ตอนที่ 131 ‘ไซอิ๋ว’ ได้รับความนิยมสุดขีด !

“ขอรับ ท่านอ๋อง”

หยางจงชำเลืองมองหลินกงกงพลางพยักหน้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม แล้วจึงรีบเดินออกไป

สีหน้าของรัชทายาทยังคงไร้ซึ่งอารมณ์อยู่บ้าง ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาประสานกันแล้วเอ่ยด้วยท่าทีเกรงใจ “รบกวนน้องหกแล้ว”

เมื่อหยางจงกลับเข้ามาอีกครั้งเพื่อแจ้งว่าอาหารเช้าถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว

หลี่จุ่นก็รีบลุกขึ้นทันที เขาผายมือออกไปเพื่อเป็นการเชื้อเชิญ

“เสด็จพี่ เชิญ”

รัชทายาทพยักหน้ารับแล้วจึงลุกขึ้นเดินออกไปจากโถงรับแขก

เมื่อมาถึงห้องรับประทานอาหารก็พบว่ามีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

ทั้งเต้าฮวย ซาลาเปา หมั่นโถว เต้าหู้ต้ม เต้าหู้ผัดต้นหอม ไข่ไก่ต้ม เห็ดหูหนูขาวตุ๋น...

เมื่อเห็นอาหารเช้าที่หลากหลายบนโต๊ะ สายตาของรัชทายาทก็เกิดเกร็งขึ้นมา เขามองไปยังหลินกงกงที่อยู่ข้าง ๆ อย่างอดไม่ได้

สายตาของหลินกงกงเองก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

อาหารเช้าของจวนอ๋องช่างเยอะเหลือเกิน

“อยู่ที่จวนข้า เสด็จพี่กินให้เต็มที่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

หลี่จุ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้มหลังจากนั่งลง

รัชทายาทพยักหน้า สีหน้าของเขายังคงนิ่งเรียบ

สองพี่น้องนั่งตรงข้ามกันและพากันเริ่มกิน

รัชทายาทรู้สึกประหลาดใจกับอาหารบนโต๊ะเหล่านี้ยิ่งนัก

แม้มิได้เอ่ยอันใดออกมา แต่สีหน้าท่าทางของชายหนุ่มนั้นได้เปิดเผยจนหมดสิ้น ว่าแท้จริงแล้วภายในใจของเขามิได้สงบนิ่งเหมือนดั่งท่าทีที่แสดงออก

หลินกงกงที่ยืนอยู่ข้างกันนั้น เมื่อเห็นว่าองค์ชายของตนกินอาหารได้อย่างเป็นสุข จึงแอบกลืนน้ำลายด้วยนึกอิจฉาอยู่ในใจเป็นอย่างยิ่ง

อาหารบนโต๊ะในมื้อนี้มีความหลากหลาย เกรงว่าจะทำด้วยความประณีตและหลากหลายเสียยิ่งกว่าอาหารเช้าของฝ่าบาทเสียอีก

หรือการที่ฝ่าบาทตั้งใจให้รัชทายาทมากินอาหารเช้ากับจิ่งอ๋อง ก็เพราะรู้ว่าอาหารเช้าของจวนจิ่งอ๋องนั้นล้ำเลิศนักอย่างนั้นหรือ

เกิดความคิดนับไม่ถ้วนอยู่ภายในใจของหลินกงกงขึ้นมาในชั่วขณะนั้น

เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว หลี่จุ่นที่เห็นว่ารัชทายาทกินอาหารเช้าด้วยความพึงพอใจ ก็ใช้ผ้าเช็ดมุมปากเพื่อแสดงว่ากินเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เสด็จพี่ ท่านพึงพอใจกับอาหารเช้ามื้อนี้หรือไม่” หลี่จุ่นเอ่ยถามออกไป

พอใจมากทีเดียวละ...

รัชทายาทเอ่ยตอบอยู่ในใจ ครั้นเมื่อเหลือบมองหลี่จุ่นแล้วกลับพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ก็ไม่เลวนัก”

หลี่จุ่นยิ้มรับโดยไม่พูดอันใดที่เป็นการหักหน้า

ไม่เลวนักหรือ

ดูท่าแล้ว รัชทายาทเองก็เป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจน่าดูเชียวละนะ

หลินกงกงรีบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มทันที “จิ่งอ๋อง ในเมื่อกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็คงไม่รบกวนท่านแล้วละ ขอตัวก่อน”

เมื่อหลี่จุ่นได้ยินก็รีบเอ่ยรั้งทันที “จะอยู่ต่ออีกสักหลายชั่วยามก็ได้ รอกินข้าวกลางวันเสร็จแล้วค่อยกลับไปก็ไม่สายหรอก”

หลินกงกงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ขอบคุณในน้ำใจของท่านอ๋อง แต่คงไม่ท่านรบกวนแล้วละ องค์ชายรัชทายาทยังมีงานที่ต้องสะสาง ขอตัวก่อน”