ตอนที่ 1334 เขายังมีชีวิตอยู่

ครู่ต่อมา

เสิ่นจิงหงชงชาให้น่าหลันเหวิน ทั้งสามคนนั่งพูดคุยกันอยู่ที่โต๊ะหินบริเวณลานบ้าน

“ข้าได้ยินเรื่องของเสิ่นไท่ฟู่แล้ว ข้ารู้สึกผิดยิ่งนักที่ไม่สามารถเจอหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายได้ ขอแสดงความเสียใจกับแม่นางเสิ่นด้วย...”

น่าหลันเหวินถอนหายใจแล้วพูด

น้ำเสียงนางดูเศร้าโศกเล็กน้อย

เมื่อได้ยินน่าหลันเหวินพูดเช่นนั้น ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดของเสิ่นจิงหงผุดขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางของนางดูหดหู่เล็กน้อย ทว่ากลับพลันฝืนยิ้มขึ้นมา

“ขอบพระคุณเพคะฝ่าบาท”

จากนั้นสายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่ท้องของน่าหลันเหวิน ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า

“ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าเป็นลูกของ...”

น่าหลันเหวินเหลือบมองเสิ่นจิงหง ลังเลเล็กน้อย ในที่สุดก็ถอนหายใจและพูดว่า

“นี่คือลูกของน้องหก”

หา?!!

เสิ่นจิงหงดวงตาเบิกโพลง ร่างกายเกือบลุกขึ้นยืน ประหนึ่งว่าได้ยินข่าวอันเหลือจะเชื่อ!

นี่ นี่ลูกของหลี่หลางงั้นหรือ?!

นี่มันเรื่องอันใดกัน?

พวกเขาเป็นพี่น้องกันนะ...

น่าหลันเหวินส่ายหัวด้วยความกลุ้มใจและกล่าวว่า

“แม่นางเสิ่น เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าและน้องหกมิใช่พี่น้องร่วมสายเลือด...ข้ามิใช่บุตรทางสายเลือดของเสด็จพ่อ”

นี่มัน...

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจิงหงก็ตกตะลึงอีกครั้ง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

องค์หญิงใหญ่มิใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของฝ่าบาทงั้นหรือ?!

หลังจากตกตะลึงแล้ว เสิ่นจิงหงก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันยากจะที่ยอมรับเล็กน้อย

แม้ว่าไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็มีศักดิ์เป็นพี่น้องกัน เหตุใดถึงได้...