ตอนที่ 1173 จางเป่ยที่มีศิลปะในการพูด

คิดเห็นอย่างไร?

เป้าชุนชิวสีหน้าเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ไม่ได้เร่งรีบให้คำตอบ แต่กลับครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่

เพิ่งหันไปมองหน้าเจิ้นเป่ยอ๋องได้สักพัก เหมือนเจิ้นเป่ยอ๋องกำลังรอคำตอบจากตน เป้าชุนชิวถึงได้กัดฟันเอ่ยว่า

“จอมทัพ นี่ถือว่าเป็นวิธีที่…ไม่เลว!”

ทันใดนั้นเจิ้นเป่ยอ๋องก็รู้สึกตกตะลึง แววตาเพ่งเล็ง แล้วจึงค่อยๆพยักหน้า

“ส่งคนไปตามจางเป่ยใต้เท้าจางมาให้ที” เขาเอ่ยปากพูด

“ขอรับ จอมทัพ!”

เป้าชุนชิวโล่งอกไปชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้า

เดินออกจากกระโจมอย่างรวดเร็ว ส่งคนไปตามจางเป่ยที่ค่ายทหาร

ผ่านไปสักพัก จางเป่ยก็มาถึง

เดินเข้ามาในกระโจมทหารด้วยสีหน้าเบิกบาน มุ่งหน้าคารวะต่อเจิ้นเป่ยอ๋อง และเอ่ยว่า

“ข้าขอคารวะจอมทัพเจิ้นเป่ยอ๋อง!”

“ใต้เท้าจางเชิญตามสบาย!”

เจิ้นเป่ยอ๋องโบกมือเชิญนั่ง

จางเป่ยเหมือนจะรู้ว่าเจิ้นเป่ยอ๋องเรียกตนมาเพราะเรื่องอะไร จึงไม่รู้สึกร้อนใจ และนั่งลงไปอย่างไม่เกรงใจ

เป้าชุนชิวสั่งให้ทหารเฝ้ากระโจมไว้ให้ดี อย่าให้ใครเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ตามเข้าไปนั่งด้านใน

ทั้งสามนั่งล้อมวงกัน

เมื่อรินน้ำชาร้อนๆให้จางเป่ยด้วยตนเองเสร็จแล้ว เจิ้นเป่ยอ๋องก็เอ่ยขึ้นว่า

“ใต้เท้าจางมีความคิดจะไปซินตูหรือไม่?”

จางเป่ยฟังแล้วก็หรี่ตาเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเบาๆพลางเอ่ยว่า

“ฮาๆๆ ถ้าหากข้าไปซินตู เกรงว่าฝ่าบาทคงจะไม่ไว้ชีวิตข้าแน่ ถึงอย่างไรข้าก็เสียเหยียนโจวไปหมด”

เป้าชุนชิวกับเจิ้นเป่ยอ๋องฟังแล้วต่างก็มีแววตาสงสัย

ถ้อยคำของจางเป่ยมีสองความหมาย

ประการที่หนึ่งคือสูญเสียเมืองเหยียนโจว

ประการที่สองคืออำนาจปกครองทหารเปลี่ยนแปลง

วินาทีที่กองทัพเจิ้นเป่ยเข้ามาถึง จางเป่ยก็ได้มอบอำนาจปกครองกองทัพเหยียนโจวให้กับเจิ้นเป่ยอ๋อง!

ฉะนั้นจึงมีความหมายสองแง่ ประการที่สองนั้นไม่ได้เอ่ยอย่างชัดเจน ไม่ทำให้ชัดเจน แต่ต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!

เจิ้นเป่ยอ๋องพยักหน้า และเอ่ยต่อไปว่า

“งั้นก็ต้องลำบากใต้เท้าจางแล้ว”