ตอนที่ 1391 เสิ่นคั่วรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย?

หลี่จุ่นระเบิดเมืองหน้าด่านฝานกวน แต่เขารู้ว่าด้วยความระแวดระวังของหลี่โจ้วนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะนิ่งเฉยและปล่อยให้ตัวเองโจมตี แน่นอนว่าเขาเผ่นหนีไปนานแล้ว

หลี่จุ่นสั่งให้ทำการระเบิดเพียงเพราะต้องการทำให้ผู้คนตื่นตกใจเท่านั้น

ถึงขั้นต้องโมโหโกรธาเลยหรือ?

หลี่โจ้วบังอาจมาเอาของของตนไป ก็ต้องโกรธมากอยู่แล้ว!

ปืนใหญ่เหล่านั้นสามารถยิงได้ แต่ระยะการยิงถูกจำกัดไว้ นอกจากนี้หลี่จุ่นยังสั่งให้คนผลิตมันขึ้นมาในชั่วข้ามคืน โดยเลียนแบบปืนใหญ่ดั้งเดิมของจีนโบราณ

พลังมหาศาล เทียบกับปืนใหญ่ที่หลี่จุ่นใช้อยู่ตอนนี้ไม่ได้เลย!

เขาใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่าหลี่โจ้วไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนมาใช้ปืนใหญ่จริงตั้งแต่แรก เขาเพียงแค่คิดอยากจะเลียนแบบตัวเองเท่านั้น

ฉะนั้นของที่เลียนแบบดีกว่าของตัวเอง ก็นับว่าหลี่จุ่นแพ้แล้ว!

กระสุนปืนใหญ่พวกนั้น แม้ว่าจะผลิตเลียนแบบขึ้นมา ก็ไม่แน่ใจว่าจะยิงออกไปได้หรือไม่ นั่นเป็นปัญหา!

พี่น้องกลับมารวมตัวอีกครั้ง ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติสุข

ณ จวนชายแดนตะวันตก

ภายในห้อง น่าหลันเหวินซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลี่จุ่น หลี่จุ่นกอดน่าหลันเหวินไว้แน่นหนา ในขณะเดียวกันก็แตะเบา ๆ ไปที่ท้องของนาง ทั้งสองตัวติดหนึบแน่นเป็นตังเม

มีความสุขอันแสนหวานจับใจ

ดั่งที่เขาว่ากันว่า การพลัดพรากจากดีกว่าแต่งงานใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น น่าหลันเหวินบอกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของหลี่จุ่นจริงๆ

หลี่จุ่นจะไม่ดีใจได้อย่างไร?

“พี่หญิง หนึ่งปีมานี้ ท่านไปอยู่ที่ใดหรือ?” หลี่จุ่นกอดน่าหลันเหวินเอาไว้แน่น พร้อมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

น่าหลันเหวินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลา ยิ้มอย่างนิ่มนวลและพูดว่า

“เอาล่ะ น้องหก ถ้าเจ้าอยากรู้ข้าก็จะบอกเจ้าให้หมด...”

หลังจากนั้น น่าหลันเหวินก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาให้หลี่จุ่นฟัง หลี่จุ่นได้ฟังแล้วก็ทำหน้าเศร้าใจ

เมื่อน่าหลันเหวินพูดถึงความสิ้นหวังของนางเมื่อรับรู้ถึงข่าวการตายของหลี่จุ่น น่าหลันเหวินก็ร่ำไห้ออกมาอีกครั้ง หลี่จุ่นทำได้เพียงกอดนางเอาไว้และอธิบายอย่างสุดความสามารถ

ท้ายที่สุด หลี่จุ่นถามว่า

“ก็คือ เสด็จพ่อสั่งให้ท่านไปแคว้นฉี เพราะพบว่าตราประทับหยกโบราณของแคว้นต้าเซี่ยอยู่ในพระราชวังแคว้นตาฉี? เสด็จพ่อจึงใช้ประโยชน์ของการเป็นองค์หญิงแคว้นฉีในการเข้าไปในพระราชวังเพื่อไปตามหาตราประทับหยก?”

น่าหลันเหวินพยักหน้า

หลี่จุ่นมีสีหน้าอึมครึม และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า

“เสด็จพ่อสมกับเป็นเสด็จพ่อจริงๆ เขาช่างโหดเหี้ยมและไร้ความปราณีเหมือนเคย ที่แท้เขาก็สืบทอดพฤติกรรมอันย่ำแย่มาจากหลี่โจ้ว!”

น่าหลันเหวินมองดูหลี่จุ่นและพูดด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลว่า