ตอนที่ 1228 หนึ่งในพี่สะใภ้!

หูเอ่อร์หยาหย่าสับสนไปหมด!

ไม่คาดคิดเลยว่าหลี่จุ่นจะจูบนางในที่แบบนี้!

ไม่คาดคิดเลยว่าหลี่จุ่นจะจูบนาง!

นางตื่นตระหนกตกใจ ในเวลานี้ทั้งรู้สึกหวานซึ้งและตกใจ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเขินอายมาก

วินาทีหลังจากถูกหลี่จุ่นจูบ ตาของนางก็ค่อย ๆ พริ้มหลับ ร่างกายอ่อนยวบยาบ ราวกับว่ากำลังหมดแรง

ทั้งเนื้อตัวแทบจะร่วงลงไปกับพื้น

แต่แล้ว

เวลานี้ หลี่จุ่นใช้มืออันแข็งแรงของเขา โอบรัดเอวของนางไว้แน่น

การกระตุ้นอันเร่าร้อนดังกล่าว ทำให้หูเอ่อร์หยาหย่าอ่อนแรงไปทั้งตัว ร่างกายตอบสนองทันที!

ทันใดนั้น นี่อาจกล่าวได้ว่าคือรักแบบสายฟ้าแลบ!

เมื่อมันเลยเถิดไปแล้ว ก็ยากที่จะดึงกลับมา!

“หยาหย่า...”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หูเอ่อร์หยาหย่าจึงรู้สึกตัวว่าสิ่งอันนุ่มสบายนี้ ได้หลุดออกจากปากตัวเองไปแล้ว...

นางรู้สึกกระหาย อยากสัมผัสมันอีกสักครั้ง

เสียงของหลี่จุ่นนั้นดังขึ้นเบา ๆ และลมหายใจอุ่น ๆ ก็พัดเข้าหูของนาง ราวกับว่านางกำลังจะลายลายไปทั้งตัว

หูเอ่อร์หยาหย่า...ล้มตัวลงทันที

หมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว องค์หญิงถูกหลี่จุ่นอุ้มไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง

หญิงอันงดงามอยู่ในอ้อมแขน และอารมณ์ก็ขึ้นไปถึงขั้นสุด

แน่นอนว่าหลี่จุ่นไม่สามารถอุ้มหูเอ่อร์หยาหย่ากลับไปถึงโรงเตี๊ยม ต่อหน้าธารกำนัลนั้นแม้ว่าเขาจะไม่เขินอาย แต่หูเอ่อร์หยาหย่าต้องรู้สึกเขินอายแน่นอน

โชคดีที่ประตูซีเฉิงแห่งนี้ ไม่มีทหารรักษาการณ์เฝ้าอยู่

ไม่ได้เฝ้ากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะทหารส่วนใหญ่ไปอยู่ที่ประตูเมืองบูรพากันหมด

มิเช่นนั้นหูเอ่อร์หยาหย่าที่ถูกเขาอุ้มไว้ และถูกจูบอยู่ที่ประตูเมือง การกระทำเช่นนี้ แม้ว่าหน้าเขาจะหนาเท่ากำแพงเมืองแต่ก็ไม่สามารถทำได้

เขาเข้าไปในเมือง

หลี่จุ่นรีบหาโรงเตี๊ยมที่อยู่ในระแวกใกล้ บุกเข้าไปในความมืดมน ในคืนอันมืดมิด ณ ห้องโถงโรงเตี๊ยม เขาวางหูเอ่อร์หยาหย่าที่ตัวนุ่มนิ่มจนอ่อนยวบลงบนโต๊ะ

“หยาหย่า...”

เขาหายใจออกเบา ๆ ลมหายใจของเขาสั่นระรัวเล็กน้อย

“คุณชาย...ร้อนเหลือเกิน...”

หูเอ่อร์หยาหย่ากอดคอของเขาไว้แน่น จูบเขากลับอย่างเร่าร้อน จูบอยู่อย่างนั้นไปสักพัก

อารมณ์ปะทุเดือด!

หลี่จุ่นเตะม้านั่งที่อยู่ข้าง ๆ ออกไป พังหน้าต่าง จนกระทั่งแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทั้งห้องโถง!