ตอนที่ 1212 ทรุดลง

หลี่จุ่นรีบผละออกจากหูเอ่อร์หยาหย่าด้วยสีหน้างุนงง

หูเอ่อร์หยาหย่าตามหลี่จุ่นเข้าไปในกระโจมทั้งหน้าแดงระเรื่อและพูดเสียงเบาว่า

“พี่สาม... ให้ข้ามาปรนนิบัติท่านจอมทัพเจ้าค่ะ...”

หลี่จุ่นถึงกับอึ้งไปเลย

ปรนนิบัติเขา?

นี่...

เมื่อวานเขาปฏิเสธไปครั้งหนึ่งแล้ว ไฉนจึงยังมาอีกล่ะ

จู่ๆ หลี่จุ่นก็รู้สึกคิดหนัก

ถ้าตอนนี้ปฏิเสธอีก ผู้หญิงหน้าบางคนนี้จะอับอายมากแค่ไหน

แต่ถ้าไม่ปฏิเสธก็ไม่สะดวกจริงๆ

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหูเอ่อร์หยาหย่าจะโปรยเสน่ห์อันเย้ายวนให้เขาอีกหรือไม่ ถ้าเขาเองทนไม่ไหวล่ะ แย่แน่!

เพียงแค่จักรพรรดินีรู้เรื่องนี้ เกรงว่าต้องหาข้ออ้างลงโทษเขาแน่

และให้เขาไล่หูเอ่อร์หยาหย่าไป

หลี่จุ่นถอนหายใจพลางมองหูเอ่อร์หยาหย่าก่อนจะพูดว่า

“ผู้นำสี่ เจ้านั่งลงก่อน เจ้าให้ปัญหายากกับข้าจริงๆ”

หูเอ่อร์หยาหย่าเข้าใจความหมายของหลี่จุ่น

แต่ไม่พูดอะไร เพียงนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

หลี่จุ่นครุ่นคิดแล้วพูดว่า

“มาถึงขนาดนี้แล้ว งั้นเจ้าก็อยู่รับใช้ข้าชั่วคราวไปก่อนแล้วกัน หากเมื่อใดไม่สะดวกจริงๆ คงต้องให้เจ้ากลับไป”

หูเอ่อร์หยาหย่าได้ฟังแล้วก็ดีใจทันที รีบพยักหน้าและพูดว่า

“เจ้าค่ะท่านจอมทัพ ข้า... จะทำให้ดีที่สุด”

หลี่จุ่นพยักหน้า และพูดว่า “งั้นเจ้าก็ไปเตรียมตัวก่อนแล้วกัน ข้าจะให้คนสร้างกระโจมข้างๆ นี้ให้เจ้า”

“เจ้าค่ะท่านจอมทัพ...”

หูเอ่อร์หยาหย่าพยักหน้าด้วยความดีใจ ในขณะเดียวกันก็แอบโล่งใจ

“เอ่อใช่สิ เดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย หากเจ้าต้องการอะไรก็บอกกับทหารยามที่อยู่ข้างนอก ข้าจะสั่งพวกเขาไว้”

หลี่จุ่นพูดจบแล้วก็ดื่มน้ำก่อนจะลุกขึ้นยืน และเตรียมจะออกไป

หูเอ่อร์หยาหย่าตาไวมองเห็นชุดคลุมยาวแขวนอยู่บนราว รีบลุกขึ้นและวิ่งไปหยิบมาให้หลี่จุ่น

พร้อมทำท่าทางจะสวมให้หลี่จุ่นด้วยสีหน้าพร้อมปรนนิบัติ และพูดว่า

“ท่านจอมทัพ... อากาศหนาวแล้วเจ้าค่ะ”

หลี่จุ่นอึ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ และปล่อยให้นางสวมชุดให้เขา

เผลอแป๊บเดียวก็เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศหนาวเย็นขึ้นทุกวัน

หูเอ่อร์หยาหย่าจัดรอยยับให้หลี่จุ่นอย่างอ่อนโยน จากนั้นผูกเชือกด้านหน้าให้เขาอย่างอ่อนโยนอีก