ตอนที่ 1369 ข้าเป็นสายเลือดที่แท้จริงแห่งจงหยวน!

เจิ้นเป่ยอ๋องมองเอกสารในมืออย่างว่างเปล่า ตัวสั่นสะท้านไปหมด

"สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากนั้นไม่นานขุนนางผู้บัญชาการก็เปลี่ยนม้วนเอกสาร และส่งม้วนเอกสารใหม่มาให้ข้า บอกกับข้าว่าเพราะเลอะเลือนขึ้งเขียนผิด องค์หญิงและองค์ชายจมน้ำตาย!"

หลี่เจิ้งพูดพร้อมกับโยนม้วนเอกสารอีกฉบับหนึ่งให้กับเจิ้นเป่ยอ๋อง แล้วก็เอ่ยเยาะเย้ยต่อพูดว่า

"แล้วอะไรล่ะที่น่าสนใจกว่า? ก็คือไม่นานนักขุนนางผู้บัญชาการนั้นก็บอกข้าว่าขอลากลับบ้านเกิด! จากนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าขุนนางผู้บัญชาการคนนั้นก็ได้พบกับโจรระหว่างทางกลับบ้านเกิด และถูกลอบสังหาร! ฮ่าฮ่าฮ่า~ น้องรอง เจ้ายังต้องการให้ข้าอธิบายอีกหรือไม่? ”

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่เสด็จพ่อจะทําเช่นนี้......"

ร่างของเจิ้นเป่ยอ๋องสั่นสะท้าน!

เขาจ้องมองเอกสารทั้งสองม้วนที่มีลายมือเหมือนกันด้วยแววตาว่างเปล่า สีหน้าเปลี่ยนไป!

หลี่เจิ้งส่งเสียงเยาะเย้ยและพูดว่า

"น้องรอง เจ้าว่าน้องหญิงหกและน้องชายเจ็ดมองเห็นเสด็จพ่อตอนไหน? แล้วเห็นอะไร? หากเจ้ายังจําตอนที่พวกเขาเกิดเรื่องได้......ตอนนั้นเป็นเวลาที่ข้ายอมรับพี่สะใภ้ที่ชื่นชอบมาเป็นนางสนม และพวกเขาก็สนิทกับพี่สะใภ้ของเจ้ามาก! เจ้าว่าพวกเขาเห็นอะไร? นั่นถึงได้เป็นเหตุผลที่ต้องตาย? ฮ่าฮ่าฮ่า~"

ดวงตาของเจิ้นเป่ยอ๋องกลายเป็นสีแดงเลือด ถึงขั้นโหดเหี้ยมมาก!

ทันใดนั้นก็โยนม้วนเอกสารในมือของเขาออกไป และพูดด้วยเสียงทุ้ม

"หลี่เจิ้ง นี่เป็นเพียงคําพูดของท่านฝ่ายเดียว ข้าไม่เชื่อ! เสด็จพ่อและน้องสามตายไปนานแล้ว! เป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่! ”

"พวกเขาสมควรตายจริงๆ เสด็จพ่อและน้องสามที่เจ้ารู้จักตายไปแล้ว!" หลี่เจิ้งเยาะเย้ย

เจิ้นเป่ยอ๋องลุกขึ้นและพูดด้วยเสียงเย็นชา

"หากวันนี้ท่านต้องการพูดเรื่องนี้กับข้า เช่นนั้นก็ไม่ต้องแล้ว! จากนี้ไป......ท่านและข้าเป็นศัตรูกัน! ”

"ไม่ต้องรีบร้อน น้องรอง ข้าแค่บอกความจริงกับเจ้า! จากนั้นให้เจ้าทำงานจุ่นเอ๋อร์! ”

ในที่สุดหลี่เจิ้งก็พูดจุดประสงค์ออกมา และพูดว่า

"เสด็จพ่อและน้องสามเตรียมพร้อมที่จะครองใต้หล้าแล้ว และพวกเขาจะต้องไปหาเจ้าเพื่อร่วมมือกันแน่ ข้าเลยเรียกเจ้ามาและบอกเรื่องนี้ให้เจ้ารู้ก่อน และก็จะบอกกับน้องรองว่า...... เจ้าและข้าไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกัน เจ้าควรเป็นเจิ้นเป่ยอ๋องของเจ้าต่อไป และจงรักภักดีต่อราชวงศ์อู่ต่อไป! ”

เจิ้นเป่ยอ๋องจ้องมองเขาด้วยแววตาอาฆาต และถามด้วยเสียงทุ้ม

"ที่พูดเช่นนี้ หมายความว่าหลี่จุ่นเป็นลูกชายของท่าน ไม่ใช่ลูกชายของน้องสามหรือ?"

หลี่เจิ้งพูดเหมือนภาคภูมิใจมาก

"มีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถให้กําเนิดลูกชายคนนี้ได้! หากเจ้าไม่เชื่อว่าเสด็จพ่อและน้องสามของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าก็ไปหาเขาแล้วเขาจะบอกเจ้าเอง!

"แน่นอนว่าเจ้าก็สามารถรอให้เสด็จพอไปหาเจ้าได้ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เดินตามเส้นทางเดิมๆของพวกเขา! เจ้าเป็นคนเดียวที่ข้าทนได้จากตระกูลหลี่! ”

"ไม่ ท่านไม่ได้มาจากตระกูลหลี่ของข้า!"