ตอนที่ 1199 ฝ่าบาทไม่อยู่ที่นี่!

เมื่อเฟิงฉีถัวลองมาคิดดูแล้ว เมื่อนึกถึงความปกติที่เขาตรวจพบ เกรงว่านี่คงเป็นเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น !

เมื่อหลี่จุ่นได้ยินดังนั้น เขาก็พยักหน้าทันทีและเอ่ยขึ้น

“ท่านปู่เฟิง ถูกต้องแล้วละ ข้าเคยใช้กำลังภายในเพื่อรักษาบาดแผลของอาจารย์จริง ๆ !”

"แต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะประโยชน์อะไรเลย"

คราวนี้ทั้งพวกอวิ๋นเอ๋อร์ต่างก็หันไปมองทางเฟิงฉีถัวและหลี่จุ่นในทันที

เฟิงฉีถัวจึงส่ายหัวแล้วเอ่ยขึ้น

“ไม่สิ จิ่งจุ่น มีความเป็นไปได้มากว่าการรักษาของเจ้าจะช่วยอาจารย์ของเจ้าไว้ได้มากทีเดียวละ ! เมื่อครู่ตอนที่ข้าตรวจชีพจร รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ภายในร่างกายของอาจารย์เจ้าคล้ายมีพลังชีวิตประหลาดบางอย่างที่คอยยับยั้งไม่ให้อาการของนางทรุดหนัก เป็นไปได้มากทีเดียวว่าจะเกิดจากการที่เจ้ารักษาให้นาง !”

"จริงหรือ ?!"

สีหน้าของหลี่จุ่นเผยให้เห็นถึงความยินดีทันที "ท่านปู่เฟิง ท่านกำลังจะบอกว่าการที่ข้ารักษาให้อาจารย์นั้นมีประโยชน์หรือ ?"

เฟิงฉีถัวพยักหน้าด้วยความหนักแน่น ก่อนจะเอ่ยกับหลี่จุ่น

“ตอนนี้เจ้าลองรักษาอาการบาดเจ็บให้อาจารย์เจ้าดู ข้าจะลองดูด้วยตัวเองว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

หากเป็นการรักษาอาการบาดเจ็บจริง ก็ยังคงมีบางส่วนที่ไม่ถูกต้องตามหลักการนัก ถึงเขาจะไม่เข้าใจเรื่องวรยุทธ์ ไม่เข้าใจเรื่องกำลังภายใน แต่ก็เคยรักษาผู้ฝึกยุทธ์มาไม่น้อย แต่กลับไม่เคยพบลักษณะเช่นนี้มาก่อน

หลี่จุ่นก้าวรีบก้าวไปทันทีโดยไม่เอ่ยสิ่งใด เขากุมมือข้างหนึ่งของซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ จากนั้นก็เริ่มใช้กำลังภายในรักษาให้แก่หญิงสาว

ไม่นานนัก หลี่จุ่นก็รู้สึกว่าฝ่ามือของตนเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้น ทั่วทั้งตัวของเขาก็อบอุ่นขึ้นมาเช่นกัน

แต่พวกเฟิงฉีถัวนั้นกลับมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เพราะร่างกายของหลี่จุ่นนั้นกำลังส่องแสงเรืองรอง ไม่ใช่แค่เพียงแสงบนตัวหลี่จุ่นเท่านั้น

เป็นแสงสีขาวออกค่อนไปทางสีทอง

ร่างกายของซั่งกวนหว่านเอ๋อร์เองก็ส่องแสงเช่นเดียวกัน

แม้ว่าแสงนั้นจะอ่อนแรงกว่าหลี่จุ่นอยู่มาก แต่ก็เปล่งประกายออกมา

ราวกับว่าแสงนั้นกำลังสะท้อน ตอบรับซึ่งกันและกัน

มองดูแล้วช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก !

ทุกคนภายในห้องต่างพากันมองด้วยความตะลึงงัน

จนกระทั่งใบหน้าของหลี่จุ่นนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาก็หยุดการเดินกำลังภายในเพื่อรักษาแก่ซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ เฟิงฉีถัวเห็นดังนั้นก็รีบรุดเข้าไปตรวจชีพจรให้แก่หญิงสาว ฉับพลันสีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้น

“ไม่ผิดแน่ เป็นเพราะสิ่งนี้นี่ละ !”

“ท่านปู่เฟิง หากเป็นเช่นนี้ แปลว่าการที่ข้ารักษาให้อาจารย์มันมีประโยชน์จริง ๆ น่ะสิ !”

หลี่จุ่นรีบเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นทันที

หลังพายุฝนย่อมมีฟ้าที่สดใสจริง ๆ เสียด้วย