ตอนที่ 1202
ตอนที่ 1202 พบโจวชิง!
September 20, 2026
ภาษาถิ่นราชวงศ์อู่ของนางพูดได้ไม่ค่อยคล่องแคล่วเท่าไรนัก
พูดติด ๆ ขัด ๆ
ทว่าหลี่จุ่นตกตะลึงเป็นอย่างมาก
ไม่ได้เจอกันเท่าไรเอง ไม่นึกเลยว่าภาษาถิ่นราชวงศ์อู่ของนางจะพูดได้ดีถึงขั้นนี้แล้ว
แม่นางผู้นี้แน่วแน่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!
นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว!
สิ่งที่หลี่จุ่นไม่รู้ก็คือ หูเอ่อร์หยาหย่าเรียนภาษาถิ่นราชวงศ์อู่กับพี่สามและน้องห้าของตนทั้งวันทั้งคืน เพื่อให้ได้พูดคุยต่อหน้าเขา เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีวันไหนเลยที่นางละทิ้งการเรียน
ขยันหมั่นเพียรเป็นอย่างมาก!
ใคร ๆ ก็รู้ว่า คนคนหนึ่งมีเพียงแค่ตอนเด็ก หรือตอนอายุยังน้อยเท่านั้นถึงจะเรียนภาษาใดภาษาหนึ่งได้ง่ายที่สุด หลังจากนั้นยิ่งโตก็ยิ่งยาก
ทว่าหูเอ่อร์หยาหย่าทุ่มเทแรงกายแรงใจขยันเป็นอย่างมาก ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ก็ได้ผลที่น่าทึ่งแล้ว!
มองเห็นได้ถึงความตั้งใจ!
หลี่จุ่นเอ่ยชมจากใจจริง “ผู้นำสี่ ภาษาถิ่นราชวงศ์ของเจ้าพูดได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ”
ครั้นหูเอ่อร์หยาหย่าได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปครู่หนึ่ง พลันยิ้มออกมา
รอยยิ้มไร้เดียงสาเป็นอย่างมาก!
ยิ้มอย่างเบิกบานใจเป็นอย่างมาก!
เพราะการชมเชยที่ถูกชื่นชอบ เป็นเรื่องที่ทำให้คนดีใจมากจริง ๆ
หลี่จุ่นเอ่ย “ผู้นำสี่ พาข้าไปพบโจวชิงเถอะ”
“เจ้า เจ้าค่ะ!”
หูเอ่อร์หยาหย่ารีบพยักหน้า เดินนำทางอยู่ด้านหน้า
อันที่จริงสองวันมานี้นางคอยมาเดินเล่นอยู่แถวประตูค่ายตลอด เพราะรอคอยว่าหลี่จุ่นจะมา ท้ายที่สุดตอนนี้นางก็รอจนเขามาแล้ว
แน่นอนว่าในใจของหูเอ่อร์หยาหย่าดีใจจนเนื้อเต้น ปลื้มปีติเป็นอย่างมาก
ฝีเท้าที่เดินไปตามถนนว่องไวขึ้นเยอะ
ตามหูเอ่อร์หยาหย่าจนมาถึงนอกกระโจมบัญชาการ หูเอ่อร์หยาหย่าเดินเข้าไปในกระโจมก่อนก้าวหนึ่ง
ผ่านไปไม่นาน ผู้นำสามที่ร่างกายกำยำล่ำสันและผู้นำห้าที่ตุ้งติ้งเล็กน้อยทว่าไม่ได้หล่อไปกว่าตนก็รุดหน้าออกมาก่อนเป็นสองคนแรก!
“ท่านจอมทัพ ท่านมาแล้ว!”
“ท่านจอมทัพ รีบเข้ามาเร็วเข้าสิ!”
ไม่ต้อบอกเลยว่าผู้นำสามกับผู้นำห้าเป็นมิตรแค่ไหน โดยเฉพาะผู้นำสามครั้นเห็นหลี่จุ่นก็ราวกับเห็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองอย่างนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ดุร้ายน่ากลัวใบหน้านั้นยิ้มอย่างประสบสอพลอสุด ๆ
“ทั้งสองท่าน ไม่เจอกันนานเลย! ช่วงนี้ลำบากท่านทั้งสองแล้ว!”
หลี่จุ่นประสานมือแสดงความขอบคุณ!
ตอนที่พวกเขาไปยังเหยียนโจว เนื่องจากหลี่จุ่นเป็นห่วงซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้มาพบพวกเขาอย่างเป็นทางการ เพียงแค่ให้คนพาพวกเขามาอยู่ที่นี่ และตั้งค่ายพักแรมชั่วคราวให้พวกเขา
“ท่านจอมทัพ ท่านเกรงใจกันเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำ!”
ผู้นำสามรีบเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการประจบสอพลอ