากค้างและทอดถอนใจในทันที

เกรงว่าต่อไปเขาคงต้องปวดหัวเพราะเรื่องนี้เสียแล้วสิ

ณ คฤหาสน์ตระกูลชุย

มีคนจำนวนไม่น้อยพากันนั่งอยู่ในห้องโถง

ทุกคนล้วนเป็นสมาชิกตระกูลชุย

ที่นั่งหัวโต๊ะนั้นเป็นชายชราที่ถือไม้เท้าค้ำยัน แลดูชราภาพมากนัก อย่างน้อยต้องอายุสักเจ็ดสิบปีได้

คนคนนี้คือชุยหยวนซาน หัวหน้าตระกูลชุย