ตอนที่ 1209 ก็ไม่ได้งามไปกว่าข้าเท่าไหร่

จักรพรรดินีจ้องมองซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและพูดว่า

“น้องหญิงเอ๋ย พี่มาหาแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังนอนอยู่ล่ะ”

นางไม่สนใจอวิ๋นเอ๋อร์และเซียวเจิ้นที่ยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งตกใจกลัวจนเหงื่อโชกไปทั้งตัวเลย แต่เดินตรงไปยังเตียงนอน และชำเลืองมองซั่งกวนหว่านเอ๋อร์

มุมปากยังเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย พร้อมพูดจาดูถูกว่า

“ปกติเจ้ามักจะมาข่มขู่อวดเบ่งอยู่เสมอมิใช่หรือ ตอนนี้ข้ามาแล้ว เหตุใดเจ้ายังเป็นทองไม่รู้ร้อนเช่นนี้”

เซียวเจิ้นและอวิ๋นเอ๋อร์ที่อยู่หน้าประตูเห็นแล้วถึงกับใจหายหล่นไปถึงตาตุ่ม

ครู่ต่อมา จักรพรรดินีก็เอื้อมมือไปหาซั่งกวนหว่านเอ๋อร์

“ฝ่าบาท ได้โปรดเมตตาด้วยเถิดขอรับ”

เซียวเจิ้นไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากที่ไหน รีบคุกเข่าลงบนพื้นแล้วตะโกนเสียงดังว่า

“ฝ่าบาท ได้โปรดปล่อยนายท่านไปเถิดขอรับ”

จักรพรรดินีหันหลังขวับทันที

ชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเย็นชา พร้อมพูดด้วยน้ำเย็นชาว่า

“ไสหัวออกไป”

“ฝ่าบาท ได้โปรดปล่อยนายท่านไปเถิดเจ้าค่ะ....”

อวิ๋นเอ๋อร์ก็คุกเข่าลงเช่นกัน

ทั้งสองคนแสดงสีหน้าวิงวอน แต่จักรพรรดินีเห็นแล้วกลับจ้องมองด้วยสายตาอันเยือกเย็นและเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม

นางพุดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกเจ้าช่างจงรักภักดีต่อนางเหลือเกิน ไม่กลัวข้าฆ่าพวกเจ้าหรืออย่างไร”

เซียวเจิ้นกัดฟันพูดว่า

“ฝ่าบาท นายท่านเคยช่วยชีวิตข้า หากฆ่าข้าน้อย แล้วไว้ชีวิตนายท่าน ข้าน้อยก็เต็มใจยอมตายขอรับ”

อวิ๋นเอ๋อร์ก็พยักหน้าหงึกๆ และพูดว่า

“หากไม่มีนายท่าน ข้าคงหิวตายไปตั้งนานแล้ว... ข้าน้อยก็ยอมตายเช่นกัน ได้โปรดฝ่าบาทไว้ชีวิตนายท่านด้วยเจ้าค่ะ”

จักรพรรดินีมีสีหน้าเย็นชา และจ้องพวกเขาตาเขม็ง

แต่นางไม่ได้คิดจะหยุดเลย ยังคงเอื้อมมือไปหาซั่งกวนหว่านเอ๋อร์

อวิ๋นเอ๋อร์และเซียวเจิ้นเห็นแล้วถึงกับมีสีหน้าสิ้นหวังในทันที

พวกเขาปกป้องนายท่านสุดชีวิต แต่ไม่อาจต้านทานอำนาจของจักรพรรดินีเพียงผู้เดียวได้

ก่อนหน้านี้วรยุทธ์ของจักรพรรดินีไม่เป็นสองรองจากนายท่าน ใต้หล้านี้น้อยนักจะมีคู่ต่อสู้

หรือว่า นายท่านจะ...

พวกเขารีบหลับตาลงเพราะไม่กล้ามองดูนายท่านสิ้นใจต่อหน้าต่อตา

ทว่า

ผ่านไปนานโข แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร

พวกเขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเห็นจักรพรรดินีเพียงประคองใบหน้าของซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ แต่ไม่ได้ลงมือ

พวกเขาตกตะลึงในทันที

จักรพรรดินีจ้องมองใบหน้าของซั่งกวนหว่านเอ๋อร์ พลางลูบไล้ด้วยความอ่อนโยน แล้วจัดผมรุงรังที่ปิดบังใบหน้าพลางพูดเสียงเบาว่า