ตอนที่ 1150 กองกำลังมาเยือนตระกูลชุย !

ณ เรือนตระกูลชุย

ภายในห้องโถงใหญ่

เหล่าบุรุษตระกูลชุยพากันมารวมตัวที่ห้องโถงเพื่อรอข่าวดี พลางกินดื่มอย่างสุขสำราญ

“น้องสาม ถ้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ย่อมไม่มีอะไรผิดพลาดเป็นแน่ เจ้าวางใจเถอะ !”

“ใช่ รับรองว่าไม่มีปัญหาเกิดขึ้นแน่นอน !”

"เชื่อในความสามารถของเราเถอะ !"

“......”

สมาชิกตระกูลชุยต่างก็มองไปยังชุยเหวิน คำพูดของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยคำปลอบโยนและให้กำลังใจ

การลงมือครั้งนี้เป็นฝีมือการจัดการของชุยเหวินเช่นเคย เขานี่แหละคือผู้สั่งการเรื่องในคืนนี้

ชุยอวี้มองด้วยความงุนงน แต่เพราะลุง ๆ ของตนเองต่างก็พูดเช่นนี้ แม้เขาไม่เข้าใจแต่ก็ทำได้เพียงเออออตามเท่านั้น

ชุยอวี้เองก็มิใช่คนโง่อะไร

เขาพอจะเข้าใจได้อยู่ราง ๆ ว่าต้องมีการลงมือบางอย่างกับตระกูลหวังเป็นแน่ ดังนั้นในใจของเขาจึงเต็มไปด้วยการตั้งตารอฟังข่าวดี

เมื่อนึกถึงตระกูลหวังเขาก็นึกถึงหวังเยียนหรันขึ้นมา ชุยอวี้โมโหเสียจนกัดฟันกรอด

หวังเยียนหรัน นังผู้หญิงแพศยาไร้ยางอายนั่น !

นางบังอาจตามผู้ชายไม่รู้หัวนอนปลายเท้าออกไป ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน !

น่าสะอิดสะเอียนนัก !

รอให้จับตัวหวังเยียนหรันได้แล้ว เขาจะสั่งสอนหวังเยียนหรันให้สาสม แล้วค่อยอบรมสั่งสอนให้นางกลายเป็นนางทาสรับใช้ส่วนตัว ให้เขาได้เรียกใช้ทั้งวันคืนแต่เพียงผู้เดียว !

เพียงคิดถึงตรงนี้ ชุยอวี้ก็รู้สึกร้อนเร่าไปทั่วทั้งตัว ลำคอแห้งผาดไปเสียหมด

ชายหนุ่มเหลือบมองบิดาและปู่ของตนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ แล้วจึงค่อยเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ จากนั้นจึงไปพบกับสาวใช้ที่ปกติแล้วเขาเรียกใช้มาโดยตลอด

เมื่อสาวใช้คนนั้นเห็นว่าชุยอวี้มาหาเธออีกครั้ง นางก็เดินตามชุยอวี้ไปที่ห้องของทันทีด้วยท่าทีเขินอายแต่ก็ปรารถนาในตัวเขายิ่งนัก

ไม่นานนัก เสียงชวนให้จิตใจหวามไหวก็ดังออกมาจากห้องของชุยอวี้ ดุเดือดร้อนแรง

“ท่านพ่อ เราควรทำเช่นใดกับหวังโส่วหนิงดีหรือ ?”

ภายในห้องโถง ชุยเหวินเอ่ยปากถามบิดาของตน

ชุยหยวนซานซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะนั้นมีสีหน้าอันเมตตา เขาครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก็ใช้มือคลำไม้เท้าค้ำยันในมือแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ในเมื่อไม่เห็นตระกูลชุยเราอยู่ในสายตา แล้วยังกล้ายกเลิกงานวิวาห์ตามใจชอบ... เรื่องนี้เราคงไม่อาจยอมได้ง่าย ๆ“

“เอาอย่างนี้ พ่อได้ยินมาว่าทั้งเมียและลูกสาวของหวังโส่วหนิงนั้นงดงามยิ่งนัก ต่อให้อายุเข้าวัยกลางคนแล้วแต่ทรวดทรงองค์เอวก็ยังอวบอิ่ม ถึงตอนนั้นให้พวกนางมาปรนนิบัติรับใช้ข้าก็แล้วกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชุยเหวินก็ดูประอักกระอ่วนขึ้นมา

แต่ในเมื่อผู้เป็นบิดาชื่นชอบเช่นนี้ เขาเองก็ไม่สะดวกจะพูดอะไร ทำได้เพียงพยักหน้ารับ

ทุกคนในตระกูลชุยต่างก็กำลังกินดื่มกันอย่างมีความสุข

ทันใดนั้น ก็มีบ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างทุลักทุเล เขาคุกเข่าลงและตะโกนขึ้น

并未急着说话，而是让人给他拿来一把椅子，随即大马金刀坐下，才挥了挥手，淡淡道：