ตอนที่ 1357 เคยนอนด้วยกันแล้วใช่ไหม?

หลี่จุ่นทับจักรพรรดินีไว้ และกำลังจะจูบไปที่ริมฝีปาก

แต่ทว่า!

จักรพรรดินีกลับหลบ หันหน้าไปอีกทาง

หลี่จุ่นอึ้งไปชั่วครู่ และจูบไปอีกครั้ง ปรากฎว่าจักรพรรดินีก็หลบอีก

ดูเหมือนแววตาของจักรพรรดินีจะหดหู่เล็กน้อย หลี่จุ่นรู้สึกตะลึง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“เพราะอะไร?”

จักรพรรดินีนิ่งเงียบชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยว่า

“ที่ท่านแต่งงานกับข้าไม่ได้แต่งเพราะรักข้า ตอนนี้ท่านแค่ต้องการร่างกายของข้าเท่านั้น?”

หลี่จุ่นรู้งุนงง และเอ่ยถามว่า “ทำไมท่านถึงคิดเช่นนี้?”

“ท่านเป็นคนกล่าวเอง” จักรพรรดินีเบะปากพูด

หลี่จุ่นเอ่ยขึ้นทันที “ข้าสามารถสาบานต่อฟ้าได้ ที่ข้าแต่งงานกับท่านเพราะว่าข้ารักท่าน!”

หลี่จุ่นฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที จักรพรรดินีเข้าใจมาตลอดว่าที่ตนยอมแต่งงานกับนางเพื่อต้องการกองทัพของเจิ้นเป่ยอ๋อง ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องบอกให้นางรู้

จักรพรรดินีมองหลี่จุ่น และไม่พูดไม่จา

หลี่จุ่นเอ่ยต่อว่า

“ครั้งก่อนท่านถามข้าว่า ที่ข้าแต่งงานกับท่านเพราะกองทัพของเจิ้นเป่ยอ๋องใช่หรือไม่ ก็ก็ตอบว่าน่าจะใช่ นั่นเป็นเพราะข้าชอบท่านอยู่แล้ว และคิดจะแต่งงานกับท่าน แต่ข้ากลัวว่าท่านจะไม่ยินยอม จึงได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง และแต่งงานกับท่าน! ข้ารักท่านจริงๆ”

อืม เขายังรักอีกหลายคน!

เขามีหัวใจแห่งรักที่กว้างใหญ่!

จักรพรรดินีสีหน้าตะลึงเล็กน้อย และแดงขึ้นชั่วพริบตา

ตอนแรกก็รู้สึกเขินอยู่แล้ว มาตอนนี้ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

หลี่จุ่นสังเกตเห็นว่าจักรพรรดินีเชื่อแล้ว จึงยิ้มขึ้นเล็กน้อย และเอ่ยกับนางข้างหูด้วยลมหายใจอันอุ่นและนุ่มนวลว่า

“จ้าวจ้าว”

“คำว่า “จ้าวจ้าว” ประโยคนี้ทำให้จักรพรรดินีตัวสั่นเทาเล็กน้อย และในวินาทีนี้ หลี่จุ่นก็จับมือของนางไว้ จากนั้นก็จูบริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของนาง และจูบอย่างใจต้องการ”

การจูบนี้เหมือนทำให้เวลาหยุดนิ่ง มีเพียงความสวยงามในห้องเท่านั้น

“จริงด้วย!”

อยู่ในวินาทีนี้!

เจียงเยว่ฉานที่ออกไปแล้วก็กลับมาอีก เมื่อเดินเข้าประตูก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า

“หลี่จุ่น ข้าต้องการทราบก่อนว่าศิษย์พี่สามสอนอะไรท่านไปบ้าง…”

แต่ทว่า!

เวลาต่อมา!

นางเห็นหลี่จุ่นกับจักรพรรดินี ทับกันอยู่บนเตียงอย่างตัวแข็งทื่อ

เจียงเยว่ฉานก็ตะลึง เดินเข้าไปข้างกายทั้งสองคน และเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า

“พวกท่านกำลังทำอะไรกัน?”

หลี่จุ่นปล่อยริมฝีปากอ่อนนุ่มของจักรพรรดินี จักรพรรดินีอับอายจนต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาบังตัว

“ศิษย์พี่รอง พวกท่านคิดจะทำอะไร? ท่านปิดหน้าทำไม?” เจียงเยว่ฉานเอ่ยถามขึ้นอีก