ตอนที่ 1264 เมื่อคืนฝ่าบาทเสด็จมา!

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้โกรธจัดถึงเพียงนี้ หากเข้าไปใกล้ตอนนี้ อาจจะโดนทำร้ายได้

ดังนั้นหลี่จุ่นจึงเลือกที่จะเดินออกไปกับเฟิงอู่หังทันทีหลังจากหารือกันเสร็จ

ทันทีที่หลี่จุ่นเดินออกไป...จักรพรรดินีที่อยู่ในกระโจมกลางกองทัพ กลับกัดฟันกรอด กำหมัดแน่น รู้สึกอารมณ์เสียอยู่ในใจ!

เจ้าคนน่ารังเกียจ...

ไอ้คนผีทะเลพรรค์นี้...

ไอ้คนชั่วช้าสามานย์....

เขาเดินกลับไปทั้งอย่างนั้นเลย!

บัดซบ ระยำ...

โฉดชั่ว เลวทราม!

ทำให้ตัวเองโมโหแท้ ๆ แทนที่จะง้องอนตัวเอง แต่กลับกลับไปทำตัวเลอะเทอะกับผู้หญิงคนอื่น ที่แท้ก็ไม่ได้ใส่ใจนางเลยสินะ...

“เหอะ เหอะ...”

จักรพรรดินียิ่งคิดยิ่งโมโห มุมปากของนางยิ้มเยาะ “ดูเหมือนว่าข้าจะคิดเข้าข้างตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว ก็แค่ไอ้คนหลายใจคนหนึ่ง...แค่ไอ้คนที่มาหลอกลวงล้อเล่นกับหัวใจข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าไม่ควรไปเชื่อใจเขา...”

บางทีข้างในใจเขา...

ตัวนางเองอาจจะไร้ค่าก็เป็นได้...ยังไม่ได้พูดถึงอาจารย์ของเขาคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้อยู่ข้างกายเขา เกรงว่าที่ในใจของเขาจะมีไว้ให้คนที่ตำแหน่งสูงส่งและสำคัญกว่าตัวนาง...

“เจ้าคนแซ่หลี่...”

จักรพรรดินีมีสีหน้าเศร้าหมอง ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร นางยิ่งรู้สึกน้อยอกน้อยใจมากขึ้นเท่านั้น น้ำตาในดวงตา ในที่สุดก็หยุดมันไว้ไม่ได้ กลายเป็นสายวารีไหลหลั่งลงมา

หลี่จุ่นและเฟิงอู่หังออกไปจากกระโจมกลางกองทัพแล้ว

หลี่จุ่นกล่าว “ท่านอาวุโส ข้ามีเรื่องอยากขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง”

“ว่ามา”

“คืนนี้ขณะที่ท่านและฝ่าบาทไปฆ่าฉินจ่าน หวังว่าท่านจะแสดงความเมตตาต่อหวังเซิ่ง คนคนนี้อยู่กับข้าตอนที่อยู่ชายแดนเหนือ เขาเป็นขุนพลปราดเปรื่องหาตัวจับยาก หากเราสามารถโน้มน้าวให้เขายอมแพ้ได้ ฝั่งเราก็จะมีขุนพลปราดเปรื่องมาเพิ่มอีกนายหนึ่ง!” หลี่จุ่นอธิบาย

เฟิงอู่หังได้ยินเช่นนั้น ก็ลูบเคราของตัวเองไปมา เขาพยักหน้าช้า ๆ ขณะใช้ความคิดและพูดว่า

“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าหนูเอ่ยปากแล้ว เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะทุบตีเขาเต็มแรงและจับตัวเขามา หากเขาไม่ยอมจำนน ข้าจะสับเขาเป็นชิ้น ๆ !”

“ได้ หากเขาไม่ยอมจำนนค่อยว่ากัน!” หลี่จุ่นสบายใจขึ้นมาทันที

ถึงอย่างไรหวังเซิ่งผู้นี้ก็เคยติดตามเขามาก่อน ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องแสดงความเมตตาต่อเขา

ขอแค่จับตัวมาก่อน พอได้เจอตัวเองแล้ว...น่าจะโน้มน้าวสำเร็จ!

หลี่จุ่นครุ่นคิดและกำชับว่า

“ใช่แล้ว ท่านผู้อาวุโส คืนนี้พวกท่านต้องระวังไว้ หวังเซิ่งผู้นี้เคยติดตามข้ามาก่อน ดังนั้นมีความเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะใช้วิธีการต่อสู้ของข้า...ต้องป้องกันไว้ให้ดี”

เมื่อเฟิงอู่หังได้ยินเช่นนั้นก็ตะลึงงัน จากนั้นก็ขมวดคิ้ว